Op 1 augustus wordt Frans Pointl 75 jaar. Nico de Boer interviewde de schrijver voor BN/De Stem: "'Hoe het is om 75 te zijn? Tja,' zegt de jubilaris, 'Moeilijke vraag. De ene dag redelijk, de andere dag k.u.t.'"
Lees meer "De enige Jood die heeft gehuild om Hitlers dood" »
Een voorpublicatie uit Kening Kees, het prozadebuut van Cornelis van der Wal en de eerste novelle waarin de Fries-anarchistische vrijheidsstrijd, met een terroristisch korstje, van binnenuit wordt beschreven – staat op Farsk >>
Allen naar de boekhandel voor twee nieuwe gedichten van Paul Janssen, afkomstig uit de bij de in 2009 bij De Contrabas te verschijnen bundel Vierkanten – ze staan in de nieuwe Tzum >>
Emmen is een waar Peuterparadijs >>
Lloyd George knew my father. Well, not quite true - it was TS Eliot who knew my father. Or perhaps in my search for absolute veracity, literary or otherwise, it should be admitted that the acquaintanceship lasted for no more than 10 minutes. Lees verder op de website van The Guardian >>
In Luik is het voorbije weekend de Franstalige Belgische dichter Jacques Izoard aan de gevolgen van een hartaanval overleden. Izoard, wiens echte naam Jacques Delmotte luidde, werd 72 jaar, zo meldt Skynet/Belga. Lees verder op De Papieren Man >> Gedichten van Izoard zijn hier te lezen >>
Op Google zoekend naar Rein Bloem, kwam ik onderstaand vers tegen. Het is uit Merlyn 1965/3.
Op de valreep, en speciaal voor onze Belgische lezers, onderstaand gedicht van Gerard den Brabander, dat helemaal past bij de Nationale Feestdag...
Een van haar gedichten is al vereeuwigd Buiten de Waterpoort, maar Ida Gerhardt krijgt er een plekje bij in de Arkelstad. Op de Caponnière, onderdeel van de vesting, aan de Kanselpoortweg komen ook de woorden van de in 1905 in Gorinchem geboren dichteres te staan.Het idee om haar woorden aan te brengen, is afkomstig van de Stichting Het Holtzfonds. Hiervoor is een monumentenvergunning nodig, waardoor de aanvraag vanaf woensdag 23 juli ter inzage ligt. Het initiatief mag rekenen op de steun van het Gorcums college van burgemeester en wethouders. Lees verder op de website van het AD >>
In de rubriek Op het eerste gedicht, een bedenksel van In Geen Subsidieland, vertellen poëzieliefhebbers over het allereerste gedicht dat bij hen 'het heilige poëzievuur' heeft aangewakkerd. Aflevering 24: dichter en journalist Hans van Willigenburg. Lees zijn bijdrage hier >>
In 2003 verscheen Gestifte lippen, een bundel met de laatste verzen van Eddy van Vliet, bibliofiel uitgegeven door Literarte en voorzien van tekeningen door Hugo Claus. Meer informatie over deze bijzondere uitgave is hier te vinden >>
Wim van Til van het Poëziecentrum Nederland meldt: "Vandaag merkte ik dat iemand zich het exemplaar uit het Poëziecentrum Nederland heeft toegeëigend. En dat is niet de bedoeling van het studie- en documentatiecentrum. Ik wens de man of vrouw die de bundel nu in 'bezit; heeft toe dat de geest van Eddy van Vliet in samenspraak met die van Hugo Claus hem of haar blijft bezoeken tot het boek is terugbezorgd. En elke handelaar die een exemplaar aangeboden krijgt, verzoek ik eerst contact op te nemen met het Poëziecentrum Nederland."
Dutch
Much of life
is Dutch
one-digit
operations
in which
legions of
big robust
people crouch
Onderstaand artikel – waarin wordt beschreven hoe Poetry en de NRC de teugels van de poëtisch democratie iets strakker gaan aanhalen – staat op de website van Boekblad... Het is geschreven door Enno de Witt. Gisteren berichtte Woest en Ledig hetzelfde. Op de Contrabas werd eerder aandacht besteed aan de voorgeschiedenis van deze kwestie >>
Ik ben heel benieuwd met welke lijst de Nederlandse Poëziecommissie op de proppen zal komen. Of nou ja, laat ik het zo zeggen: ik ben benieuwd of de NP tegelijkertijd kan voldoen aan de wensen en verlangens van Poetry en NRC, zonder daarbij met een al te niet-verrassende kandidatenlijst te komen.
Vandaag wordt Simon Vinkenoog 80. Informatie over alle vieringen alhier en alhier. Met poëzie heeft het allemaal weinig te maken, Vinkenoogs werk en Vinkenoogs publieke optredens, maar je hoort er wel aan toe te voegen dat de oude baas zo vitaal is, en zo sympathiek. Wat deels zo is. Dus bij deze. En oh ja. Spinvis heeft zich ook vergrepen aan Vinkenoog. Het resultaat daarvan, bestaande uit de gebruikelijke 'muziekflarden', is hier voor te beluisteren. Jottum.
Mijn opa was in 1933 met vakantie in Berlijn. Toen hij op een avond in een eenvoudig volksrestaurant zat te eten, kwam de net benoemde rijkskanselier Adolf Hitler binnen, gevolgd door enige slippendragers en beveiligingsmensen. Mijn opa, een katholieke socialist van het oude stempel, had toevallig zijn pistool bij zich. Hoe dat komt, is een ander verhaal. Had hij dat toen gebruikt, dat pistool, dan was de Tweede Wereldoorlog niet doorgegaan. Maar ja, hij heeft het dus niet gebruikt, omdat hij niet veel zin had om boven een bord Sauerkraut mit Eisbein te sterven. Een zout verhaal? Nee hoor, lees maar, het kan altijd even gek >>
Zandvoort zoekt een dichtende ambassadeur die de badplaats voor twee jaar lang van gedichten kan voorzien. Iedere inwoner van Zandvoort kan zich daarom nu aanmelden voor de verkiezing Dichter bij Zee. Op 15 juli is de aanmeldprocedure gestart, dit kan tot 12 september.
Wie mee wil doen moet twee gedichten en een motivering inzenden bij de gemeente. De gedichten moeten de thema´s poëzie en Zandvoort aan Zee verwoorden, de motivering is maximaal een A4 lang.
Na een eerste selectie, willen de organisatoren uitkomen op drie finalisten. Tijdens een bijzondere kunstmanifestatie, Kunstkracht 12, die gehouden wordt in het weekeinde van 10 tot en met 12 oktober, zullen de finalisten hun gedicht voordragen, tijdens de opening en gedurende het weekeinde. Daarna, zal op zondag 12 oktober de nieuwe Dichter bij Zee bekend gemaakt worden.
Dichters kunnen de stukken mailen naar: dichterbijzee@zandvoort.nl.
"'Ma Tante Elisabeth' is een Welshe Traditional over de kersenboomgaard van Tante Elisabeth. Van de tak van de mooiste boom via de kleuren van de mooiste vogel naar de mooiste zon en weer terug: geen ander medium dan het volkslied combineert zo gemakkelijk de dichterlijke sprong met de filosofische verkenning van de ruimte. Als Pierre Alféri er beelden bij gaat monteren en als Olivier Cadiot en Rodolphe Burger de klank voor hun rekening nemen dan krijg je deze gekke, vervreemdende, ontroerende poëziefilm." Lees verder bij J.J. Pollet (en klik ook op My Studyroom >>
"It may be that communication is compromised when interactions are completely public, that grabbing attention often substitutes for deserving it, and that solitude is more refreshing than a company in which trust and tenderness are habitually threatened. As the etiquette books explain, an informal style signals warmth to friends and family, but it's rude to use it with strangers."
Dichters die rustig beginnen en dan langzaam naar de top van de Parnassus klimmen – daar heeft P. Kouwes het niet zo op. Daarom bevat zijn debuut meteen maar 'de eerste 1000' gedichten. Of je daar van schrikt, dat is de vraag. Maar humoristisch zijn de tekstjes van Dijkshoorn / Kouwes soms wel.
[Boek uit de collectie van jullie hoofdredacteur.]
Zowel Cornelis van der Wal als Coen Peppelenbos citeren de aanbiedingstekst van de nieuwe editie van de Spiegel van de Friese Poëzie:
'Deze nieuwe editie bevat 320 gedichten, zowel in het Fries als in het Nederlands, die opnieuw onlosmakelijk zijn verweven met de Friese cultuur: Abe Lenstra, elfstedentocht, zeilen, kaatsen, het commitment met de Friese taal, het leven op het platteland en het Friese landschap – het is allemaal in deze bloemlezing terug te vinden. Nieuw is ook dat nu de officiële tekst van het Friese volkslied uit 1874 is opgenomen, in een indrukwekkende vertaling van Harmen Wind.'
Een hoge clichédichtheid, menen Van der Wal en Peppelenbos, die het nu eindelijk eens met elkaar eens zijn, – maar toch mis ik er nog een paar; als de tekstschrijver die verantwoordelijk is voor deze onzin echt had doorgepakt, had hij de weduwe Joustra, Rintje Ritsma, Grote Pier en De Slag aan de Boorne ook kunnen noemen.
Een gemiste kans. Om over die 'indrukwekkende vertaling' van Harmen Wind (nomen est omen) nog maar te zwijgen... Harmen Wind maakt vooal indruk door het schrijven van positieve recensies over vrienden en negatieve recensies over mensen die hij niet mag.
Terecht vraagt Van der Wal zich af: 'Wa betinkt soks? Is dit oerlein mei de gearstallers, Teake Oppewal (links op de foto), Pier Boorsma en Geertrui Visser (links op de foto)?' En Peppelenbos stelt: "Een half jaar na Het goud op de weg, dus net te laat om op te vallen verschijnt de herziene editie van de Spiegel van de Friese poëzie van Pier Boorsma, Teake Oppewal en Geertrui Visser.'
Het goud op de weg – inderdaad. Michaël Zeeman schreef er al over: '[hij] maakte een eigenwijze, brutale en hier en daar zelfs provocerende keuze uit ruim een eeuw Friese poëzie, een keuze die nogal verschilt van wat de bloemlezers van de Spiegel van de Friese Poëzie ruim een decennium geleden deden. Door die bovendien tweetalig te maken – de poëtische vertalingen in het Nederlands staan naast de originelen – biedt hij die bovendien aan een veel breder Nederlands publiek aan. De Vries verhoudt zich tot zijn voorgangers zoals Gerrit Komrij dat in zijn geruchtmakende bloemlezing deed tot Victor van Vriesland.'
Misschien is het daarom goed om Het goud op de weg te kopen en de nieuwe edite van De Spiegel te gebruiken als historisch achtergrondmateriaal.
Over Joseph Lease schrijft Ron Silliman: 'I want to read everything he’s ever written.' Broken World (Coffee House Press, 2007) is Leases derde poëziebundel. Thomas Fink classificeert de gedichten als 'acute lyricism [that] performs the labor of political, aesthetic, and psychological thought'.
Simon says, put your hands on your head.
Simon says, put your finger on your nose. Simon says, you haven’t
done enough. Simon says, you don’t care enough. Simon says,
compulsive old answers can’t leave the world alone. Simon says,
you’re going to die. Simon says, don’t let yourself care. Simon says,
you can’t stop caring. Simon says, man-tall but thin as a phone call,
compulsive old answers can’t leave the world alone. Simon says, you
only have blood, marsh light, and sparrow. Simon says, put your
hands on your head—
Broken World is een veelbesproken en veelgeprezen bundel in de VS: zijn muzikaliteit, ritme, verbeeldingskracht. Standard Schaefer noemt Lease 'a poet too choked up over the fact that things are not as they were promised and can’t be':
Why don't people
tell the truth—you scare people—genocide and
how the rich got rich—even a bus shines
differently in the light, the glowing
splinters—why don't people talk more about
the government and power—how do I know
the rich can't sleep—promise me the rich can't
sleep—
‘Wij zijn het die je hier ziet rijden / door het midden van augustus / vakantiefolders in en uit. / De zomer bloeit, een dorpsidylle / schapen in de luwte van de tijd.’
Zo begint het gedicht 'Transit' van Jan Baeke. Liefelijk, dat woord
schiet je als vanzelf te binnen. Hier wordt vakantie gevierd. En niet
zo'n beetje ook. Tegen de klippen van de hel op wordt hier genoten van
de idylle die, net als de schapen, in de luwte van de tijd, in
tijdloosheid bijna, wordt beleefd. Dat moet ook wel, want in de tweede
strofe gaat het al minder:
‘Tot plotseling de auto stilvalt / links op de
foto van dit feit. / De zon krast diep in de vallei. / Wat in de jaren
is versteend / hangt boven ons als zware lucht.’
Lees de rest van mijn vierde gastcolumn op Literatuurplein >>
Ooit de voorman van een punk/rockband, nu schrijver van gedichten. Voos woont 17 jaar in Deventer, waar hij vijf jaar geleden Kelderkunst opzette als podium voor beginnende dichters, muzikanten en beeldend kunstenaars. Voor dichter Lammert Voos (1962) heeft het leven veel kanten.
Hij werd geboren in Groningen en groeide op in Sneek. "Ik heb een Friese tongval en ik voel me Gronings, noord-Gronings. Zwaar", zegt hij met een milde zelfspot.
In zijn gedichten laat hij zich zelden gaan in poëtische bespiegelingen. Bijna altijd blijven de beide benen op de grond.
"Dat klopt, dat bedoel ik met Gronings. Maar niet altijd want ik zoek naar een evenwicht tussen ratio en gevoel."
Als dichter kom ik graag bij de mensen thuis. Een vast onderdeel van mijn praktijk is dat ik jaarlijks een paar lessen Nederlands help geven op diverse scholen in de buurt. De eerste drie vragen die leerlingen stellen liggen min of meer vast: wanneer ben je dichter geworden (op mijn vijftiende), kun je ervan leven (ja) en: wat inspireert je tot een gedicht?
Het is de bedoeling dat ik de laatste vraag als volgt beantwoord: ‘Elke keer als ik een hartverscheurende emotie voel, moét ik dichten. Ik voel me vaak onbegrepen. Ik ben verliefd op iemand die ik niet kan krijgen. Ik vraag me af wat voor zin het allemaal heeft. Daarom stort ik mijn hart uit in gedichten, liefst ’s nachts, als ik alleen ben met mijn zielenpijn.’
Lees de hele DAG-column van Ingmar Heytze hier >>
"Dreigend galmen de woorden van dichter Gerrit Kouwenaar door de verlaten gangen van rusthuis Eeuwige Lente in het Vlaamse dorpje Watou. Ze weerkaatsen tegen de gele tegeltjes op de wanden, stijgen op in het granieten trappenhuis (...). Zou het komen door het recente overlijden van Hugo Claus dat er dit jaar over de Poëziezomer van Watou zo’n grauwsluier hangt?" Kortom, gezelligheid troef in Watou >>
ZEIT ONLINE: Frau Daher, die Verkaufszahlen von Gedichtbänden halten sich in überschaubaren Grenzen. Poetry-Slams und Lyrik-Festvals hingegen finden enormen Zulauf. Wie erklären Sie sich das?
Lydia Daher: Wäre es nicht komisch, wenn es umgekehrt wäre? Ein Gedicht ist viel mehr als nur ein Blatt Papier mit Wörtern drauf. Die längste Zeit der Geschichte verfügten wir ausschließlich über die Möglichkeit zur mündlichen Überlieferung, die Gedichte lebten in den Köpfen der Menschen und nirgendwo sonst. Wir nehmen Lyrik noch immer zu sehr vor dem Hintergrund unserer Literalität wahr. Zurzeit scheint so etwas wie eine Rückbesinnung auf die Wurzeln der Poesie stattzufinden. Und die liegen nun mal im oralen Vortrag.
Meer gekwek op Die Zeit Online >>
In september verschijnt bij Bornmeer het prozadebuut van Cornelis van der Wal, onder de titel Kening Kees. Deze bijzondere gebeurtenis zal hopelijk gepaard gaan met het toekennen van de Gijsbert Japicx-prijs aan Van der Wal, voor zijn inmiddels imposante oeuvre.
In 1998 deed de dichter Cornelis van der Wal een bommelding, uit protest tegen het vieren van Fryslân 500, het feest waarmee het provinciaal bestuur wilde herdenken dat in 1498 een buitenlandse (Hollandse en Saksische) bezetter de macht overnam en Friesland zijn vrijheid kwijtraakte. Vanwege deze daad bracht de dichter enige dagen in de cel door.
Tien jaar na dato komt Van der Wal met een korte novelle, waarin hij terugkijkt op deze gebeurtenissen. Hij laat het verhaal afspelen in een parallelle wereld vol anachronismen en andere tijdsverschuivingen en rekent op drastische wijze af met zijn toenmalige, maar ook met zijn huidige tegenstanders. Een schokkend boek: hard, maar bijwijlen ook hilarisch.
In zijn prozadebuut zal Van der Wal de schandelijke werkwijze van politie en justitie (de facto de handlangers van de bezettingsmachtsmacht) aan de kaak stellen. Dit uiteraard op zijn eigen, onnavolgbare, literaire wijze.
Hieronder een afbeelding van het omslag (klik op het plaatje voor beter beeld) en de voorlopige flaptekst, in het Nederlands en in het Fries.
In 1998 was er nogal wat te doen over het feest Fryslân 500. Er werd zelfs een bommelding gedaan. Cornelis van der Wal kreeg met betrekking tot deze ophef een verhaal uit een parallelle wereld door, een van de vele universa die naast de ons bekende werkelijkheid bestaan. Alles is daar net een beetje anders: wat in onze ogen anachronismen lijken, is daar heel gewoon.
En dat de namen van sommige hoofdpersonen nogal veel op die van bekende Friezen lijken, is dat dan toeval? Dat is niet zeker, er wordt nog wetenschappelijk onderzoek naar gedaan...
Yn 1998 wie der in soad reboelje oer it feest Fryslân 500. Der waard sels in bommelding dien. Cornelis van der Wal krige oer dizze opskuor in ferhaal troch út in parallelle wrâld wei, ien fan de ûntelbere universa dy't neist de ús bewende werkelikheid besteane. Alles is dêr krekt in bytsje oars: wat yn ús eagen faaks anakronismen lykje, is dêr hiel gewoan.
En dat de nammen fan guon haadpersoanen in soad lykje op dy fan bekende Friezen, is dat dan tafal? Dat is net wis, dêr wurdt noch wittenskiplik ûndersyk nei dien..."
“Ik hoef voor het echte leven de deur niet uit,” zegt Vrouwkje Tuinamn (1974). In haar flat in Utrecht – een gebouw dat qua uiterlijkniet zou misstaan in een New Yorkse achterbuurt – is altijd wel wat aan de hand. Er zijn meerdere moorden gepleegd; er is een harddrugsbende opgerold; vrouwen uit het Oostblok werden hier tegen hun wil verhandeld. Het is een kaal gebouw, veel graffiti op de muren, een wenteltrap die onheilspellende doorkijkjes biedt op andere appartementen en afbladderende deuren. “Het is boeiend om te zien wat zich hier allemaal afspeelt. Als het mooi weer is werk ik op een van mijn balkons dat uitkijkt op een parkeerterrein. De ruzies die zich daar afspelen, of gewoon een groep bejaarden in een bus die voor het stoplicht wachten, ik vind het allemaal even mooi.”
Lees en kijk verder op de website van NRC Boeken >>
Woest en Ledig schrijft (en lees het hele artikel hier):
Onlangs verscheen De zieken breken,
de vierde dichtbundel van Wouter Godijn uit Groningen (foto: Jan Willem
van Vliet). In een begeleidend persbericht werd de uitgave als volgt
aangekondigd: “Enkele jaren geleden bleek dat Wouter Godijn aan een
spierziekte leed. Gevolg was dat ook zijn poëzie ziek werd. Walging,
angst en pijn speelden altijd al een rol in zijn poëzie, maar in deze
nieuwe bundel dringen deze gevoelens zich op de voorgrond. ‘Deze meneer
doet het niet meer.'"
Bij
de dichter thuis, in zijn woonkamer, lijkt het allemaal mee te vallen.
Godijn oogt gezond en opgewerkt, zijn stem klinkt zangerig en vrolijk.
Niks geen walging en treurnis. Hoe zit dat met die spierziekte? “Nou”,
zegt de dichter, “ik word verdacht van multiple sclerose. Dat wil
zeggen: ik heb alle symptomen die op ms wijzen, word regelmatig
onderzocht, maar het is nog niet wetenschappelijk vastgesteld. Niet dat
ik daar op zit te wachten. Ik probeer met veel rust mijn leven in goede
banen te leiden.”
(...)
Het gaat goed met de poëzie in Nederland, constateert Godijn aan de vooravond van festival Dichters in de Prinsentuin.
“Er zijn veel dichters, er zijn veel manifestaties, veel mensen zijn
enthousiast bezig. Het zou mooi zijn als al die mensen nu ook eens
poëzie van anderen gingen lezen. Wat minder egocentrisme en eens kijken
wat anderen hebben gemaakt, hoe de poëzie zich heeft ontwikkeld. Dan
worden die eigen gedichten vanzelf ook beter.”
Onder de titel 'De kin tegen de wind in: vier sterke nieuwe dichters' vergaste Erik Jan Harmens zijn lezers afgelopen zaterdag in dagblad Trouw op een serenade aan het werk van Wiljan van den Akker, Annemieke Gerrist, Erik Harteveld en Lammert Voos. Het hele artikel komt waarschijnlijk binnenkort online, maar ik haal er vast een adembenemend mooi citaat over het werk van Voos uit: "De beste, grimmigste, meest vernieuwende poëzie zou in de komende jaren wel eens uit het noorden kunnen komen."
Rest ons te melden dat Klaai verkrijgbaar is via Bol, via de betere boekhandel (en alle andere boekhandels kunnen via het Centraal Boekhuis een bestelling plaatsen), van wie we Savannah Bay, Athenaeum, Perdu, Godert Walter, de Tribune en Praamstra bij naam noemen, via de Vlaamse verdeler EPO en via onze website.
Rest ons ook nog Erik Harteveld te feliciteren met zijn prachtige bundel De eeuwig zoemende vliegenstrip. Na lezing van zijn bundel, en de bundel van Voos, bevreemdt het volgende citaat van Harmens enigszins: "Een categorie poëzie waar ik een enorme liefde voor koester, is rauwe onbehouwen poëzie. Gedichten die helemaal niet literair of verfijnd willen zijn, maar gewoon zo van jat-semi-johee het papier op lijken te zijn gekwakt."
Want je kunt de gedichten van Harteveld (en Voos) wel direct vinden, maar literair en verfijnd zijn ze, in al hun soms-rauwe directheid, toch weer wel. Enfin.
Michaël Zeeman in de Volkskrant van 4 juli:
‘Als er een eigen Friese poëtische traditie bestaat, dan is dat er een van akkers en weiland, van sloten, vaarten en luchten, van boerderijen en beesten, dorpen, dijken, kortom: van alles dat de open, naakte ruimte kenmerkt die Friesland is.’
Daar is geen woord Fries bij, maar dat ligt aan mij: de kernachtige omschrijving is van de Friese dichter en essayist Abe de Vries – drie jaar terug kreeg hij voor een van zijn dichtbundels de Gysbert Japikspriis, de hoogste literaire onderscheiding in Friesland – en zij komt uit één van diens pittige opstellen. Die zijn gebundeld in Identiteit & kowesturten, De Vries’ Essays oer Fryske Literatuer (‘kowesturten’ zijn ‘koeiestaarten’). In die essays rekent De Vries af met allerlei nostalgische en pittoreske opvattingen over het karakteristieke van de Friese literatuur. Hij doet dat niet alleen door de enigszins amechtige propagandisten daarvan tot de orde te roepen, maar vooral door de Friese literatuur een perspectief te bieden, het perspectief van zijn royale belezenheid.
(...)
De Vries’ overwegingen, die hij niet alleen ontvouwt in zijn opstellen maar ook inzichtelijk maakt door de keuzes in zijn bloemlezing Het goud op de weg – De Friese poëzie sinds 1880, staan los van het huidige neonationalistische discours met zijn bizarre retoriek van trots en volksidentiteit. Het Fries is in Nederland een minderheidstaal en dat brengt zowel onzekerheden teweeg als een aanhoudende druk; daar hebben die taal en haar sprekers allebei onder te lijden. De tijd waarin de hegemonie van het Nederlands een repressief en soms zelfs agressief karakter droeg ten koste van het Fries ligt weliswaar achter ons, maar de dominantie ervan in media, onderwijs en openbaar bestuur heeft vanzelfsprekend beklemmende consequenties voor het Fries.
(...)
(...) Hij maakte een eigenwijze, brutale en hier en daar zelfs provocerende keuze uit ruim een eeuw Friese poëzie, een keuze die nogal verschilt van wat de bloemlezers van de Spiegel der Friese poëzie ruim een decennium geleden deden. Door die bovendien tweetalig te maken – de poëtische vertalingen in het Nederlands staan naast de originelen – biedt hij die bovendien aan een veel breder Nederlands publiek aan. De Vries verhoudt zich tot zijn voorgangers zoals Gerrit Komrij dat in zijn geruchtmakende bloemlezing deed tot Victor van Vriesland.
(...)
Als dichter is De Vries zelf onmiskenbaar een kind van die generatie en voorwaar niet het geringste. Zij komen niet langer van onder de koeiestaarten tevoorschijn gekropen en juist daardoor schamen zij zich er niet voor die zo nu en dan te signaleren. ‘No ’t ik weikrûpt bin, in/ frjemde krûpsje ûnder de lea yn in finekswyk, no ’t ik/ foar de safolste kear seach hoe ’t de kletterbeamen/ oare kant de sleat poerneaken yn in wike wienen, moat ik tinken oan it swanne-aai, de eksploazje/ yn dyn hân’. 'Nu ik ben weggekropen,/ een vreemde kwaal onder de leden in een vinex-wijk, nu ik/ voor de zoveelste keer zag hoe de populieren/ aan de over van de sloot spiernaakt in een week waren/ moet ik denken aan het zwanenei, de explosie/ in je hand’.
Abe de Vries, Het goud op de weg en Identiteit & kowesturten zijn verschenen bij Bornmeer.
Abe de Vries, Warme boxkachels & weke irenes, een tweetalige bloemlezing uit zijn poëzie, de Contrabasreeks, BnM Uitgevers.
[Ingezonden mededeling van het Poëziecentrum]
Het Poëziecentrum bezit de grootste collectie Zuid-Afrikaanse poëzie buiten Zuid-Afrika. De kern van deze collectie bestaat uit de nalatenschap van de Zuid-Afrikaanse dichter en academicus Ernst van Heerden (lees meer over het onstaan van de collectie).
Het gaat om een zeer omvangrijke verzameling, die bijna de volledige Zuid-Afrikaanse poëzie (geschreven in het Afrikaans) omvat, met bundels van o.a. D.J. Opperman, Breyten Breytenbach, Elisabeth Eybers, Antjie Krog, Peter Snyders, Daniël Hugo en natuurlijk van Van Heerden zelf.
Behalve individuele bundels en bloemlezingen, bevat de collectie ook een aantal kritische werken, cd's en cd-roms, een plakboek en losse krantenartikels met recensies van Zuid-Afrikaanse dichtbundels.
De collectie bevat momenteel bijna duizend volumes en wordt nog steeds aangevuld met giften van Die PUK-Kanselierstrust van de Noordwes-Universiteit (Potchefstroomkampus).
Een paar weken terug kregen we nog een mooie aanvulling op de collectie in de vorm van een bundel krantenartikels en -recensies uit diverse Zuid-Afrikaanse dagbladen. Deze artikels werden verzameld door Prof. Wannie Carstens van de Noordwes-Universiteit (Potchefstroomkampus), die ook de andere aanvullingen op de Van Heerden collectie coördineert namens Die PUK-Kanseliertrust.
De artikels vormen samen met
het plakboek en artikels die we vroeger al hadden gekregen, een waardevolle bron
van achtergrondinformatie bij de meer recente
dichtbundels waarmee de collectie het laatste
jaar werd aangevuld. Met deze nieuwe aanvulling
omvat de knipselcollectie honderden artikels.
De
vruchtbare samenwerking tussen het Poëziecentrum
en de Zuid-Afrikaanse academische wereld, leidde
de voorbije weken ook tot een heuse primeur: samen met de Universiteit van Pretoria ontdekten we een aantal gedichten van de Zuid-Afrikaanse dichter Wopko
Jensma in 1967 verschenen in de tijdschriften De
Tafelronde en Labris. Deze gedichten bleken tot nu toe nog niet verschenen te zijn in
Zuid-Afrika.
Meer informatie over Wopko Jensma, klik hier.
Nieuwsgierig naar de gedichten van Wopko Jensma? Hierbij een voorsmaakje: Gedicht 1 (De Tafelronde, 1967); Gedicht 2 (De Tafelronde, 1967)
Deze en andere gedichten van Wopko Jensma zijn te raadplegen in het documentatiecentrum (ma t/m za, 9u30 - 12u00 en 13u00 - 18u00).
Aram Saroyan is de dichter van het concrete gedicht 'lighght' uit de jaren 60 van de vorige eeuw. De dichter ontving $500 voor opname van dit gedicht in de The American Literary Anthology. Dat leidde tot nogal wat commotie: 'Many conservatives, such as Representative William Scherle and Senator Jesse Helms, objected at the per-word amount of the award, complaining that the word was not a real poem and was not even spelled correctly.'
Dat was toen. Gelukkig heeft Ugly Duckling Presse onlangs de moeite genomen om alle minimalistische, veelal concrete poëzie van Saroyan te bundelen in een bijna 300 pagina dikke uitgave. Ik geniet ervan.
Suc
cess
Cordite Poetry Review is een Australisch online poëziemagazine. Nummer 28 is uit, waarin o.a. dit gedicht van Cameron Brockmann:
No One Wants to Fly to Brussels on a Saturday
Here we are again.
Alone in the stale air of the airport terminal
we passed each other
a collection of blank glances.Up here anything seems possible.
"Do you have any hobbies?"
"Anchovies," she replied.
Michael K. Gause diept op zijn weblog oude ansichten op van beat poets.
Nogmaals T=A=A=L en een lang interview met Charles Bernstein.
Seth Abrahamson over de toegankelijkheid van de Amerikaanse Small Presses.
Precies een dag voor het begin van de Tour komt dit treurige bericht binnen: "Sportverslaggever Jacques Chapel is op 62-jarige leeftijd overleden. Dat maakt de NOS vrijdag bekend. Hij was al langere tijd ziek." Lees verder op nu.nl >>
[Lees het hele bericht van Joep van Ruiten op Woest en Ledig >>]
Dichter des Vaderlands Driek van Wissen vreest dat hij begin volgend wordt opgevolgd door een vertegenwoordiger uit de Amsterdamse grachtengordel. Van Wissen zegt dit in een reactie op plannen om de verkiezing van de derde Nederlandse poet laureate ingrijpend te reorganiseren. Poetry International wil af van de rechtstreeks gekozen Dichter des Vaderlands en overweegt drie vooraf geselecteerde dichters kandidaat te stellen. (...)
Het vooraf selecteren van drie kandidaten wordt het werk van een commissie met een dichter, een literatuurwetenschapper, een poëzieliefhebber, een medewerker van NRC
en iemand van Poetry International. Aan de vooravond van gedichtendag
op 29 januari worden de drie op Nederland 3 voorgesteld. Kijkers
bepalen aan het eind van het programma via sms wie de nieuwe Dichter
des Vaderlands wordt. (...)
Van Wissen karakteriseert de plannen als 'tamelijk dubieus' en 'weinig democratisch'. "Ik kan het niet anders zien dan als een poging om er voor te zorgen dat er straks een dichter wordt gekozen die wel goed ligt in de Grachtengordel".Kwakman benadrukt dat nog volop wordt nagedacht over precieze invulling en de te volgen procedure. In september of oktober wil Poetry International de verschillende mogelijkheden bespreken met NRC/Handelsblad, de Koninklijke Bibliotheek, De Poëzieclub en de Nederlandse Programma Stichting (NPS). De derde Dichter des Vaderlands moet begin volgend jaar aantreden
De Koninklijke Bibliotheek gaat een selectie van Nederlandse websites bewaren voor toekomstig onderzoek. In de woorden van de KB: "Websites bevatten vaak waardevolle informatie die niet tevens analoog verschijnt en die ten gevolge van de grote 'omloopsnelheid' het risico loopt voorgoed verloren te gaan. Dat websites als 'digitaal erfgoed' het behouden waard zijn, is internationaal erkend in het Unesco Charter on the Preservation of the Digital Heritage uit 2003. Het signaleert dat digitaal erfgoed verloren dreigt te gaan en dat het bewaren daarvan voor gebruik door de huidige en toekomstige generatie onderzoekers zeer urgent is."
Voorts is de KB "wettelijk verantwoordelijk voor het verzamelen, beschrijven en bewaren van in Nederland verschenen publicaties, al of niet elektronisch. De KB ziet het als haar taak om ook websites duurzaam te bewaren en raadpleegbaar te houden voor toekomstige generaties en ze te behoeden voor verlies door technologische veroudering en andere risico's. Om die reden zal de KB de websites archiveren van Nederlandse overheden, wetenschappelijke- en cultureel erfgoed organisaties."
Een loffelijk streven van de KB. Vinden wij. Bart FM Droog schrijft op zijn weblog anders: "Als de KB de site wil archiveren - prima. Op hard disk, op cd-rom, of op welke wijze dan ook - hartstikke mooi en goed. Maar om bestaand 'digitaal erfgoed' dan direct online te plaatsen - nee, dat is een stap te ver. Het is net zo onzinnig om een replica van het Rijksmuseum vol replica's van de oorspronkelijke collectie naast het Rijksmuseum te zetten, maar dan in een net iets groter gebouw."
Om met dit tegenvoorstel te komen: "Ik adviseer andere makers van websites die door de KB voor online-archivering benaderd zijn eerst even goed na te denken over wat de consequenties van het KB-voorstel zijn. Ik voorzie: teruglopende bezoekersaantallen en een toename van internetvervuiling. Mijn tegenvoorstel is dat de KB een lijst publiceert van sites die zij tot het digitaal erfgoed rekent, met rechtstreekse links naar die sites. Zodra die sites ophouden te bestaan mag de KB ze publiceren."
En deze bedenking te maken: "A propos: er is nog een aspect aan deze kwestie waardoor ik geen 'ja' kan zeggen tegen deze vorm van archivering. Voor de gedichten op de Rottend Staal-afdeling heb ik van elke dichter toestemming tot plaatsing, expliciet alleen voor de desbetreffende pagina. Mocht ik 'ja' tegen de KB willen zeggen, dan zou ik eerst honderden mensen opnieuw om toestemming moeten vragen, want er bestaat ook nog zoiets als de Auteurswet 1912."
Volgens ons wordt deze reactie geregeerd door een bijna obsessieve verhouding tot de auteurswet en een merkwaardig inzicht op de mechanismen die op internet werkzaam zijn. De Contrabas, bijvoorbeeld, moet het voornamelijk van de actualiteit hebben - een kopie van de KB zal nooit de nieuwste berichten bevatten; die kopie is derhalve eerder een reclamezuil die meer lezers oplevert: deze wensen immers ook op de hoogte te worden gebracht van het laatste nieuws, en niet alleen van het opgeslagen, 'oude' nieuws.
Copyright lijkt in dit geval een aangelegenheid van de KB, zij willen immers werk van anderen online brengen – en onder het project digitalisering historische kranten staat de volgende, geruststellende alinea: "Bij de digitalisering van kranten uit de 20ste eeuw loopt de KB – door de huidige Auteurswet - tegen een aantal beperkingen aan. Hierover voert zij momenteel overleg met het Nederlands Uitgeversverbond en verschillende organisaties die de belangen van freelancers en andere auteursrechthebbenden behartigen."
Bovendien staat in de ons gezonden e-mail: "Aan gebruikers zal in een disclaimer duidelijk kenbaar worden gemaakt dat commercieel gebruik van de gearchiveerde websites niet toegestaan is. Daarnaast zal duidelijk worden vermeld dat het een door de KB gearchiveerde versie betreft en zal er een verwijzing naar de originele website worden opgenomen."
Misschien is het, dit alles gehoord hebbend, goed om de KB erop te wijzen dat ze onze berichten mogen overnemen maar met betrekking tot het werk van anderen, indien nodig, zelf te waken over de omgang met het auteursrecht.
Kortom: bewaren maar.
Namens De Contrabas,
Ton van 't Hof en Chrétien Breukers
"Wie zei nu ook weer dat papieren boekenbijlages en aanverwante stilaan een bedreigde diersoort worden? Het Duitse weekblad Die Zeit roeit in ieder geval tegen de stroom op en brengt een nieuw literatuurmagazine uit, dat viermaal per jaar als bijvoegsel in het weekblad in krantvorm wordt gevoegd maar ook in de losse verkoop verkrijgbaar is. Zeit Literatur zal voor het eerst verschijnen naar aanleiding van de Frankfurter Buchmesse in oktober en telt zowat 100 pagina's (...)" Lees verder bij De Papieren Man >>
"Klaai is een bundel over het belang van wortels en de noodzaak om los te komen van het verleden. (...) Maar Klaai is vooral een bundel over identiteit en hoe die gevonden kan worden door terug te keren naar de plek van herkomst. Een goed begin." Lees de hele recensie die in het Dagblad van het Noorden verscheen op Woest en Ledig >>
Ted van Lieshout meldt: Mies Bouhuys is op 81-jarige leeftijd overleden. Kort na de Tweede Wereldoorlog debuteerde ze met de dichtbundel Ariadne auf Naxos waarvoor ze de Reina Prinsen Geerligsprijs kreeg. Ze werd vooral bekend als kinderboekenschrijfster en won daar veel prijzen mee (...). Lees de rest van het bericht hier >>
"Brussel krijgt binnenkort een Pessoaplein. Het komt te liggen in een hoek van het fameuze Flageyplein in Elsene, dat komend weekend zijn heraanleg viert met grootscheepse feestactiviteiten, die van 5 tot 12 juli plaatsgrijpen. De driehoek waar de buste van de Portugese dichter en dwaler Fernando Pessao (van de hand van Irene Vilar) prijkt, wordt op 11 juli omgedoopt tot Pessoaplein, precies op de plaats waar voorheen een frietkraam stond." Lees het hele bericht op De Papieren Man >>
"'Als er één dichter muzikaal was, dan was het Lucebert wel,' zegt fluitiste Abbie de Quant. 'Zijn gedichten zijn muziek.' Het muzikale programma En ik val en ik ruis en ik zing, dat morgen wordt opgevoerd bij Muziekpodium Zeeland in Middelburg, is een hommage aan de Keizer der Vijftigers." Lees verder in de PZC >>
Dode meeuw op strand
Ja
uitsloven
met bochten en zo
en daar liggen
we dan
Lees meer op Kouwes' website >>
Sander de Vaan van Meander nam de geestelijke (nou ja) vader van Kouwes, Nico Dijkshoorn, een interview af. Dat staat nu op Meander >>
[Ingezonden mededeling]
Dichteres
Hannie Rouweler vroeg 73 collega’s om hun relatie met Groningen in een
gedicht te verwoorden. Het resultaat, de bundel Uit het Noorden waait de muze aan is volgens uitgeverij Passage ‘een ode aan Groningen’ en wordt zaterdag 28 juni in De Engelstede te Engelbert gepresenteerd.
De
bundel van Rouweler bevat bijdragen van onder anderen Gerrit Krol,
Albertina Soepboer, Max Niematz, Jean Pierre Rawie, Anneke Claus, Remco
Ekkers, Rutger Kopland, Tom van Deel, Carla Bogaards, Wouter Godijn,
Chrétien Breukers, Driek van Wissen, Meindert Talma en Tsead Bruinja.
De
presentatie wordt vanaf 15.30 uur opgeluisterd met optredens van Tjitse
Hofman, Paul Gellings, Petra Else Jekel, Joris Iven en de Groninger
stadsdichter Rense Sinkgraven. De entree is gratis.
Voor de mensen die niet naar Engelbert reizen, staat hier een voorproefje, geschreven door jullie hoofdredacteur >>
„Ik houd mij natuurlijk al erg lang met poëzie bezig en heb veel tweede- en derderangs materiaal van anderen de revue zien passeren. Zoiets wilde ik dus niet uitbrengen. Ik merkte echter ook dat ik door het schrijven en teruglezen van de gedichten associaties met andere dingen kreeg, dat er andere ‘deurtjes’ in mijn hoofd opengingen die toegang verschaften tot veel interessantere stof. Via steeds nieuwe deurtjes ontstond uiteindelijk iets waarvan ik wist: dit is het. Je hoort een klap en ik ben bij het laatste deurtje aanbeland. Zo is het af.” Voor meer egogereutel van prof. dr. W.J. van den Akker, lees NRC Boeken >>
"Iedere schrijver heeft wel een verhaal te vertellen over zijn of haar schrijfvertrek. Deze week: C. Buddingh'-prijswinnaar 2007 Bernard Wesseling over zijn "veredelde studentenkamer", zijn nieuwe projecten en het hoge testosterongehalte van zijn schrijfmascotte." Lees verder op NRC Boeken >>
"Nederland is een anekdotisch dichter rijker. Hij heet Hans van Willigenburg. (...) De gedichten zijn geschreven in een directe, gevatte stijl: recht voor zijn raap, no-nonsense – Van Willigenburg komt uit Rotterdam. (...) het (debuut) doet denken aan die andere Rotterdammer, Jules Deelder." Lees de hele recensie van Willem Thies op Poëzierapport >>
"Wat doen al die gedichten over dieren en mensen hier? Het antwoord ligt voor de hand. Mijn komende bundel Noem mij dier zal gaan over de (vaak schurende) relatie tussen mens en dier. Van Accoustic Kitty (een cyborg kat die door de CIA was omgebouwd voor spionnage doeleinden) tot de olifanten van Hannibal. De bundel zal eind februari 2009 verschijnen, vlak voor de boekenweek die als thema 'Het dier in de literatuur' heeft. Oorspronkelijk zou de verschijningsdatum 4 oktober (dierendag) 2008 zijn, ik heb nu nog even tijd om door te dichten aan een mooie (hoop ik) en omvangrijker bundel." Lees verder bij Patty Scholten >>
Ook in de VS wordt al enkele jaren fel gediscussieerd over flarf, waarbij flarf dichters vooral het volgende wordt verweten:
De verwijten worden vaak als volgt gepareerd:
Over het volgende lijken de deelnemers aan de discussies het inmiddels eens te zijn: flarf is niet vernieuwend, heeft wortels in dada, het surrealisme en de collage.
Sinds kort valt een interessante ontwikkeling te bespeuren:
Ik realiseer me dat ik met bovenstaande samenvatting generaliseer. Er is veel meer gezegd over flarf. Ook de punten die Jeroen van Rooij hieronder aan de orde stelt over onder meer originaliteit en authenticiteit zijn in de VS aan bod gekomen. En ze zijn mijns inziens een goede discussie waard. Ook interessant is de vraag die door Samuel Vriezen werd gesteld: Waarom steekt flarf – als moderne variant van dada, het surrealisme en de collage – nu opnieuw de kop op?
Laat ik het volgende poneren als bijdrage aan de discussie:
Spinvis brengt een eerbetoon aan Simon Vinkenoog, die vorige week (moet zijn: in juli, CB) 80 jaar werd (wordt, CB). Het album 'Ritmebox' bevat naast een cd met muziek geinspireerd door werk van Vinkenoog ook een boek met diens gedichten. Lees verder op nu.nl >>
Vanavond tussen 21.00 en 22.00 uur, in De Avonden, een interview met Lammert Voos over zijn onlangs bij dit huis verschenen bundel Klaai.
Erik Lindner in De Groene Amsterdammer over Wiljan van den Akkers bundel De afstand (C. Buddingh’-prijs): 'Met de keuze voor de oudste debutant van de vier genomineerden heeft de jury zeker geen traditionele en veilige keuze gemaakt. De bundel leest als een draaitol die maar zelden tot rust komt. Zo verandert er helemaal niets aan een bepaalde situatie en wordt desondanks geconstateerd dat na verloop van tijd alles veranderd is. Het is de vraag of met dergelijke paradoxen het elastiek van de lezer niet kapot gaat, door "niet te verliezen wat ik nooit heb bezeten". Het lijkt of de dichter het onderwerp telkens voor zich uitduwt. De afstand is een opmerkelijk werkstuk dat binnen een register is geschreven en zich pas na herhaaldelijk lezen prijsgeeft. Ik hoop dat de laureaat zo blij met de prijs is, dat als hij nog een bundel maakt die lichter van toon zal zijn.' Lees de hele recensie >>
In haar essaybundel A Poetics of Impasse in Modern and Contemporary American Poetry (The University of Alabama Press, 2005) vroeg Susan M. Schultz zich af hoe Charles Bernstein 'zijn status van anti-modieus dichter' zou kunnen handhaven 'nu de mode hem begint in te halen.' Enkele weken geleden gaf Bernstein tijdens een conferentie een antwoord.
[Ingezonden mededeling] Dinsdag de 24e (morgen) in het Vlaams Arsenaal te Nijmegen om 20.00 uur: Het geluk van België (Presentatie ORP 7.4: De Belgen komen!) Met voordrachten van Hanneke Hendrix, Eva Mouton, Willem Sjoerd van Vliet, Vicky Francken en Dennis Gaens. Daarnaast een discussie over literaire tijdschriften met Kraai, Komkommer & Kwel en uiteraard ORP. Tussendoor en na afloop draait DJ Spindizzy met gemengde gevoelens. Meer informatie vind je hier.
"Het einde van de stortvloed aan gossip en celebritymagazines in de wachtkamers van doktoren, tandartsen en ziekenhuizen is nabij, tenminste als het afhangt van de Ieren. Op het groene eiland is een proefproject opgezet om de luchtige lectuur te vervangen door pakweg Sonnet 130 van Shakespeare of het gedicht Hope van Emily Dickinson. De initiatiefnemers zijn van plan om medische instellingen doorheen het hele land strooibiljetten te bezorgen met welgekozen gedichten. Poems in the Waiting Room is een pilootproject van de Kildare County Council en het ziekenhuis aldaar wordt dan ook het eerst bediend." Lees verder bij de Papieren Man >>
Sharon Mesmer schrijft korte verhalen en gedichten. In 2003 trad ze toe tot het flarf collectief. Haar eerste flarf bundel Annoying Diabetic Bitch verscheen dit jaar bij Combo Books. Het bevat de meest vulgaire, obscene flarf gedichten die ik tot nu toe heb gelezen. Het zijn veelal sociale eenakters waarin een schunnige Amerikaanse Ma Flodder het woord heeft. Zij weet mijn gelaat regelmatig schaamrood te laten kleuren. In Annoying Diabetic Bitch worden de wetten van het fatsoen op vaak hilarische wijze getart. Waar moet dat heen met de poëzie!?
You Fucked Jimi
Yes you did! Yes you did, Brett. You tried to fuck him.
What the hell did you think you were doing?
Did he fuck your girlfriend or something?
Cumshots. It was all about cumshots, wasn't it?
I guess that means you hate puppies.
And what year did you read “Atlas Shrugged”?
You never read it, Brett. Suck it up.
"De taak van de stadsdichter bestaat er ook in de stad en omgeving nauwlettend in het oog te houden en eventuele rariteiten te melden." Aldus Frederik Lucien de Laere, stadsdichter van Damme >>
Gisteren probeerde ik naar Kroatië - Turkije te kijken. Toen ik wakker werd, reed mijn buurman (de heer Arslan) toeterend de straat uit, richting Kanaalstraat – en tot diep in de nacht bleef een grote groep Turkse voetbalfans daar toeteren en trommelen. Daaruit meende ik te mogen concluderen dat de Turken de wedstrijd winnend hadden afgesloten. Vanavond speelt het Nederlands elftal tegen Rusland. Maar! Omdat ik al maanden geleden een afspraak heb gemaakt, ben ik elders. Ergens waar geen voetballiefhebbers en geen televisies zijn... Niet hier en ook niet – in beide gevallen: Godlof – bij de bijeenkomst op het knipsel hieronder. Maar wel elders, dus.
Literair tijdschrift Parmentier besloot om de Amerikaanse Language-‘erfenis’ en zijn verhouding met onze eigen taal eens grondig door te lichten. Onder de dossiernaam T=A=A=L stelde Arnoud van Adrichem een omvangrijke bloemlezing samen van teksten uit de Language-beweging in vertalingen van uiteenlopende Nederlandse en Vlaamse dichters en vertalers. Dat leverde een keur aan teksten op, die recht doet aan de heterogeniteit van de Language-beweging. Rae Armantrout, Bruce Andrews, Charles Bernstein, Lyn Hejinian, Susan Howe, Michael Palmer, Bob Perelman, Ron Silliman en Barrett Watten – ze komen allemaal aan bod. De vertalingen gaan steeds vergezeld van een korte inleiding. Kopen dus, dit prachtnummer.
"Onze zuiderburen in België vinden Toon Hermans met afstand de grootste Nederlander aller tijden. De cabaretier en zanger (en eminent dichter, CB) eindigt in een grote Vlaamse internetpeiling afgetekend als eerste, ruimschoots voor Pim Fortuyn, Annie MG Schmidt en Vincent van Gogh." Dat meldt de Telegraaf. Vanaf nu staat dan ook onomstotelijk vast dat Vlamingen een subtieler gevoel voor (surrealistische) humor hebben dan de zoveel grovere Noorderlingen. Lees het hele artikel in de Telegraaf >>
Voor de weblog GeenCommentaar doen dit jaar stadsdichter van Den Haag Harry Zevenbergen, GC-redacteur Laurens en de Leidse performancepoëet Jaap Montagne poëtisch verslag van het EK voetbal. Wie op de hoogte wil blijven van nieuwe gedichten via deze RSS-feed of kan terecht op deze pagina!
[klik op de afbeelding voor meer informatie]
"Sartre heeft eens gezegd dat een mens zich pas bewust wordt van zichzelf op het moment dat hij zich bewust wordt van anderen. Je realiseert je dat je bestaat wanneer je wordt getroffen door de blik van een ander.
Dat moment kan zo confronterend zijn dat iemand de blik niet kan beantwoorden en de ogen neerslaat. Sommige mensen moeten zelfs blozen, een fysiologisch verschijnsel dat nog altijd raadselachtig is. Het is een gevoel van schaamte dat optreedt, omdat de blik van de ander wordt ondergaan als een oordeel.
Volgens Sartre’s vijanden hechtte de filosoof vooral zo veel belang aan de eerste blik, omdat hij zelf scheel en lelijk was. Dat Sartre zich schaamde zodra iemand naar hem keek, viel in zijn geval te begrijpen, maar dat wil nog niet zeggen dat het hier om een universeel menselijke reactie gaat.
Qua uiterlijk had Kees Fens veel weg van Sartre. Wie hem voor de eerste keer ontmoette, zag een gehavend mens. Je voelde dat hij zich niet naar voren wilde dringen, maar liever onzichtbaar wilde blijven. Treffend vond ik beschrijving van H.U. Jessuru