Juana Castro

CANTILENE

Ze lacht gelijk zwakzinnige kinderen.
Als je haar vraagt of de vogel zong vandaag
lacht ze
en als je haar zegt dat ze het kleedje niet mag stukknippen
lacht ze ook.

Met haar maangezicht en haar heimelijkheid
gaat ze scheep in haar papieren en dwaalt af,
en ik moet haar bij de hand meevoeren
alsof het appartement een doolhof was.

En ze weet nooit of ze Antonia heet
of Maria Petra of Carmen,
en niet of het zondag of dinsdag is,
en soms blijft ze midden in een
beweging hangen alsof vrieskou
haar spieren of haar oordeelsvermogen bevroor.

Maar van tijd tot tijd
meen ik een klok te horen in haar zwijgen,
de schaduw van een andere tijd die van dichtbij
een plooi van haar lach of van haar vergetelheid doorkruist.

CANTILENA

Ella se ríe como los niños tontos.
Si le preguntas si cantó hoy el pájaro,
se ríe,
y si le dices que no corte el tapete,
también ríe.

Con su cara de luna y su sigilo
se embarca en los papeles y se pierde,
y tengo que llevarla de la mano
como si el piso fuera un laberinto.

Y nunca sabe si se llama Antonia,
o María Petra o Carmen,
ni si es domingo o martes,
y a veces se queda suspendida
a medio movimiento, tal si un yelo frío
le congelara el músculo o el juicio.

Pero, de tarde en tarde,
atisbo en su mudez una campana,
la sombra de otro tiempo que cercana cruzase
un pliegue de su risa o de su olvido.

© Juana Castro - 'Cantilena' uit: Los cuerpos oscuros, 2006
© vertaling Fa Claes