Kwintet voor L.V.

1. Into the rose-garden

Een bal van goud
rolt vurig over daken, steen
& grasperk, kloosterkerk & hout

dat in je tuin tot molm vergaat
& voor een wolk je plek betrekt,
vertrekt een trage hand het beeld

voor je sluimerzoekend oog
in strakke vouwen naar een hoek
& geeft aan jongensjoelen,

galm van droom & vogelzang
het eenheidsruisen mee van rust
aan zee : zo duik je gans gedwee

in wat zich nu ontsluit, de gang
die afgesloten toch van angst
& pijn je borst tot stilstand dwong,

dat de dingen die al wakend
van verlangen in hun woord gevangen
onuitspreekbaar waren, nu al slapend

aan je zwijgen luid hun namen geven.

2. Voices

Je leest het boek
in afgeronde vorm : het staat
er niet maar is er rond geweven.

De weg terug ligt voor je uit
bezaaid met kraaiepoten, hakend
naar je eerste pijn : een zeemeermin

heeft op dit punt haar ene staart
gespleten voor een been of twee.
Kopje onder, duiken maar : nodeloos

dit zoeken naar een klare lens
in volle zee. Aanverwanten
worden op je wenken opgediept :

de glimlach ter herkenning
van een weggelaten woord, stilte
na de eerste sneeuw, de bloem

die bleek van zoveel aarde toch
je ochtend met een geur bereikt. Een
vogel zingt, een kind schreit, een wereld
lacht je adem op & is verblijd.

3. The still point

De pit hangt stil
& blank, van vlees ontdaan,
aan de kromming van haar steeltje

& je strakke kijken
naar de kerseboom in je
oma's achtertuin

is ademloos. Ook
in het eeuwig opgewarmde kopje
zwart met cichorei

zie je nog wat ze zei van dode
achterneven in de waterput
& van de zomers toen

rest niets méér dan zweet
heel even op de koude steen
van kindervoeten nu :

blind aan tijd gebonden
is het zoemen links boven
van het éne diertje

in de losbarstende bijenzwerm.

4. Breathing the space

Het raakt je niet :
het staat je aan. Het gebouwde
heeft niets behouden van de

verhouding der ingezetenen
tot wat hen voorstond : god
is dood & weerom is het kerkbezit

bezeten van het niets dat zij
halsstarrig hakten in zijn al, een
vorm van buiten die niet binnen wou.

Maar nu je van de witste zon
de zwaar getrokken grens betreedt
& tot je naam geslagen wordt,

ontzet je warmste leden al
als pingpongbal het koele, stille
duister in ziet zweven, beef je

even, voor je bruusk de klank invalt
die hier als glas het licht aansnijdt
tot waas, tot mist in aardse duisternis.

Het staat er niet : je raakt het aan.

5. Nothing matters

Het leven dan
is onaantastbaar : dageraad,
de zon komt netjes in

het magnifiek geplaatste
kathedraalrozet geschoven
& 't monotone tikken

van je naaldje ik op het
je toegewezen raamluik
in de zwartglazen muur

breekt af, brak door & barst
in polychrome schittering.
De prins aan scherven stamelt

in dit licht van ademnood
& jij nog minder dan nooit
bij het teveel aan noten :

een Messiaanse melodie
van merels, duif & pauwen
haakt in je hang naar nacht

je naam om op te staan.

© Dirk Vekemans, 2008

Comments

[Geplaatst door: Herlinda Vekemans]

Wow, merci broer, gezijneschat, en zoals ik al zo lang weet: ne verdomd goeien dichter!

[Geplaatst door: Otto Maanzaad]

Waarlijk mooi, is dit.