Juana Castro

VERBANNING

Ik ben niet van deze aarde.
Ik was al vreemdelinge bij de verwijdering
uit de buik van mijn moeder
en alles, van mijn voeten tot het bed, kondigde mij
verbanning aan.
Ik zocht van de palmbomen
mijn stem tussen hun tekens
en doorboorde met ontstoken
toortsen het bittere
gebied van het git. Ik weet niet
welke vlucht van planeten mijn lot
zou verdraaien.
Op de woordloze wegomlegging weet ik dat ik ga
gelijk een bronstige slang, altijd voort
in het spoor van mijn ballingschap.

Mijn ziel zal haar rust niet vinden
tot ze in jou doordringt
en ik aan het licht kom
en lach.

DESTIERRO

Yo no soy de esta tierra.
Era ya extranjera en la distancia
del vientre de mi madre
y todo, de los pies a la alcoba me anunciaba
destierro.
Busqué de las palmeras
mi voz entre sus signos
y perforé de hachones
encendidos la amarga
región del azabache. Yo no sé
qué vuelo de planetas torcería
mi suerte.
Sobre el mudo desvío, sé que voy,
como víbora en celo, persiguiendo
el rastro de mi exilio.

No encontrará mi alma su reposo
hasta que en ti penetre
y me amanezca
y ría.

© Juana Castro - 'Destierro' uit: No temerás, 1994
© vertaling Fa Claes