Jesús Munárriz

MANIFEST

Ter verdediging van de distel en de netel,
ter verdediging van de ezel en zijn gebalk
en zijn niet transcendente aard,

ter wille van de bossen en hun oude
wijze van bestaan, ter wille van de steen
die de winter met donker mos bedekte,

opdat de vissen mogen leven in het water,
vogels in de lucht, rododendrons
in de tuinen, lichten in de nacht,

en opdat de mensen de haast vergeten
waarmee ze naar het niets gaan en het niet beseffen,
slachtoffers van een gevestigde vooruitgang,

opdat alles een andere zin aanneemt
eens dat je aanvaardt hoe zinloos het allemaal is,
en dat we, geconcentreerd op zijn voortgang,

zonder leed de tijd zien voorbijgaan
en minuten beleven, uren, dagen,
mondvollen bestaan, unieke rijkdom,

opdat alles terug zichzelf zal worden,
wat voorbijging, wat is, wat blijft,
wat van zijn stap geen spoor nalaat,

opdat het zomin angstig maakt kinderen te hebben
als afzien van er te hebben, en opdat de liefde
opnieuw oprecht wordt, immens wordt,

om te kunnen zonnen en om de open lucht in te gaan
en om met de mensen in het gras te gaan zitten
en in het lang en het breed aan het praten te gaan,

ter wille van de vermoeidheid en van de rust,
ter wille van de natuurlijke cycli
en van de opstandigheid tegen de cycli,

voor de kleuren en voor de geluiden,
voor de smaken, de aanrakingen, de geuren,
voor het spel en de droom, en de vrienden,

ter verdediging van wat is verloren gegaan,
van de werkelijke vrede, van de kalmte,
van het zuivere woord en van de stilte.

MANIFIESTO

En defensa del cardo y de la ortiga,
en defensa del burro y su rebuzno
y de su condición intrascendente,

a favor de los bosques y su antiguo
modo de ser, a favor de la piedra
que el invierno cubrió de oscuro musgo,

para que vivan peces en las aguas,
pájaros en el aire, rododendros
en los jardines, luces en la noche,

y los hombres se olviden de la prisa
con que van a la nada y no se enteran,
víctimas de un progreso establecido,

para que todo cobre otro sentido
una vez asumido el sin sentido
que es todo, y concentrados en su paso

veamos sin dolor pasar el tiempo
y vivamos minutos, horas, días,
bocanadas de ser, riqueza única,

para que todo vuelva a ser sí mismo,
lo que pasó, lo que es, lo que perdura,
lo que no deja huella de su paso,

para que no dé miedo tener hijos
ni dejar de tenerlos, y el amor
vuelva a ser verdadero, a ser inmenso,

para poder tomar el sol y el aire
y sentarse en la hierba con la gente
y ponerse a charlar largo y tendido,

a favor del cansancio y del descanso,
a favor de los ciclos naturales
y de la rebeldía ante los ciclos,

por los colores y por los sonidos,
por los gustos, los tactos, los olores,
por el juego y el sueño, y los amigos,

en defensa de lo que se ha perdido,
de la paz verdadera, del sosiego,
de la palabra limpia y del silencio.

'Manifiesto' uit: Peaje para el alba. Antología 1972-2000, 2000
Copyright vertaling © Fa Claes