Harold Hart Crane

De Amerikaanse dichter Harold Hart Crane (1899-1932) is het prototype van de tragische dichter. Zijn vader was zakenman, maar hij wou niet in zijn voetstappen treden. Zijn levensloop was onbestendig, waarin hij altijd op hoge hoogtes en in diepe dalen heeft geleefd. Volgens sommigen had hij een neiging tot zelfvernietiging. Daarnaast bemoeilijkte zijn voorliefde voor mannen zijn leven. In zijn poëzie probeerde hij een balans te vinden. Geïnspireerd op het werk van grootheden als Whitman en Poe en op de Elizabethaanse poëzie, heeft hij geprobeerd om zijn persoonlijke visie op het Amerika van zijn tijd weer te geven. Zijn magnus opus is The Bridge (1930), een epos waarin het verleden en heden van Amerika vervlochten zijn. Volgens velen heeft hij hiermee echter niet de belofte van zijn groot poëtisch talent ingelost. Zij zullen het met White Buildings (1926) moeten doen, dat ook enkele mooie gedichten bevat. In 1932 maakte hij een einde aan zijn turbulente leven door, onderweg van Mexico naar Amerika, van het schip te springen. (Joris Lenstra)

Een naam voor allen

Maanvlinder en sprinkhaan die onze bladzijde ontvluchten
En nog verder vliegen, onbezoedeld door de naam
Die we op jullie lichamen binden om onze jaloezie
Voor jullie vrijheid te bevredigen - we moeten verminken

Omdat we onderdrukkers zijn en geërgerd -
En de vleugel oppakken en het schrammen in de hand.
Namen hebben we, zelfs, om mee op de wind te slaan;
Maar we moeten sterven, als jij, om het te begrijpen.

Ik heb gedroomd dat alle mensen hun namen opgaven en zongen
Zoals alleen zij kunnen doen in verering, die hun dagen optekenen
Uit de vin en de hoef, met de vleugel en de gezoete giftand
Die toeslaan vrij en heilig in één Naam voor altijd.

'Een naam voor allen' uit: White Buildings (1926)
Copyright Nederlandse vertaling © J. Lenstra 2005