Eamonn Wall

De zwerver

Hij verplaatste zich via bruine greppels.
Een smalle weg groeide uit tot een plein.
De brug klonk hem aan het stadje.

Hij verloor de vage rillen uit het oog onder
de grote kathedraal. Toen zij langs liep
met haar moeder onder luifels,
bleef rook achter in de lucht. Spreken
verstomde. Toen een hond een auto
najoeg, hield de zwerver de verandering
zacht vast. De zon verdween achter de wolken.

Op dagen dat menigten zich met vlaggen
op het perron verzamelden - op weg naar Dublin,
paars en goud - bezat hij de straten.

Hij wandelde over de promenade en draaide om
voor een langzame terugkeer naar de heuvels. De brug
klonk hem aan het stadje. Hij hield het meest
van de winter - de doordringende lucht als de regen
door de kastanjebomen heen had gedruppeld.

Terwijl zij de boot nam nadat haar
moeder was begraven, klampte hij zich vast
aan zijn hart. Tijd had twee sporen:
de een verliet de stad, de ander hield het
voor de ogen. Zij wist niets van de
zwerver, die een nul was voor
jonge bokken in een overvolle bar.
Welk werk deed hij? In welke auto reed hij?

In St. John's leerde hij de namen van de
zusters & sleepte zich voort met de priester langs
het grind in nieuw, door kiezels weerkaatst zonlicht.
Na verloop van tijd namen rijtjeshuizen de velden over.

Hij verplaatste zich via bruine greppels.
Een smalle weg groeide uit tot een plein.
De brug klonk hem aan het stadje.

'The Countryman' uit: Refuge at DeSoto Bend (Salmon, 2004)
Copyright Nederlandse vertaling © A.T. van 't Hof 2005

Eamonn Wall werd in 1955 geboren te Enniscorthy, Ierland. Hij woont en werkt al vele jaren in de Verenigde Staten en heeft verscheidene poëziebundels op zijn naam staan. Momenteel is hij verbonden aan de University of Missouri-St. Louis.

Franz Wright

Scheren in het donker

Hoe oud is de zon vandaag

Waar zijn de schoenen van gisterjaar

Wat een zondige aardappel doormaakt
zullen we nooit weten, maar
ik begin er op eentje te lijken

Ah, eindelijk een beetje licht

Het is het uur
het moment
waarop het mogelijk wordt
om een witte draad
van een zwarte te onderscheiden,
het gebed begint dus

Ik zie een schaduwachtige reflectie nu onze vingers elkaar raken

Er is niets zoals wat is

fragiel en kortstondig
als het bleke gele licht langs het raamkozijn
in de winter noord
van nog nergens
als het niet voor de winter was zou nergens
worden bereikt

zou eindelijk worden bereikt

Ik ben overal op deze wereld geweest

en niet om in de hel te eindigen
niet om dakloos dood te gaan in de vlammen van de hel met een mobieltje
   alstublieft

Er is niets als vandaag

En je atomen inbrengen in het groene heelal
vreemd is dat

En sommigen zijn er in geslaagd om in het voortdurende bewustzijn te leven
dat alle dingen, elk duivels ding
zal worden vergeten, vrijstelling verlenend
voor het rouwen om elk stralend ding, en zo
de straling te zien

Uit: Hell & Other Poems (Stride Books, 2001)
Copyright Nederlandse vertaling © A.T. van 't Hof 2005

Charles Wright

Relikwieën

Na een tijdje, Hoss, maakt het zo weinig verschil
Wat iemand schrijft -
Relikwieën van iemand, zo lijkt het,
      zijn altijd kostbaarder dan het wezen zelf.
Palimpsest en pentimento, bijvoorbeeld, de beenderen
Of het bloed van de heilige,
Transcendente architectuur van wat, zeg,
                  ooit mogelijk was.

De kornoeljes bloeien, de roze en de witte, in vlekken
En vegen verspreid in de schemering.
            Zoals wolken, misschien, schijnwolken

In een schijnhemel,
De vage geur van iets onwerelds, of anderwerelds,
Die kwijnt in de duisternis, dan niet meer.
Alsof een heilige de achtertuin is voorbijgegaan,
                  de geur van het paradijs,

Zoals Aldo Busi het heeft,
Geur van de hemel, zeggen de gelovigen.
En wat voor een geur is het, werd eens aan iemand gevraagd die het geroken had?
Hij wist het niet, en zei,
'Het lijkt niet op enige bloem of bloesem of kruid op deze aarde.
Ik zou het niet kunnen beschrijven.'
            Wegkwijnen als de duisternis invalt.

St. Gaspare Del Bufalo was een van deze welriekende heiligen,
Vervolgt Busi,
St. Gaspare, die zonder paraplu in de regen liep en toch droog bleef.
Miraculeus geschenk.
Hij kende, voegde hij toe, een bloedverwant van de heilige, een pianist
            die hem ooit een ossobuco serveerde
In een penthouse in Milaan.

Eens kijken. Een koude lente in Charlottesville,
Eind april, 2000 -
Als je niet in drie regels kunt zeggen wat je te zeggen hebt,
            verander dan je stijl.
Niemand wordt verlost geboren, het maanlicht van niemand, gouden lont in de dodelijke bomen,
Witte wind door zwarte draden,
      die een taal neuriet die wij niet verstaan.
Luister of je ons hoort in de donkere uren, luister of je ons hoort in onze nood.

'Relics' uit: A Short History of the Shadow (Farrar, Straus & Giroux, 2002)
Copyright Nederlandse vertaling © A.T. van 't Hof 2004

Rosanna Warren

IJs

Het gazon de geklitte vacht van een mastodont
Het dak bedekt met de huid van een dinosaurus

Vanaf een hekpaal kijkt een kraai
hoe de namiddag het kleine witte huis verstikt

Wolken ontwinden zich van de handen van de esdoorns

De oude man
stapt
      van zijn voorveranda

Pauzeert

Test
      zijn evenwicht

op een streep licht

'Ice' verscheen eerder in Plougshares, 1987
Copyright Nederlandse vertaling © A.T. van 't Hof 2004