Juana Castro

APOCALYPS

                             De geest van de vallei sterft nooit;
                             hij heet het Mysterieus Vrouwelijke.
                             Het boek van het Tao

Zij is Pomona niet. Evenmin, als de Danaïden,
een vergulde tussen de borsten verborgen dolk.
Zij is Caliope niet, al is zij de stem en de schoonheid.
En hoewel ze, zoals de Najaden, bronnen en bossen liefheeft
is ze Estigia niet, niet Dafne,
niet de mooie Afrodite
noch de droom van de helden.
Maar zij is geboren.
Gelijk geurige ananas rijst ze op
gezalfd met rozemarijn
als levende processiemonstrans, en giet
vier van de zoetste glazen uit:
Omarming van de aarde,
muziek van de lucht,
gewelddadig licht van het vuur
en de siroop van het water.
Nooit zal er nog nacht zijn, want Zij
heeft zich vertoond
met haar vier trompetten en haar glorie.
En zo is het grote nieuws, de vreugde:
Want Zij werd geboren
en dit is het teken, alleluja.
Haar genade
zij met u allen, alleluja.

APOCALIPSIS

                              El espíritu del Valle no muere jamás;
                              se llama lo Misterioso Femenino.
                              Libro del Tao

Ella no es Pomona. Ni, como las Danaides,
una daga dorada oculta entre los senos.
Ella no es Calíope, aunque sea la voz y la belleza.
Y aunque, como las Náyades, ame fuentes y bosques,
no es Estigia, ni Dafne,
ni es la bella Afrodita
ni el sueño de los héroes.
Pero Ella ha nacido.
Como ananás fragante, se levanta
ungida de romero,
como custodia viva, derramando
cuatro copas dulcísimas:
Abrazo de la tierra,
música del aire,
luz violenta del fuego
y el almíbar del agua.
Ya no habrá nunca noche, porque Ella
se ha manifestado
con sus cuatro trompetas y su gloria.
Y así es la gran nueva, la alegría:
Porque Ella ha nacido
y esta es la señal, aleluya.
Que su gracia
sea con todos vosotros, aleluya.

© Juana Castro - 'Apocalipsis' uit: Narcisia, 1986
© vertaling Fa Claes