Twitter

Facebook

Uitgeverij De Contrabas
Man zoekt bal van Sander de Vaan -- de voetbalbundel voor dit WK

Elders

20 juli 2012

De Nederlandse poëziekritiek en de dood

De Nederlandse poëziekritiek, zoals die in de 'grote' papieren media actief is, heeft na de dood van Gerrit Komrij en Rutger Kopland, weinig tot niets gedaan om de positie van de twee dichters te omschrijven. Piet Gerbrandy en Erik Lindner zwegen in de papieren en op de online-Groene, waar alleen Marja Pruis een bijdrage over beide auteurs verzorgde. Bijdragen die afkomstig leken uit het dagboek van een puber ('Ik citeer hier alleen het openingsgedicht, de rest vind ik eigenlijk te heftig om zomaar over te typen.')

Lees meer "De Nederlandse poëziekritiek en de dood" »

18 juli 2012

P.C. Hooft, nieuwe editie

"Het wordt dus moeilijk als die vorm aangetast wordt door de tijd. Dat erkennen de beide samenstellers van de nieuwe bundel volmondig. Ze geven toe dat Hooft het niet van zijn diepzinnigheid moet hebben, maar omdat hij toch te midden van zijn tijdgenoten nog altijd schittert, denken ze –heel optimistisch– dat hij ook vandaag nog een lezerspubliek van niet-specialisten kan boeien. Vandaar hun dappere poging tot restauratie, onder meer door de spelling te moderniseren en uitvoerige toelichtingen te schrijven. Dat maakt dat de tekst inderdaad niet afstoot door spellingen met ”ae” of ”ck”, maar of de inhoud daarmee écht toegankelijk geworden is, blijft de vraag. Dit boek is immers niet voor neerlandici bedoeld (die terechtkunnen bij de niet-herspelde editie van Tuynman & Van der Stroom uit 1994), maar voor een breder publiek." Een recensie van P.C. Hooft, De gedichten, in de editie van Johan Koppenol, Ton van Strien en Natascha Veldhorst en in een uitgave van Athenaeum. Een recensie in het Reformatorisch Dagblad, een krant die echt veel aan literatuur doet.

Zeldzaam mooi IM-gedicht

Combineer de dood van twee dichters. Doe er wat humor bij, en laat de paarden van je scepsis draven. Wat krijg je dan? Dit, dit wat ene Alette Fleischer op de website van de NRC publiceert:

Alles kan ik verdragen,
het verdorren van bonen,
stervende bloemen, het hoekje
aardappelen, kan ik met droge ogen
zien rooien, daar ben ik
werkelijk hard in.
Maar Ramsey Nasr, huilend om
zijn eigen tekst voor een dode dichter,
rechtstreeks op tv, nee.

Herhaling Kopland-documentaire

De NTR herhaalt woensdag 18 juli in Het Uur van de Wolf de documentaire 'De taal van het verlangen' over dichter Rutger Kopland, die vorige week overleed. In deze documentaire zijn unieke beelden te zien van optredens met Kopland als cabaretier, filmer en dichter. Maar we zien hem ook als psychiater in gesprek met patiënten. Deze documentaire werd geproduceerd door Lejo Siepe / Stichting Beeldlijn en eerder uitgezonden door de NPS op zondag 18 maart 2007. Regie: Piet Hein van der Hoek. NL2, 23:30 uur.

Prof. Dr. Wiel Kusters-nieuws

Wielkusters2Wiel Kusters groeit als jonge sla. De hoogleraar, die onlangs met emeritaat ging (beelden van zijn afscheidscollege hier, inclusief zeer drollig cabaretgedeelte) en onmiddellijk via een honoraire benoeming terugkeerde op het pluche zijns zetels (lees maar na, in dit artikel), een tuimelaar is er niks bij, publiceerde kortgeleden een essaybundel onder de wervende titel Dit nog, ook dit (een boek waar ik wel eens in blader als ik de slaap niet kan vatten; dan mompel ik "Hoe zal Paul Rodenko dit gedicht  hebben gelezen?" en dan strekt Morpheus de armen naar me uit, kom maar jongen, kom maar) en daarnaast is hij al driftig bezig aan een studie over het mijnwezen en een biografie van Kees Fens.

Eigenlijk wilde ik het echter hebben over een ander boek. En wel dit. Meestal hebben gedenkboeken iets dofs, iets plichtmatigs ook, maar Ik woon in duizend kamers tegelijk onttrekt zich daaraan. Dat komt omdat er, leren we, deksels veel leven in Prof. Dr. Kusters huist; en ook al houdt hij van de liederen van Boudewijn de Groot (dat kan de beste overkomen), het interessegebied van de emeritus-terugkeerder is groot genoeg om de gemiddelde, in literatuur geïnteresseerde sterveling (iemand zoals... ikzelf) enige tijd bezig te houden en te amuseren.

Om.duizendkamers_300De bijdragen van uiteenlopende types als Ben van Melick, Peter Nissen, Frans Budé, Emma Crebolder, Maarten Doorman, Yves T'Sjoen, Hans van de Waarsenburg en zo voorts, et cetera, én de erin opgenomen gedichten van Pierre Kemp (die als rode draad fungeren), maken deze opstellen voor Wiel Kusters tot een alleszins, ja, gezellig bladerboek. Dat, overigens, geweldig is vormgegeven door Piet Gerards. Echt een boek dat niet per se hoeft te verstoffen in de magazijnen van diverse universiteitsbibliotheken.

Bij de 84e geboortedag van Simon Vinkenoog

Op zijn Facebookpagina herdenkt Tom Ordelman de dichter Simon Vinkenoog. Vinkenoog zou vandaag, was hij niet gestorven, zijn vierentachtigste verjaardag hebben gevierd. Maar hij is dus wel gestorven, en wel op 12 juli 2009, alweer drie jaar geleden. Je zou bijna gaan denken dat juli niet zo'n fijne maand is, voor dichters. De hele tekst van Ordelman (die met Vinkenoog samenwerkte bij Bres, staat hier. Citaat:

"Als mijn dierbare vriend, collega en kunstbroeder Simon Vinkenoog nog zou leven, zouden wij vandaag zijn 84e verjaardag met hem hebben kunnen vieren. Maar de treurige werkelijkheid is,dat Simon, die zich altijd als een kind in een speelgoedwinkel met zijn beide lange, magere benen in gestrekte pas een weg had gebaand door grote mensenscharen die hij als 'publiek' met wijd opengesperde ogen rondkijkend en druk gesticulerend deelgenoot maakte van zijn poëtische inborst, maar waar hij vóór en na zulke optredens ook altijd met feilloze radar hem interessant voorkomende individuen uitpikte, die hij dan met journalistieke flair aan een spervuur van vaak zeer persoonlijke vragen onderwierp, precies drie jaar geleden - op de dag die zijn 81e verjaardag had moeten zijn - op de begraafplaats Sint Barbara in Amsterdam-West 'ter aarde besteld' is en dus niet meer onder ons verwijlt."

Vanmiddag om 15.00 uur is er in Gent (B.) een herdenkingsprogramma rond Vinkenoog, georganiseerd door Poemtata: "De centrale figuur op 18 juli is Simon Vinkenoog. Zijn weduwe Edith Ringnalda, tal van jonge auteurs en het Loftuiten huisorkest (Ben Schockaert en Bardthesque Jaques van Ten Adem) eren hem. Presentatie: David Troch."

Van boeken en mensen (21)

Quatorze juillet

Annick Vandorpe

We vertrokken een uur op voorhand om een goede plaats te vinden, maar toen we in het dorp kwamen zaten de terrassen van de cafés al vol, dus leunden we maar tegen een muur aan en bestelden iets te drinken. De sfeer had iets Dickensiaans, dat viel niet te ontkennen. Volwassenen en kinderen vielen in twee groepen uiteen. Terwijl de mannen en vrouwen dronken, rookten en discussieerden, troepte het jonge volkje aan het uiteinde van het plein samen rond een vrouw die lichtgevende sterren en zeepbellenpistolen ventte. Ze had een nors, werkelijk stuurs gezicht en ze zei geen woord. De kinderen zwermden rond haar als bijen rond een honingpot. Over dat alles waaide een matige, maar aanhoudende, ja bijna gekmakende wind.

Lees meer "Van boeken en mensen (21)" »

17 juli 2012

Conceptuele kunst en ikzelf

Vandaag was ik bij P//////AKT, een tentoonstellingsruimte waar hedendaagse, ja zelfs conceptuele kunst wordt getoond. De conceptuele kunst en ik, wij zijn vreemden voor elkaar, maar omdat ik door  Rob van de Werdt en Nienke Vijlbrief (de organisatoren) ben gevraagd om een vier tentoonstellingen te "modereren" (= de tentoonstellingen te bekijken en er iets over te schrijven), werd ik vriendelijk gedwongen mijn vreemdelingschap om te zetten in actieve participatie.

Ik zag een video-installatie van Hedwig Houben. Tijdens het kijken werden twee van mijn rotsvaste vooroordelen (want daarover beschikte ik ook) richting de conceptuele kunst tijdelijk weggenomen. 1) Conceptuele kunstenaars hebben wél humor en 2) Het eindeloos palaveren over beelden die gemaakt zijn en die in de toekomst gemaakt zullen worden kan, zelfs als de uiteindelijke tentoonstelling werken bevat die verwijzen naar weer andere, ooit gemaakte werken (die de toeschouwer in de meest gevallen niet kent), enfin, dat eindeloze gepalaver kan mooi werk opleveren.

Mijn dochter, die mee was, voor de gezelligheid, wil nu zelf een van de werken, een object van spaanplaat en piepschuim, voorstellend een 'maquette van een niet-bestaand huis' (haar woorden), na gaan maken. Ze wil dat ik de materialen koop bij de Gamma. Zó ver zou ik mijn bemoeienissen met de conceptuele kunst echter niet willen doorvoeren.

Erwin Mortier over Komrij

"We waren samen met vele anderen nog maar pas aan het toeren door Nederland, februari 2005, met Saint Amour, toen de tweede avond, aan de dis boven een exquis slaatje bedruppeld met truffelolie, Gerrit de immer prangende kwestie van de darmgassen te berde bracht. Iemand in het gezelschap merkte op, niet zonder trots, dat ze soms scheten liet die door haar panty’s naar haar tenen kropen en haar naaldhakken van haar hielen bliezen – Gerrit was verrukt." Erwin Mortier over Gerrit Komrij. Wie is de "iemand in het gezelschap"?

Joep van Ruiten over Kopland

"Zijn finest hour als dichter beleefde hij in 1988 toen hem de P.C.Hooftprijs werd toegekend. Volgens kenners was zijn poëzie na 'een anekdotische en mild-ironische fase' toen al 'kaler en strenger' geworden. Uit zijn latere gedichten spreekt 'rust en aanvaarding van de leegte'. De jury van de VSB-prijs vatte het tien jaar later als volgt samen: 'Zijn gedichten willen raadsels betrappen, niet oplossen.'" Joep van Ruiten over Rutger Kopland.

Uitgeverij De Contrabas
Das Haus am Salzhof. Pension in Brandenburg a/d Havel, dichtbij Berlijn. Vanaf 10 augustus 2013.

Cookies

De Contrabas maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie Zie hier
.

juli 2014

ma di wo do vr za zo
  1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31      

Colofon

Redactie: Chrétien Breukers. Reacties onder eigen naam of dichters- pseudoniem zijn zeer welkom. Anonieme of niet ter zake doende reacties worden verwijderd.

Pageviews


Sinds 21 augustus 2005

Categorieën