De Publieksprijs 2005

De Publieksprijs voor de beste poëziebundel 2005 is een gezamenlijk initiatief van Rottend Staal en de Contrabas. Voor het eerst mag het publiek bepalen wat het de beste Nederlandstalige poëziebundel van het jaar vindt. De prijs beoogt meer aandacht voor de poëzie, die zij o zo waardig is. Daarnaast wordt op deze speciale website een uniek en blijvend online overzicht geboden van alle in 2005 bij reguliere uitgeverijen gepubliceerde Nederlandse en Vlaamse bundels. Voorts complementeert deze prijs de reeds bestaande, veelal door vakjury's toegekende, poëzieprijzen.



Sponsors





























E-mail ons

> Contact

Gedichtendagprijzen 2006

Reacties

Reacties onder eigen naam of dichterspseudoniem zijn zeer welkom. Anonieme of niet ter zake doende reacties worden verwijderd.

Pageviews


sinds 23 oktober 2005

© Rottend Staal & de Contrabas


« Steven! - René Huigen | Hoofdmenu | Niets - Mark Insingel »

Deze rouwmoedige schoonheid - Lucas Hüsgen

Deze rouwmoedige schoonheidTitel: Deze rouwmoedige schoonheid
Auteur: Lucas Hüsgen
Uitgeverij: Querido
ISBN: 90 214 6722 4
Recensies: Awater (2005/#2), Meander, De Morgen (16-2-2005), NRC Handelsblad (6-5-2005), Poëzierapport
Boekingen Nederland: SSS

Een gedicht uit de bundel:

VERLIEFD OP DE RIVIER

Eens liep ik lang langs water. Het was
de rivier als een meer. Ik hoorde
de bende trommelaars en zag ze
onder het bolle blauwe afdak. Nabij
kenden alom planten geen droefenis, achter
heggen afgeschermd. Een vrouw met kind
liet het meisje bij trossen van bloempjes
begaan. Meer dan eens mocht ook ik
het beton mijn concurrentie aandoen, en ik

verloor, zoals wij allen kunnen, van
brug tot brug. Hengelaars zaten op
een lange rij te wachten op het klotsen. De
man met de club schreed statiger dan
ooit, tijdens zijn passage, zij lachten, en
waar was de golfbal die hij niet kon slaan?

Mochten wij lijken op de kraanvogel?
Geschiedde niets dan diens dalen? Ik 
waadde door het hoog wassende riet,
toch was het nog groen, en ik bedacht
dat ik in het hotel niet aan riet of waden
terug hoefde te denken. Ik peinsde

en ging maar zitten. Hardloper spurtte
voort over de betonnen richel, en hij
lachte een beetje. Wat waaide de stad
de snelwegen toe. Ik keek uit over water
zonder boten dan die ene, het klotsen
deed niet mee, de bergen hielden
huizen vast. Toen de oude heer
mij vriendelijk vroeg of ik als toerist
de rivier bezocht, maakten wij ons trots.

© Lucas Hüsgen, 2005

Reacties

Controleer uw reactie

Voorbeeld van uw reactie

Dit is slechts een voorbeeld. Uw reactie is nog niet ingediend.

Bezig...
Uw reactie kon niet worden ingediend. Fout type:
Uw reactie werd gepubliceerd. Nog een reactie achterlaten

De letters en cijfers die u invulde kwamen niet overeen met de afbeelding. Probeer opnieuw.

Als laatste stap voor uw reactie wordt gepubliceerd, gelieve de letters en cijfers in te vullen die die u ziet in de afbeelding hieronder. Dit voorkomt dat automatische programma's reacties achterlaten.

Problemen met het lezen van deze afbeelding? Alternatief bekijken.

Bezig...

Laat een reactie achter