Juan José Vélez Otero

Juan José Vélez Otero werd in 1957 te Sanlúcar de Barrameda (Cádiz) geboren. Hij studeerde aan de universiteiten van Sevilla en Cádiz. Hij is licentiaat in Engelse Filologie en is momenteel leraar Engels aan een middelbare school. Als dichter staat hij vrij van elke richting in de poëzie. Hij publiceerde zes bundels: Panorama desde el ático (1998), Ese tren que nos lleva (1999), Juegos de misantropía (2002), El álbum de la memoria (2004), La soledad del nómada (2005) en El sonido de la rueca (2005). Elk van die bundels werd bekroond, weliswaar met nationale prijzen. Internationale erkenning (voor Spanjaarden betekent dat op de eerste plaats erkenning in de Spaanssprekende landen van Amerika) heeft hij (nog) niet. Hij geniet bekendheid om zijn verhalen. (Fa Claes)

XIV

Hoe eenzaam staan de schommels op het plein
door wind gewiegd en door de lichte regen.
Als motregen doorweekt in het geheugen
ligt onvermurwbaar tijd over de daken.
Alleen maar schommels staan onder de regen,
alleen maar eenzaamheid, de onverstoorbare
façade vóór onze ogen. En de vergetelheid.
Geen vogels en geen licht, geen witte bloemen,
geen linten met de kleuren van papaver.
Zo eenzaam staan de schommels op het plein
geen kinderen, geen betovering, geen verleden.
De regen op de ondoorgrondelijke façade,
geen licht, geen witte steen, geen blauw rumoer
en geen opschepperig liederengezeur.
De regen van kobalt vóór onze ogen,
de regen van oktober die niet ophoudt.
Achter vitrages staan de silhouetten
van menselijk gedeelde eenzaamheid.

XIV

Qué solos los columpios de la plaza
mecidos por el viento. Y la llovizna.
E1 tiempo inexorable en los tejados
que cala como orvallo en la memoria.
Tan sólo los columpios en la lluvia,
tan sólo la quietud, la imperturbable
fachada ante los ojos. Y el olvido.
Ni pájaros, ni luz, ni flores blancas,
ni cintas del color de la amapola.
Tan solos los columpios de la plaza
sin niños, sin ensueño, sin pasado.
La lluvia en la fachada inescrutable
sin luz, sin piedra blanca, sin rumores
azules, sin ufanas cantinelas.
La lluvia de cobalto ante los ojos,
la lluvia de este octubre que no cesa.
Detrás de los visillos hay siluetas
de humanas soledades compartidas.

© Juan José Vélez Otero, 'XIV' uit: Panorama desde el ático (1998)
© vertaling Fa Claes