Tongebreek
Wij konden ons verstaan. Wij stemden met ons in.
Toen brak van één de tong. Hem sloeg de taal uiteen.
Het was een stille dag. Wij wisten het nog niet.
Wij zouden snel verspreid. Wij zouden ruw verstrooid.
Wij zouden weg van huis en haard. Onze vaders
achterlatend naar een verre streek. Zonder naam
en met een dikke strot. Mompel klonk voortdurend
om ons heen. Gelach. Geklaag. Gebed. Geteem.
De wereld was zo groot. Wij werden her en der
gemoord. Geduld. Gehoord. Zij konden ons verstaan
en deden dat met harde hand. Of zacht. Of niet.
Wij bouwden ons een huis. Maar wat geen spraak beschrijft
hangt als de – hangt voornaam – hangt – hangt nog
als nevel – steekt als een angel in de keel.
© Chrétien Breukers, Pinksteren 2008
Mes compliments, Chrétien!
Geplaatst door: Bert Bevers | 11-5-08 om 9:13
Bravo!
Geplaatst door: Sacha Blé | 11-5-08 om 11:02
Ja, heel mooi.
Geplaatst door: koenraad Goudeseune | 11-5-08 om 23:12
Daar sluit ik me bij aan. Mooi ritme ook.
Geplaatst door: Dennis Gaens | 12-5-08 om 16:26
en wat daarna?
want te mooi om alleen te blijven.
en dan een vurig omslag erom heen en vermenigvuldigen.
Toch?
Geplaatst door: Wim van Til | 12-5-08 om 22:31