Kato Molinari

TE MIJNEN OPZICHTE

Bij de zegelverbreking gingen ze aan het koketteren. Daarna
werden ze agressief en gaven prikken.
Nationale vingerdag! riep de omroeper uit,
omdat blijkbaar iedereen het slachtoffer was van steken en snijwonden. Noodzaak
van anti-tetanus inenting.
Door de schuld van de zegels ontving ik nooit
de kist die mijn tante Maria mij stuurde. Inhoud: haar palet,
al haar penselen in gebruik, dikke verftubes; drie
ingekaderde landschappen geschilderd op boomstamschijven,
een ongelukkige tekening van mijn moeder, een andere wat beter van mijn
vader, de lievelingsbroer, en een aanbeveling in een handschrift
van luchtige elegantie geland op het blad van een schrijfboek: "Vergeet niet
dat je onberispelijk en feilloos moet schrijven".
Getekend: Je tante die van je houdt en die niet weet wat van je wordt.
U zult zich afvragen hoe ik de inhoud ken die nooit
toekwam. Eenvoudig. Mijn tante had een geestelijk testament nagelaten
voor mij. Mijn vrouwelijke verwanten hadden het me niet betwist of
beknibbeld want het duurde tien jaar voor ze zich ervan vergewisten
dat het geen enkel ringetje bevatte, zelfs geen zilveren, en
zeker geen geheime vakken of beklede achterkanten.
De dag van de zegelverbreking voelde ik meer dan ooit
de duurzaamheid van de twijfels van mijn tante
te mijnen opzichte.

A MI RESPECTO

A los precintos se les dio por coquetear. Después se
pusieron agresivos y pincharon.
¡Día nacional del dedo!, exclamó el locutor
porque, obvio, todo el mundo andaba víctima
de pinchazos y cortaduras. Exigencia
de vacunas antitetánicas.
Por culpa de los precintos nunca recibí el
baúl que me mandó mi tía María. Contenido: su paleta,
todos su pinceles en actividad, gordos pomos; tres
cuadritos paisajes pintados sobre rodajas de troncos,
un retrato desdichado de mi madre, otro mejorcito de mi
padre, el hermano favorito, y una recomendación con letra
de aérea elegancia aterrizada en hoja de cuaderno: "No
olvides que hay que escribir con corrección y propiedad".
Firma: Tu tía que te quiere y que no sabe qué será de vos.
Usted se preguntará cómo conozco el interior que nunca
llegó. Fácil. La tía había dejado un testamento espiritual
para mí. Las parientas no me lo discutieron ni
escatimaron porque tardaron diez años en cerciorarse
de que no incluía ningún anillito, ni siquiera de plata y
menos cajones secretos o reveses habitados.
El día de los precintos yo sentí más que nunca
la consistencia de las dudas de la tía
a mi respecto.

© Kato Molinari - 'A mi respecto' uit: Una hormiga / Un halcón, 2004
© vertaling Fa Claes