Pelayo Fueyo

Pelayo Fueyo (1967) is doctorandus in de Spaanse filologie (Universiteit Oviedo). Hij publiceerde de dichtbundels Memoria de un espejo (Gijón, 1990), El mirador (Oviedo,1992), Parábola del desertor (Madrid, 1997) en La herencia del silencio (Valencia, 2003 ). Daarbij hoort ook zijn bundel poëtische aforismen El cuaderno blanco gepubliceerd in het tijdschrift La mirada (Sevilla). Werk van hem is in verschillende bloemlezingen opgenomen. Bovendien is hij medewerker van verschillende tijdschriften in het Spaanse taalgebied.

LEGE VAAS

Ik was de vaas die nu op de schouwmantel staat
in handen van dat kind dat ons niet kende.
In mijn mond hield ik bloemen van zeldzame soort,
zoals hij die een betoverde tuin doorwandelt
en bewijs van dat feit verlangt achter te laten.
Ik ben daaruit ontwaakt, zoals uit elke droom.
Nu staat de vaas onaangeroerd op de mantelschouw
en ik heb mijn vroegere vorm weer aangenomen.
Van deze nachtmerrie hebben wíj ons bevrijd,
maar nooit het kind dat droomde, enthousiast;
het is mij immers even vreemd als deze droom,
zoals de bloemen vreemd zijn voor de lege vaas.

JARRÓN VACÍO

Yo era el jarrón que ahora reposa en la consola,
en manos de aquel niño que no nos conoció.
En mi boca insertaba flores de especies raras,
como el que recorriese un jardín encantado
y quisiese dejar testimonios del hecho.
Me he despertado de ese, como de cualquier sueño.
Ahora el jarrón reposa intacto en la consola,
y yo he recuperado mi forma primitiva.
De aquella pesadilla ya nos hemos librado.
Pero nunca ese niño que soñaba entusiasta,
porque es extraño a mí tanto como ese sueño,
como extrañas las flores son al jarrón vacío.

'Jarrón vacío' uit El mirador, 1992
Copyright vertaling © Fa Claes

Pelayo Fueyo

DE DAME VAN PAPIER

Ik lees in het boek waarin ik je droomde
en bij het voorbijgaan van de bladzijden
bevriezen mijn handen, voorvoelen afwijzing
van je lichaam voor genot dat de handen
aanwezen van die icoon die je kuste,
vleugels van zwaluwen voor de maan.
Wie weet lees ik verder dat andere handen
je strelen nu en altijd aan tekens
afgedrukt laten staan die ik herken
in je warme stem, dat je zit te kijken
in andere ogen die de droom tonen
die jij was en nu met je handen sluit.

LA DAMA DE PAPEL

Leo en el libro donde te soñaba,
y, al paso de las páginas, mis manos
se congelan, presienten el rechazo
de tu cuerpo al placer que señalaban
las manos de ese icono que besaste,
alas de golondrina ante la luna.
Quizá siga leyendo que otras manos
te acarician ahora, y van dejando
signos impresos que yo reconozco
en tu cálida voz, que estás mirando
a otros ojos que muestran ese sueño
que fuiste, y ahora cierras con tus manos.

'La dama de papel' uit Parábola del desertor, 1997
Copyright vertaling © Fa Claes

Pelayo Fueyo

DE DENKBEELDIGE SCHAT

                                    De trage galeien die met de valse
                                                schatten van de toekomst vertrokken

                                    F. BENÍTEZ REYES

Ik heb mijn zoon een speelgoedboot gekocht
en hij liet hem van stapel op het strand
terwijl ik naar een heuvel klom op zoek
naar horizon. Ik begreep dat er twee
vormen zijn om kindertijd te vertolken.
Ik gooide het muntstuk dat ik van de aankoop
overhad tussen gindse twee toppen waar
de droom van een piratengalei lag.
En bij die ingebeelde schat heb ik
de povere buit van mijn nostalgie opgeteld.

EL TESORO IMAGINARIO

                                    Los lentos galeones que partían
                                                con los tesoros falsos del futuro

                                    F. BENÍTEZ REYES

Le he comprado a mi hijo un barco de juguete,
y lo botó en la playa, mientras yo ascendía
hasta un promontorio, buscando el horizonte.
Comprendí que hay dos formas de interpretar la infancia.
Arrojé la moneda que sobró de la compra
entre aquellas dos peñas donde yacía el sueño
de un galeón pirata. Y sumé a aquel tesoro
imaginario, el pobre botín de mi nostalgia.

'El tesoro imaginario' uit La herencia del silencio, 2003
Copyright vertaling © Fa Claes

Pelayo Fueyo

AAN EEN STANDBEELD

                                    Esperanza caminando van J. López Hernández

Ik ben verliefd op het beeld van een meisje
dat een boek aan het lezen is.
Mij interesseren niet zozeer de vormen
van het lichaam dat is afgebeeld.
De transformatie van het model is het
die mijn fascinatie veroorzaakt.
Zoals zij dicht bij het reële staat
houd ik van haar om haar tere gebaar.
En zelfs is het mogelijk dat het boek dat ze leest
deze regels bevat die haar oproepen.

A UNA ESTATUA

                                    Esperanza caminando, de J. López Hernández

Estoy enamorado de la estatua
de una chica que está leyendo un libro.
No me interesan tanto los motivos
de la carne que está representada.
Es la transformación de ese modelo
lo que provoca mi fascinación.
Cercana como está de lo real,
la quiero por su gesto delicado.
Y aun es posible que el libro que lee
contengan estas líneas que la evocan.

'A una estatua' nog niet gepubliceerd
Copyright vertaling © Fa Claes

Pelayo Fueyo

DE MAAN

Waar ik zit in de tuin en de maan beschouw
ontvlucht ik de huiselijke clichégesprekken.
Ik steek een sigaret op. De rook drijft uiteen
en vormt een aureool die de planeet onderwerpt.
Ach, hoeveel oude verzen weten niet van de leegte
van dat middelpunt ongevoelig voor jongelingsklacht!
Waar ik zit in de tuin hoor ik bevelende stemmen
die uit een werelds theater afkomstig schijnen.
Ik zal binnengaan, onderdanig, gelijk een slapeloze marionet,
maar hoe sluit ik de maan in mijn kamer op?

LA LUNA

Sentado en el jardín, contemplando la luna,
me evado de las tópicas discusiones caseras.
Enciendo un cigarrillo. El humo se disuelve
formando una aureola que somete al planeta.
Ah, cuántos viejos versos ignorando el vacío
de ese centro inmutable al llanto adolescente!
Sentado en el jardín, oigo voces de mando
que parecen venidas de un teatro mundano.
Iré adentro, sumiso, como un muñeco insomne,
pero cómo encerrar a la luna en mi cuarto?

'La luna' nog niet gepubliceerd
Copyright vertaling © Fa Claes

Pelayo Fueyo

DE TUNNEL

Je stapte op de trein met de herinnering
aan de gezichten die je daar opwachtten,
klaar om je te verbazen met hun door de jaren
verouderde huid en hun spelletjes
die ze op een dag als een andere stopten.
De tijd ging voorbij en je reed door een tunnel.

Dat donkere huilen was de klacht
van kinderen die van de rails wegsprongen,
van munten op de sporen plat geplet
en van gebroken harten in de tunnel.

Een ogenblik later, als van de reis
de duidelijkheid van het laatste deel is gekend,
voeren nostalgie je mee en benauwdheid
om te ontmoeten van wie je afscheid nam,
vertrouwelingen van een vroegere tijd.

EL TÚNEL

Te embarcaste en el tren, con el recuerdo
de los rostros que allí te esperarían,
dispuesto a sorprenderte por las pieles
ajadas por los años, y los juegos
que un día, como otro, terminaron.
Pasó el tiempo y pasaste por un túnel.

Aquel aullido oscuro era la queja
de niños sorteando los raíles,
monedas aplastadas en las vías,
y corazones rotos en el túnel.

Un instante después, la claridad
del último trayecto conocido,
te trae la nostalgia y la ansiedad
de encontrarte con los que despediste,
confidentes de un tiempo más antiguo.

'El túnel' nog niet gepubliceerd
Copyright vertaling © Fa Claes

Miguel Florián

De Spaanse dichter Miguel Florián bracht zijn jeugd door in Madrid maar verblijft reeds zevenentwintig jaar in Andalusië. Hij studeerde filosofie, een vak dat hij aan de studenten van het Murillo college in Sevilla geeft. Hij publiceerde onder andere de volgende dichtbundels: Los mares, las memorias (Madrid, 1992), Anteo (Huelva, 1994), Lluvias (Ávila, 1995), Los días y los pájaros (Zamora, 1996), Memoria común (León, 1998), Mar último (Sevilla, 2000), Cuerpos (Sevilla, 2001), Habitación 328 y otros poemas (Madrid, 2001), La antigua llama (Sevilla, 2004), Reparto de sombras (Madrid, 2005).

De literaire kritiek verbindt hij met het poëtisch werk door mee te werken aan gespecialiseerde uitgaven. Zijn essayistisch zowel als zijn poëtisch werk werd herhaaldelijk onderscheiden. Onder andere de volgende prijzen verdienen vermelding: Premio 'Jaime Gil de Biedma', Premio Nacional de Poesía 'San Juan de la Cruz', Premio Internacional de Poesía 'Claudio Rodríguez', Premio de poesía ‘Ciudad de Salamanca. (Fa Claes)

(Wereld zonder woorden)

En we zijn gelukkiger als de holte van
enige naam ons beroert en onze lippen verzegelt.
(Deze maanrivier die zich als een blauw
kleed over de tafel uitspreidt.)
Ze zijn verguld, de muren in de middag,
moe hangt de bougainville, paars
onder de schemering. De onzekere schaduw
van de linden, de gierzwaluwen, het heel verre water
dat het vormloze levenssap van de wezens wekt.
Op zijn manier deelt alles in dezelfde dorst,
oprijzen tot de efemere lippen van de mens,
en branden, en verteerd worden, en tot as vergaan.

(Mundo sin palabras)

Y somos más dichosos cuando nos roza el hueco
de algún nombre, y sella nuestros labios.
(Ese río lunar que se derrama
como un mantel azul sobre la mesa.)
Son dorados los muros de la tarde,
muda pende la buganvilla, cárdena
bajo el crepúsculo. La sombra incierta
de los tilos, los vencejos, el agua extrema
que despierta la savia informe de los seres.
A su modo todo comparte la misma sed,
alzarse hasta los labios efímeros del hombre,
y arder, y consumirse, y devenir ceniza.

Miguel Florián, uit: La antigua llama (Sevilla, 2004)
Copyright vertaling © Fa Claes

Miguel Florián

(Vrouw die vlucht)

Ik achtervolgde je in het gras,
in het vormloze
zaad van de uren.

In de schoot van de vrees,
gelijk een boom zonder licht,
gelijk een zee,
vruchtbaar en hoog,
die de vreugde bespiedt.

In het diepste en droevigste
van de dood,
op dat onzekere ogenblik
waarop de nacht
de droefheid binnengaat.

(Mujer que huye)

Te perseguí en la hierba,
en la semilla
informe de las horas.

En el seno del miedo,
como un árbol sin luz,
como un mar,
fecundo y alto,
que acecha la alegría.

En lo hondo y más triste
de la muerte,
en ese incierto instante
cuando la noche
se adentra en la tristeza.

Miguel Florián, uit: La antigua llama (Sevilla, 2004)
Copyright vertaling © Fa Claes

Miguel Florián

(Naakte kamer)

Hier verbleef het licht, in deze zelfde hoek,
gesloten, schoon, verhard, zwaar,
kleurde de wanden, brak de ribben.

Luchtig licht dat dorstig ontkiemt aan het raam,
het korte licht dat ontstaat uit de onzekere schaduw,
oppervlakken tekent, volumes, de lege lijnen
van de muren.
                        Het haast zich wit, het gutst
over de vloer – licht van tarwemeel, van mos –
zoals een schone hand, zoals een ongerepte bloem
die de lege woning verslindt.

(Habitación desnuda)

Aquí estuvo la luz, en este mismo ángulo,
cerrada, limpia, endurecida, grávida,
tiñendo las paredes, rompiendo las aristas.
Luz leve que germina sedienta en la ventana,

la breve luz naciente desde la sombra incierta,
trazando superficies, volúmenes, las líneas
vacías de los muros.
                                 Se precipita blanca,
se derrama en el suelo – luz candeal, de musgo –
como una mano limpia, como una flor intacta
que devora la habitación vacía.

Miguel Florián, uit: La antigua llama (Sevilla, 2004)
Copyright vertaling © Fa Claes

Iacyr Anderson Freitas

Iacyr Anderson Freitas (Patrocínio do Muriaé, Minas Gerais, Brazilië, 1963) is civiel ingenieur en doctorandus in de literatuurwetenschap. Hij publiceerde veertien dichtbundels, enkele essays en een verhaal. Verschillende literaire onderscheidingen vielen hem te beurt, nationale en internationale, zowel voor poëzie als essay. Vertalingen van zijn werk verschenen in Colombia, Spanje, Argentinië, de Verenigde Staten, Frankrijk, Chili, Malta, Italië en Portugal. Terra além mar (Land aan de andere kant van de zee), een bloemlezing van zijn poëtisch werk, werd in Portugal uitgegeven. (Fa Claes)

VIJF SLOTOEFENINGEN

Ten eerste: de mond goed openen
om de dag te proeven.

Te zoet, donker?

Tweede oefening: diep inademen
tot je een klok voelt.
Twee klepelslagen
is teken van zondag.

Ten derde: met de linkerflank een van de zeven
punten van de dageraad aanraken
tot je het blauw pijn doet - en stevig pijn doet.

Ten vierde: omgekeerd kijken, naar binnen kijken
en het kind zien
dat over de brug rent.

Ten vijfde: het slepen van het uur
horen, zijn raderwerk
en, in het midden, alle andere uren
waarin je aan het geboren worden was.

Waarin je aan het geboren worden was
voor deze onnutte oefeningen.

CINCO EXERCÍCIOS FINAIS

Primeiro: abrir bem a boca
para provar o dia.

Demasiado doce, escuro?

Segundo exercício: respirar fundo
até sentir um sino.
Dois badalos
é sinal de domingo.

Terceiro: tocar com a falange esquerda
uma das sete pontas da aurora
até doer o azul - e bem doído.

Quarto: olhar avesso, olhar para dentro
e ver o menino que corre
sobre a ponte.

Quinto: ouvir o arrasto
da hora, suas engrenagens
e, ao centro, todas as outras horas
em que estivestes nascendo.

Em que estivestes nascendo
para esses inúteis exercícios.

Iacyr Anderson Freitas, uit: A soleira e o século (Nankin/Funalfa, São Paulo, 2002)
Copyright vertaling © Fa Claes

Iacyr Anderson Freitas

FOTO

Hier sta je
zoals het uiteindelijk hoort:
onbeweeglijk, dood.

Wat het papier onthult
voorvoelden je nachten:
een zekere onlust in het bestaan,
een trillen, onbepaald, in je handen.

Ach, je handen kunnen je verraden
zoals iedereen.
En je ogen?
- vastgevroren in een westen
dat verloren ging
uit de tijd en de steden,

maar dat je foto
nu beschijnt
met hetzelfde licht
dat je in je dromen waarnam.

Dat licht dat op het papier
blijft staan gelijk jij
en allen,
onbeweeglijke fantasie.

FOTOGRAFIA

Aqui estás posto
como enfim haverá de ser:
imóvel, morto.

O que o papel revela
as tuas noites pressentiram:
certo desconforto de existir,
um frêmito qualquer nas mãos.

Ah, as mãos sabem trair-te, como
a toda gente.
E os olhos?
- congelados num poente
que se perdeu
do tempo e das cidades,

mas que ilumina agora
a tua fotografia
com a mesma luz
que em sonho percebias.

Essa luz que, no papel,
fica igual a ti
e a todos,
imóvel fantasia.

Iacyr Anderson Freitas, uit: A soleira e o século (Nankin/Funalfa, São Paulo, 2002)
Copyright vertaling © Fa Claes

Iacyr Anderson Freitas

GELUK

             Voor Júlio Polidoro

al heel mijn leven
zocht ik dat woord
en het geluk
ontbrak mij

al heel mijn leven
zonder kompas of kaart
zocht ik alleen maar
dat woord

dat me op dit ogenblik ontgaat

FELICIDADE

             A Júlio Polidoro

por toda a vida
procurei essa palavra
e a fortuna
me faltava

por toda a vida
sem bússola ou mapa
procurei somente
essa palavra

que agora me escapa

Iacyr Anderson Freitas, uit: A soleira e o século (Nankin/Funalfa, São Paulo, 2002)
Copyright vertaling © Fa Claes

Graham Foust

Nummer één hit

Het bovengenoemde is wiskunde van het blad,
een groot
blok populieren.

Ik ben voor volume.
Ik ben voor slangen
in en uit de zieken.

Als de hemel alleen was
daar waar alleen jij
je pijn zou kunnen doen

Zou ik zijn zielloosheid aanraken
en de volledige omvang van zijn brekage
rondbazuinen.

Ik zou inblazen onder
het velletje
van mijn slaap.

Ik zou daar een kleine nimbus maken,
een zuiver hart
voor nachtvlinders om zich tegenaan te werpen.

Namaak en onklassiek,
onnauwkeurig als handen,
alsof bij voorkeur zou ik mijn leven betrekken.

'Number One Hit Song' verscheen eerder in Typo Magazine #2
Copyright Nederlandse vertaling © A.T. van 't Hof 2004

Graham Foust

Op de avond van een bruiloft

Op een dag is liefde
louter
manipulatie.

Iemand heeft iets nodig.

Je zingt voor hen
je lied.

Op een andere dag is liefde
puur
een bezitting.

Je wilt iets.

Iemand schetst
een beeld van je.

Je slingert heen en weer
tussen deze dagen,
tot aan een derde dag,
de dag waarop
de wereld
haar mond op de jouwe drukt.

's Werelds mond is een kerk.

Jouw mond is, vanzelfsprekend,
een beeldloze ruimte
waarin de middaggoden
verdwalen.

On the Evening of a Wedding

One day love
is mere
manipulation.

Someone needs something.

You sing them
your song.

On another day love
is purely
a possession.

You want something.

Someone paints
your picture.

You rock back and forth
between these days,
until a third day,
that day on which
the world
puts its mouth to yours.

The world's mouth is a church.

Your mouth, of course,
is a pictureless room
in which an afternoon's gods
get lost.

'On the Evening of a Wedding' uit: As in Every Deafness (Copyright © 2003 by Graham Foust. Reprinted with the permission of Flood Editions.)
Copyright Nederlandse vertaling © A.T. van 't Hof 2005

Graham Foust

Kijk naar een kamer voor ze komt en erna

Saai als een feit,
de graal

der uitwissing -
de wijze waarop de regen

de wijze waarop de regen de wijze waarop de regen

-

Ik verwacht niet
dat ik zal sterven hier.

Elke dag
even donker

en toch

er is muziek op
de vloer

hoe meer
ik van je hou.

Look at a room before she comes and after

Flat as a fact,
the very grail

of effacement -
the way rain

the way rain the way rain

-

I don't expect
I'll die here.

Every day's
as shady

and anyway

there's music on
the floor

the more
I love you.

'Look at a room before she comes and after' uit: Leave the Room to Itself (Ahsahta Press, Boise State University, 2003)
Copyright Nederlandse vertaling © A.T. van 't Hof 2005

Graham Foust

Tegen de poëzie van het getuigen

Voortbewogen door raderen
bestudeert vandaag ons
en dergelijke.

We zijn allemaal voor vergeten.
Ons geheugen klapt
dicht.

Verdwijning heeft er een handje van
om liefde
begrijpelijk te maken.

Hoop maakt kwelling
mogelijk.
Wat is het gedicht.

Against the poetry of witness

Pulled by the wheels
today studies us
and such.

We're all for forgetting.
Our minds come
shut.

Disappearance has its way
of making love
understandable.

Hope makes torture
possible.
What is the poem.

'Against the poetry of witness' uit: Leave the Room to Itself (Ahsahta Press, Boise State University, 2003)
Copyright Nederlandse vertaling © A.T. van 't Hof 2005

David Ferry

Aan het Meer van Hopatcong

Een foto die jaren voor mijn geboorte genomen werd:
Mijn moeder, haar zuster Zus Nellie, hun moeder,
Die Emma Saunders Russell heette en

Mijn zuster Eleanor vasthoudt, onnozele hals,
Mijn vader met een stijve hoge boord en een strohoed.
Mijn moeder glimlacht, haar hand op haar heup. Ze draagt

Een hoed zonder rand (is het een toque?) met een lange donkere
Recht opstaande veer. Zus Nellie en mijn moeder
Staan opzij van de wagen, hun gezichten

Naar de camera gedraaid, zodat ze tezamen de icoon
Van mijn grootmoeder en mijn zuster omlijsten.
Ik herken van latere herinneringen

Het elegante intelligente gezicht van Zus Nellie,
De chique ronde gouden bril. Ze draagt
Een tweed jas van een relatief lichte kleur,

En een hoed met een smalle rand maar wijd van boven,
Met een zilveren gesp samengebonden tot een punt.
Mijn moeder draagt een donkere jas met een open kraag,

Waaronder een witte blouse over een donkere rok.
De blouse heeft donkere knopen. De familie
Staat voor een hoge auto met grote

Dunne wielen, met smalle banden en houten spaken,
En een canvas kap, een fraaie grille versierd
Met een radiatordop die lijkt op een zoutvaatje.

Er is een vloeiende versiering aangebracht,
Gegraveerd lijkt het wel, op de motorkap,
Zoals je ze nog altijd kunt zien, geschilderd op vrachtwagens,

Wat hen hun ongerijmde vrouwelijke charme
En fijngevoeligheid geeft, alsof de afbeelding
Muziek speelt op of over het metalen oppervlak.

De canvas kap van de auto lijkt op een kleine opgezette
Tent of paviljoen om het zondagse uitje
In New Jersey te vieren, in negentien-

Zestien. De foto is waarschijnlijk genomen
Door Oom Frank, Frank Stanley, de man van Zus Nellie.
Vanwege de beperkingen van de camera

Is de lucht moeilijk te zien. Onmogelijk om te vertellen
Welk jaargetijde het is die zaterdag- of zondagmiddag.
Ik denk dat ik van haar grappige gezicht iets kan aflezen,

Een dokter vertelde het ons vele jaren later,
Van Nellies verdere leven dat ze toen
Al verborg en haar hele leven lang zou blijven verbergen,

Haar ongebroken maagdenvlies, levenslang, en daarom weet ik
Dingen die zij nog niet weet, of op dat moment
Pas half weet. In het hele verhaal

Van die toekomst verandert de gefrustreerde seksualiteit
In boosaardigheid, opgehitst en versterkt
Door de culturele roes en onwetendheid van de plaats

En omstandigheid waarin ze opgroeide,
In Willoughby Spit, vlakbij Ocean View, Norfolk.
Maar van het gezicht van mijn grootmoeder valt weinig af te lezen,

Ik weet ook vrijwel niks van haar, daarom neem ik haar
Bijna 'zoals ze is', een vrouw met een plezierig gezicht,
Kennelijk met problemen met haar gebit,

Wat je kunt zien aan haar mond,
Glimlachen met de lippen op elkaar. Alles wat ik van haar weet
Is dat mijn moeder zei dat ze een zacht karakter had

En vol berusting was; de herinneringen
Van mijn zuster aan haar eigen vroege kinderjaren
Lijken dit te bevestigen. En ik weet dat mijn grootmoeder,

Als jong meisje, is weggegeven,
Van een familie met veel kinderen
Naar een andere, neven, nichten of vrienden, naaste verwanten,

Zonder. Saunders is geloof ik de naam van de familie
Aan wie ze werd gegeven. Mijn vader ziet er 'knap en jeugdig' uit.
Zijn schoenen blinken en hij draagt

Een donker vest met ketting onder zijn jas.
Ik ben verbaasd over de strooien hoed die hij draagt,
Daar de jassen van de vrouwen (mijn grootmoeder draagt ook

Een zware jas, zwart, net als haar hoed,
Omdat ze toen nog maar enkele jaren weduwe was)
Zwaar lijken, voor de winter of in elk geval de herfst.

De bomen zien er dun bebladerd uit, alsof het
Late herfst was, vroege lente of winter in een plaats
Waar dode bladeren de hele winter door aan de bomen blijven hangen.

Je kunt niet vertellen wat voor een weer of welk seizoen het is.
Mijn moeder, zoals op alle oude foto's,
Alhoewel ze op deze haar meisjesachtige tengerheid

Al heeft verloren, lijkt seksueel actief,
Vol energie, haar donkere haar overvloedig,
Haar lach gul (hoewel misschien wat minder dan

Op foto's van een paar jaar eerder).
Ergens op deze foto is de oorsprong of het geheim
Ingegraveerd, ergens de oorzaak ingegraveerd,

Van de beangstigende kwelling van moederlijke afkeuring,
De kwelling die niet door mijn vader werd tegengegaan,
Die mijn moeder mijn zuster aandeed,

De baby op de foto, de kwelling die op haar beurt
Wellicht de oorzaak was van het alcoholisme
Dat, vele jaren later, door de baby op de foto

Uiteindelijk werd overwonnen. Maar het is allemaal niet waar te nemen
Op deze lieflijke familiefoto die, op de een of andere manier,
Misschien vanwege de lege bleke lucht,

Russisch aandoet, vreemd in elk geval, geen land dat ik ken.

'At Lake Hopatcong' uit: Of No Country I Know: New and Selected Poems and Translations
(The University of Chicago Press, 1999)
Copyright Nederlandse vertaling © A.T. van 't Hof 2004

Michael Farrell

ode ode

zonder goden nu of noemenswaardig licht
avond
brekende harten op het strand

______
avond
zonder goden nu of noemenswaardig licht

______
______
______

______

brekende harten op het strand

ode ode

without gods now or light to speak of
eve
breaking hearts on the beach

______
eve
without gods now or light to speak of

______
______
______

______

breaking hearts on the beach

'fall between the two' en 'ode ode' uit: ode ode (Salt Publishing, 2002)
Copyright Nederlandse vertaling © A.T. van 't Hof 2004

Michael Farrell

          april genius

   pruimen eten potten breken rond
       draaien de oven verhitten met je schuld
Vreemd wakker worden hem bezingen
       dat is voorbij dat was Mijn grote paleis om in te
          bezinnen te vertragen te vallen het Asbak
       geluid dat de voertuigen & vissen
verslaat toch vliegt hij op
    elk Klein ding teder wij
    waren niet geliefd met zijn afgebroken kam ga naar huis naar jezelf
oh het was iets om te Horen of je
       stil was het kabaal dat ze maakte ze leed pijn de hele
    lijdenskelk Naar
rome voor een zakelijk bezoek
       je begrijpt hoest al was het maar gering je vertrekt
          platzak bij zonsopgang dat was ook mijn Grote paleis bel naar huis
             cynthia paul de weggeblazenen kroon jullie allemaal
       zee jaagt in het nauw gedreven herhaalt doordringende mirakels
          Kan gebeuren dat de kwestie in rekening brengt
wat je hebt geleerd leugens voorkomen dat niet de zon
       scheen in de echte wereld veel broze tonen
dus zing ben koppig richt je op wat
       je Hebt een genius met oranje helm in
    een tel is het echec hier je zou misschien een uitsteeksel kunnen zien
       smelten ware vernuft verspild vergeet je gezondheid
    rook alle Verstekelingen zullen worden verbrand

          april genius

   eating plums breaking bones going
       round heating the oven what you owe
In rum waking up singing of
       him thats gone that was My great hall to
          hone in slowing down to fall the Ashtray
       sound beating the vehicles
fish still he flies on
    any little Thing loving we
    werent hot with his cut off comb go home to yourself
oh it was something to Hear if you were
       quiet the din she hummed she was aching a cup
    all the way To
rome bringing a call
       you understand cough if the slim you departs
          flats at dawn that was my Great hall too phone home
             cynthia paul the blowaways crown you all
       sea hounds at bay repeating shrilly miracles
          Can happen the issue billys what
youve learnt lies wont cut it the sun
       shone in the real world many brittle notes
so sing be stubborn turn to what
       youve Got an orange pith helmet genius in
    a moment the fizzll be here you might see a toe
       melt true wits wasted forget your health
    smoke all Stowaways will be burnt

'april genius' werd voor het eerst gepubliceerd in Jacket, 2003
Copyright Nederlandse vertaling © A.T. van 't Hof 2004

Michael Farrell

herfst tussen hen in

als een stier
wanneer je kiest wij a
aanvaard dan de fouten
van onze rivalen zij parasiteren op ons wij
vinden altijd meer openingen
alles valt
weg sigaretten
chocolade hopen vasthouden
dingen zien
achteraf begint het al vroeg een mi
minuut is 't maar
teken een koe
stem dan voor het on
onmogelijke he
hersenschim
twee dingen zijn aan
de zoete rivier drink het eens
kan de laatste keer zijn dat je denkt
voor je je dagboek verzwaart
mijn vingers gespannen op de toetsen
op weg naar zijn expositie

                                                          macht museum - muze

fall between the two

like a bull
when you choose we a
adopt our
rivals faults they batten us we
make more roads ever
everything falls
away cigarettes
chocolates hoping keeping
seeing things
backward it starts early one mi
minute its
draw some cow
next vote for the im
impossible de
delusion
being two things at
the sweet river drink it once
may be your last time to think
before your diarys enhancement
my fingers tense on the keys
to his exhibit

                                                          muscle museum - muse

'fall between the two' uit: ode ode (Salt Publishing, 2002)
Copyright Nederlandse vertaling © A.T. van 't Hof 2004