Twitter

Facebook

Elders

30 november 2012

Nieuw gedicht Wim Vandeleene

Nieuw gedicht van Wim Vandeleene op Gedichtenforum: Uniek.

Wij lezen zelf

Vroeger keek ik wel eens in de etalage van boekhandel v/h Wout Vuyk. De trotse leus 'Wij lezen zelf' vervulde me altijd met een mengeling van plaatsvervangende schaamte en wilde ergernis. Fijn hoor, lezende boekhandelaren, maar wat héb je (had je) daar in hemelsnaam aan?

De boekhandelaren die bij De Wereld Draait Door maandelijks spreken over hun allerfavorietste boek van het moment. Ik kijk naar hun 'gepassioneerde' uiteenzetting zoals een eend kijkt naar het onweer. Vol verbazing en niet in staat om het heilsplan dat deze mensen drijft helemaal te doorgronden.

De taal die deze boekhandelaren bezigen, komt me in de verte wel bekend voor. Het is de lingua franca van de gemiddelde boekenliefhebber, die altijd wel eens ergens het woord 'intrigerend' of 'spannend' kan inzetten, de omfloerste wijs die altijd werkt. Als verdovend middel. Die taal 'gaat' ook niet over boeken, maar over iets anders: over de handel in boeken.

En daar is natuurlijk helemaal niets mis mee. Het hele systeem zoals het nu bestaat, is gebaseerd op een verdienmodel waarin de boekhandel de rol van doorgeefluik en poortwachter heeft. Of beter: zou moeten hebben. De vier boekhandelaren bij DWDD zijn van die klassieke poortwachters, maar ze zullen de hete adem van de vrije en genadeloze markt allemaal in hun nek voelen - reden waarom ze hun poortwachtersfunctie in een mediastrategie proberen te persen.

Boekhandelaren hoeven niet te lezen. Een boek verkopen kan best als je 'enige' affiniteit hebt met 'het' boek. De gemiddelde klant zit niet te wachten op een exposé over een nieuwe titel die hij wil kopen. Laat staan op een recensie. Daar is weer een heel andere bedrijfstak voor uitgevonden: de literaire kritiek.

Vroeger was ik ook boekhandelaar, een tijdlang. Mijn fraaiste herinnering is hoe iemand me vroeg om een boek voor een terminaal ziek persoon. 'Maar niet te dik en een beetje leuk.' Meer doet een boekhandelaar eigenlijk niet, waar het de smaak- en kenniszijde van het vak betreft: hij trekt een willekeurig boek uit de stapel en hoopt dat de koper of degene die het cadeau krijgt het uit heeft voordat hij sterft.

Catharina Blaauwendraad op de kalender

KalenderCatharina Blaauwendraad is een geweldige dichteres. Ik vind haar werk heel sterk, en zou willen dat iedereen het met mij eens was. Daarom nam ik haar gedicht 'Verweesd' op in mijn Scheurkalender van de poëzie. Het kalenderblad staat hieronder. Het gedicht op Laurens Jz. Coster.  

Soms kan een klein gedicht, een gedicht met een kleine omvang, je behoorlijk van de sokken blazen. ‘Verweesd’ is zo’n gedicht. Het thema van dit gedicht, om op deze maandag maar eens de pet van de onderwijzer op te zetten, is van alle tijden. De liefde, het gemis, de tsunami aan leed die een breuk kan veroorzaken.
Maar die twee slotregels gooien alles overhoop en maken het gedicht onvergetelijk. Ze zijn een kreet, en omdat die kreet heel rauw, letterlijk rauw, wordt geuit, krijg je kippenvel als je ze leest.
Natuurlijk: iedereen heeft wel eens liefdesverdriet. Horden dichters hebben daarover geschreven, vaak met desastreus resultaat. Waarom zijn deze twee regels dan een uitzondering?
Hier wordt het verdriet onversneden, maar in een vaste vorm gegoten (bijna had ik geschreven: gegord) gepresenteerd. De dichter gebruikt haar vakvrouwschap om iets wat haar aan stukken scheurt zo dicht mogelijk te benaderen, op de huid te zitten. En de lezer lijdt mee.

29 november 2012

Michael March, Arnon Grunberg, Kira Wuck

Half Pint omslag 1-page-001 (1)

Optreden Arnon Grunberg, Michael March, Kira Wuck en Chrétien Breukers in Café van Wegen 30 november aanstaande

De Amerikaanse dichter Michael March (1946) woont in Praag waar hij het Prague Writer’s Festival organiseert. Eerder verschenen van March vijf dichtbundels en in november ziet een bijzondere, tweetalige uitgave van zijn nieuwe bundel Half Pint / Half Vol het licht (bij uitgeverij De Contrabas). Een wereldprimeur, want de bundel is nog niet eerder zelfstandig verschenen. March’ goede vriend Arnon Grunberg schreef speciaal voor de bundel een inleiding op het werk en is bij de presentatie in Utrecht aanwezig. De avond wordt geopend door dichter Kira Wuck.

Wanneer 30 november 2012, 20:00
Waar Café Van Wegen, Lange Koestraat 15, Utrecht
Entree gratis (RSVP!!!)
Met Arnon Grunberg, Michael March, Kira Wuck, Chrétien Breukers

 

Willem de Mérode op de kalender

KalenderOp 2 september 1887 werd Willem de Mérode geboren. Daarom staat hij op 2 september op de Scheurkalender van de poëzie. Het prachtige 'Dit was een dag' staat op Laurens Jz Coster. Het kalenderblad staat hier:

Dat de problematiek van Willem de Mérode te maken had met religie en seksualiteit, is inmiddels algemeen bekend. Hij heeft er, niet eens zo lang geleden, in 1924, zelfs acht maanden voor in de gevangenis gezeten. Acht maanden! Wat zou je daar tegenwoordig wel niet voor moeten uithalen?

De Mérode was, uiteraard, een gevoelige ziel, iemand die zich in de jaren twintig van de vorige eeuw niet kon en niet mocht uiten, en dat die celstraf hem geestelijk heeft geknakt, is daarom niet verwonderlijk.

Ook maatschappelijk is hij echter geknakt. Na zijn vrijlating mocht hij drie jaar zijn vak (onderwijzer) niet uitoefenen en heeft hij geleefd (geprobeerd te leven) van zijn pen. Gelukkig had hij succes als dichter, zeker in de christelijk-literaire kringen.

Dit gedicht maakt meteen schrijnend (meestal een misplaatst woord, maar hier niet) duidelijk hoe religie en seksualiteit op elkaar inwerkten. Het is namelijk een onversneden liefdesgedicht, dat de schrijver (vruchteloos) tot religieus gedicht heeft willen omtoveren. Uit alle macht wendt hij zich af van het rauwe leven, een leven waarnaar hij nu en dan waarschijnlijk fel heeft verlangd.

Die arme De Mérode, zo gelovig, zo angstig, zo verknipt.

28 november 2012

KB verwerft titels bibliotheek Komrij

De Koninklijke Bibliotheek heeft op de veiling van de bibliotheek van Gerrit Komrij bijna twintig bijzondere uitgaven aangeschaft. Dat lijkt misschien wat weinig, maar de KB koopt natuurlijk Nederlandse boeken en Komrij's collectie bevatte in merendeel buitenlandse uitgaven, zie bijvoorbeeld de sectie met 'Foreign literature'. Van de Nederlandse boeken in Komrij's collectie heeft de KB uiteraard de meeste al in huis, of het nu boeken over boeken, literatuur of private press-uitgaven zijn. Maar Komrij had niet alleen een heel breed georiënteerde collectie; er bevonden zich ook enkele buitengewoon zeldzame en bijzondere uitgaven bij. Zo kon de KB op de veiling bij Bubb Kuyper een ontbrekende uitgave over 'runderkennis' kopen, maar ook een bibliofiele uitgave met gedichten van Martin Veltman.

Paul van Capelleveen blogt op de website van de KB.

Van boeken en mensen (36)

De vorkmethode

door Annick Vandorpe

Het was zondagavond, zeven uur, en in Cafè de l’Òpera waren maar enkele tafeltjes bezet, wat me goed uitkwam want mijn gezelschap verdroeg geen mensen of toch maar weinig mensen en dan uitsluitend zwijgzame mensen.

Ik had het adres op goed geluk gekozen. Het historisch kader en de Art Deco gravures van operadiva’s in de spiegels uit de beschrijving van mijn reisgids spraken me aan, het café lag niet ver van mijn hotel en ik wilde geen restaurant. In een tapasbar had ik wel zin, in een tapasbar heb ik altijd zin, maar de drukte was onverenigbaar met mijn gezelschap.

Ik nam een tafeltje dat geïsoleerd stond, ver van de deur, en bestelde patatas bravas met ensalata de primavera en een glas wijn.

Enkele minuten later stond het eten voor me, op twee kleine bordjes. Omdat ik als bestek alleen een vork kreeg, stelde ik me de vraag of zonder mes eten een Spaanse gewoonte was of een specifieke gewoonte van Cafè de l’Òpera, misschien zelfs een gewoonte die Cafè de l’Òpera alleen handhaafde bij de gerechten patatas bravas en ensalata de primavera want een etablissement dat al 83 jaar bestaat kan gerust soortgelijke gewoontes hebben ontwikkeld.

Lees meer "Van boeken en mensen (36)" »

Jan Kostwinder op de kalender

Jan Kostwinder (1960-2001) werd op 8 juni 1960 geboren. Daarom staat hij in de Scheurkalender van de poëzie op het blad voor 8&9 juni 2013 (een weekend). ‘Afscheidslied’ staat vandaag op Laurens Jz. Coster. Mijn kalendertekst:

‘Hein Aalders maakte met Jan Kostwinder een reis door de geboortestreek van Cesare Pavese met het plan om een boek over hem te schrijven. Ze volgden diens voetsporen en ondervroegen mensen die hem gekend hadden. Onvermoeibaar hield Kostwinder op hun speurtochten de Nederlandse literatuur tegen het licht. Te midden van de heuvels van Paveses geboortegrond, onder een brandende zon, vroeg hij, nadat de laatste perikelen rond zijn eigen tijdschriftje (Adem, CB) uitvoerig besproken waren, “maar wat vind jij nou van Maatstaf, Hein?” Het zweet gutste hun van het voorhoofd en Aalders kon niets anders uitbrengen dan: “Alsjeblieft Jan, kijk om je heen en hou voor één keer je kop.”
Het was die niet-aflatende bezetenheid die Kostwinder zo boeiend maar soms ook vermoeiend maakte. [. . .] Kostwinder was een groot schrijver, op zijn manier, maar een chaoot van het zuiverste water. De zee des levens ging hem – daar was ook hijzelf zich van bewust – vele malen te hoog. Zijn bezetenheid en drang om het steeds maar weer opnieuw te proberen, om steeds de scherven op te rapen en zijn leven te hervatten, om weer aan een nieuw boek te gaan werken, maken hem tot een jammerlijk “geval”, maar uit zijn verbeten neiging zich in de literatuur vast te bijten spreekt ook een bewonderenswaardige koppigheid.’

Bart van Loo: derde chansonles

Voor DWDD daalde Bart van Loo af in de hel van de jaren zeventig...

27 november 2012

Klassiekers lezen

Maandag 25 juni. ‘Welk boek hebt u niet gelezen en is daarom een bron van schaamte?’ vroeg De Standaard in 2008 aan zijn medewerkers en enkele prominenten. Geertje De Ceuleneer noemde La symphonie pastorale van André Gide, de latere (en intussen alweer voormalige) Humo-chef Sam De Graeve bekende Thomas Manns De toverberg niet te hebben uitgelezen. Míjn “boek van de schaamte” was De vernuftige edelman Don Quichot van La Mancha, door Miguel de Cervantes Saavedra. ‘Don Quichot wordt beschouwd als de allereerste roman, een genre dat mij nauw aan het hart ligt’, bekende ik. ‘Ik schaam mij voor dit gat in mijn cultuur, maar net niet genoeg om die duizend bladzijden te lezen.’ Hieruit bleek al meteen mijn gebrekkige kennis van het boek: de Nederlandse vertaling telt elfhonderd bladzijden.

Mark Cloostermans las het boek tóch en deed er in een dagboek verslag van, voor het blad Staalkaart. Deel 1 en deel 2 staan inmiddels online.

De verkoop van Mort à crédit valt echter tegen, in tegenstelling met de korte anti-sovjettekst ‘Mea Culpa’ die wel de deur uitvliegt. Het brengt Céline op het idee nog meer ‘pamfletten’ te schrijven. Het is te verleidelijk: een paar maanden werken en kassa, kassa. In 1937 verschijnt ‘Bagatelles pour un massacre’, in 1938 ‘L’École des cadavres’, beiden bestsellers. Céline spreidt er een radicaal antisemitisme in tentoon, naast de uitgesproken wens om Frankrijk te verbinden aan Hitler-Duitsland.

Achille van den Branden keert terug tot L.F. Céline. En tot Youp van 't Hek. Op zijn weblog.

Colofon

Redactie: Chrétien Breukers. Reacties onder eigen naam of dichters- pseudoniem zijn zeer welkom. Anonieme of niet ter zake doende reacties worden verwijderd. Mailen kan aan decontrabas[at]hotmail.com
Uitgeverij De Contrabas

Cookies

De Contrabas maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie Zie hier
.

mei 2015

ma di wo do vr za zo
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31

Laatste reacties

Pageviews


Sinds 21 augustus 2005

Categorieën