Interview met Leo Hermens

Leo Hermens is geboren 1961 te Heerlen (door onbegrijpelijke Limburgse politici omgedoopt in 'Parkstad') in de vroedvrouwenschool. Daarmee heeft Heerlen er, jaren na Manuel Kneepkens en na Paul Janssen, weer eens een dichter van formaat bij. Zij het dat ook deze dichter elders is gaan wonen, en wel in Vianen. Hermens werkt in een ziekenhuis waar hij hersen- en anderszins zenuwstelselbeschadigden op de been helpt. In december 2005 verscheen zijn bijzondere debuutbundel: Totzoverdetover.

1. Met welk gedicht van uzelf zou u zich aan de lezers willen voorstellen?
Vandaag ben ik in de stemming voor een verzoenend gezicht, dus deze. Een echt kennismakingsgedicht.

Komt de ene kei in het tij de andere tegen, zegt de ene

Steen waait aan. Kust krijgt het klein als zand.
Duinen, mondjesmaat een opstand.

Wij tweeën, geraapt, gewarmd aan
het idee van zeeën.
Jij, kei in steen zijn, weet je nog van glas.
Ons een zorg glas.
Kan barsten glas in glazen kasten.

Van wak. Licht aangedaan stuk diggelen.

Spreek slechts een woord, wereldwet,
en onze schedels kegelen en dijen kletsen
als het schudden van orakelbotten.

Mij dierbare dingen, modderige pony’s
op achteraflandjes, het delen
in goedbedoelde dammen, jij, mijn ander
zilte oog om diepte in de sterrenkaart te staren.

We rollen ronder tot afgerond onder een ander.
Gaafheid is schade van jaren.

2. Waarom poëzie?

Omdat daarin hemelbestormen en Mister Bean-achtig gestuntel samen kunnen gaan.De engel ontmoet de ezel. Omdat in poëzie tegenstellingen vrolijk trouwen. Omdat ik er verschillende bekken tegelijk kan trekken en fouten van betekenis kan maken. Mijn gedichten zijn  mijn vader en moeder, die me schoonheid bijbrengen en leren op waarde te schatten.

3. Welke dichters behoren tot uw inspiratiebronnen? Zou u kunnen uitleggen waarom en op welke wijze zij uw eigen werk beïnvloeden?

Weet ik niet, het zijn er waarschijnlijk honderd die me beïnvloeden buiten het bewustzijn om, dat is zalf, klakkeloos uitgesmeerd en door de huid opgenomen. Twee boeken hebben me op het poëtisch pad gebracht:een oude ooievaarpocket (nr. 90) met de eerste drie bundels van Lucebert en Door mij spreken verboden stemmen, bloemlezing uit buitenlandse poëzie 1900-1950 samengesteld door Sybren Polet, waarin me vooral de Oost-Europese (Weores, Wolker, Popa) en Scandinavische dichters (Lundkvist, Aspenstrom) bevielen. Allen hadden gemeen dat ze fascinerende gedichten schreven waar je niet na één keer lezen mee klaar bent, die niet meteen begrijpelijk zijn en daarom de kans geven zelf met ideeën aan de haal de gaan. Gedichten die bij elke lezing veranderen.

Bewuster inspireren me vooral losse flarden, uit gedichten, uit de krant, uit songteksten,  iets geroepen in de tram. Teksten in oude handboeken over de hengelsport of over hippische rijproblemen, het oranje kruisboekje 1956. Maar ook het zien van een platte grasplek in een weiland, waar een koe gelegen heeft, geeft te denken.

4. Welk gedicht van een andere dichter zou u in de online bloemlezing der Nederlandstalige poëzie willen laten opnemen?

Dan moet ik 'iene miene mutte' doen en dan wijst de vinger naar een bezwerend oudje van Lucebert, zonder titel. Hardop lezen om de woorden goed te proeven.

•••

er is ik en er is
daarin een naam
de lucht verstaat men
maar de mens niet

en er stemmen zeggen
ons is een straat je hebt
een paar voeten vliegen
maar een is alleen

wel mijn weg ik op
en mijn mij ontmoet ik
wij komen bijeen
groet mij groet mij en
wij zijn weg

wij zijn leeg
er laait geen taal
maar donker licht er vaart
dat nog talloos is
dat nog taalloos praat
mij versta ik niet

er is ik en er is
daarin een er
de lucht verstaat men
maar de mens niet

Comments

[Geplaatst door: Eric Piereij]

Leo Hermens, die met mij op de St Petrusschool heeft gezeten en woonde in Hoensbroek, Eikenweg 9 .... Ik zocht eens voor de grap op naam en vond jou... laat eens wat van je horen.. grtz Eric Piereij ( ken je me nog )

[Geplaatst door: anton]

Ineens, nu ik dit interview lees, begrijp ik hoeveel ideeën er kunnen opduiken uit die woorden.
Ik ga ze herlezen, al vrees ik dat de opgehangen vissen al snel uit de knijpers wegglibberen.
Anton