Norberto García Hernanz

JIJ ZONDER JOU

Cellen,
afgezonderde werelden, verloren,
jij onuitwisbaar, onopneembaar,
eeuwig en nooit,
in mijn huid ontbrand zonder aanraken,
die mij op afstand omarmt
tot het me pijn doet.
Jij die welriekende omheining bent,
vergetelheid en bewaakte princes
in dubbelzinnige kastelen.
Jij die leven en essentie bent
die de pijn van tegenspoed verlicht
die me soms overspoelt.
Jij die maan bent tenslotte,
zonder vol te geraken in de koude kraters,
die mijn zachtmoedige doodstrijd in de afwezige
zoenen met zilveren licht overdekt.
In het woud levensgevoelens
vertoon jij je bij herhaling
zonder jou.

TÚ SIN TI

Células,
mundos aislados, perdidos,
tú imborrable, inasumible,
eterna y nunca,
prendida en mi piel sin tocarla,
abrazándome a distancia
hasta dolerme.
Tú siendo seto aromático,
olvido y princesa guardada
en castillos ambiguos
Tú siendo vida y esencia,
aliviando el dolor de tormenta
que a veces me anega.
Tú siendo luna, por fin,
sin llegar a estar llena en los cráteres fríos,
cubriendo con luces plateadas
mi dulce agonía en los besos ausentes.
En la selva sentimiento de la vida,
te presentas con frecuencia
tú sin ti.

'Tú sin ti' uit: 30/03 (2003)
Copyright vertaling © Fa Claes