Flarf is een reactie op de teleurstelling dat poëzie er niet meer toe doet

Ook in de VS wordt al enkele jaren fel gediscussieerd over flarf, waarbij flarf dichters vooral het volgende wordt verweten:

• het gebruik van politiek incorrecte statements/taal;
• de agressieve wijze waarop het flarf collective zich tracht te manifesteren.

De verwijten worden vaak als volgt gepareerd:

• sommige flarf gedichten geven een noodzakelijk onverhuld beeld van verdorven en corrupte tendensen van deze tijd;
• er bestaat geen flarf collective, er is geen manifest, flarf dichters zijn individuen die uiteenlopende gedichten schrijven en ook als zodanig wensen te worden behandeld.

Over het volgende lijken de deelnemers aan de discussies het inmiddels eens te zijn: flarf is niet vernieuwend, heeft wortels in dada, het surrealisme en de collage.

Sinds kort valt een interessante ontwikkeling te bespeuren:

• de eerste aanzetten tot canonisering van flarf door Ron Silliman en Kenneth Goldsmith;
• het verzet hiertegen door het flarf collective door, finally, het opstellen van een flarf manifest, waarin elk concept van poëzie wordt afgezworen.

Ik realiseer me dat ik met bovenstaande samenvatting generaliseer. Er is veel meer gezegd over flarf. Ook de punten die Jeroen van Rooij hieronder aan de orde stelt over onder meer originaliteit en authenticiteit zijn in de VS aan bod gekomen. En ze zijn mijns inziens een goede discussie waard. Ook interessant is de vraag die door Samuel Vriezen werd gesteld: Waarom steekt flarf – als moderne variant van dada, het surrealisme en de collage – nu opnieuw de kop op?

Laat ik het volgende poneren als bijdrage aan de discussie:

• flarf maakt op onbeschaamde wijze gebruik van de verdere ontsluiting door internet van het individu en zijn of haar individuele stem;
• bij zijn zoektochten stuit de flarf dichter soms op gewelddadige, racistisch of seksistische uitlatingen, die hij vervolgens in zijn collages verwerkt. Uit 'aanstootgevende' gedichten blijkt niet altijd duidelijk of de dichter werd gedreven door de wil om 'agressieve machtsdynamiek te tonen' of door zijn 'eigen gewelddadige, racistische of seksistische interesses';
• een deel van flarf is niet of nauwelijks gewelddadig, racistisch of seksistisch georiënteerd, maar eerder psychologisch, sociaal of poëticaal;
• over smaak valt niet te twisten, maar sommige flarf bundels neem ik mee naar een onbewoond eiland;
• flarf is een reactie op de teleurstelling dat poëzie er niet meer toe doet, zij komt in opstand tegen alle gangbare – moderne of postmoderne – poëtische concepten en verklaart zichzelf daarom nonconceptual of transceptual;
• het Amerikaanse flarf collective manifesteert zich inderdaad regelmatig op een agressieve wijze, waarbij het vorige punt en de mogelijkheden die internet biedt tot snel en direct reageren niet uit het oog mogen worden verloren;
• de verdere ontsluiting van de individuele stem door het internet geeft nieuwe impulsen aan het dadaïstische, surrealistische en aanverwante gedachtengoed;
• Nederlandstalig flarf is nauwelijks gewelddadig, racistisch of seksistisch georiënteerd;
• flarf en het flarf collective maken onmiskenbaar iets los.

Comments

[Geplaatst door: M.H.Benders]

Ik vind Vriezens vraag 'waarom juist nu de flarf beweging' net zo boeiend als de vraag 'waarom juist nu de mobiele telefoon'. Heel simpel, omdat bepaalde mensen er garen bij spinnen. In dit geval mensen die graag bij een beweging willen horen en graag interessant doen met gevonden teksten. Waarom is dan een betere vraag. Ik vind de meeste flarf als collagekunst zeer beperkt juist omdat de gevonden fragmenten niet mogen worden aangepast. Je krijgt dan allemaal miniatuur frankensteintjes van de zogenaamde werkelijkheid, het zijn feitelijk vrij fantasieloze digitale stillevens wiens enige dynamiek bestaat uit het selectieproces. Het is de ultieme meningenkunst, dus.

[Geplaatst door: RHCdG]

Bovenstaande bijdrage begint met "Ik vind" en eindigt met "dus". Getekend: M.H. Benders. Martijn, bedankt weer, hè!

[Geplaatst door: M.H.Benders]

Tja, gelukkig zullen we jou nooit op een eigen mening betrappen, De Groot. Daarop heft de bibliotheek Den Haag namelijk geen boete.

[Geplaatst door: Ruben van Gogh]

Martijn, dan moet flarf geïntegreerd worden in het 'normale' schrijven, met eigen geschreven moderaties van de gevonden fragmenten. Ongetwijfeld zal dat gaan gebeuren, zeker in Nederland - ik denk dat de interesse hier meer uitgaat naar flarf als techniek, flarf om de flarf, en in Amerika wellicht meer om de heftige reacties oproepende resultaten.
Hier staat producentenpoëzie (interessant voor andere dichters en professionele- of zelfverklaarde literatuurbeschouwers). In Nederland worden ook geen woorden weggepiept op tv (begon 'De lift' niet met: Godverdomme, ik wil je neuken?), dan is het ook weinig interssant om dergelijke woorden in de flarf te hebben, of hoogstens om literaire (producenten) redenen. Blijft over de technische mogelijkheden van flarf.

Ik vind flarf voornamelijk waardevol als dichter, als producent dus. Wat brengt flarf en hoe beïnvloedt het mijn poëzie - en in het verlengde daarvan zou ik zeker resultaten zelf gaan veranderen.

[Geplaatst door: Mark van der Schaaf]

Dat gevonden fragmenten niet mogen worden aangepast is mijns inziens niet van toepassing. Heel misschien voor pure flarfisten, maar zelf fantaseren en taalbruggen slaan waar nodig gebeurt in de flarf die ik ken regelmatig. Flarf is geen heilig moeten.

[Geplaatst door: Ruben van Gogh]

In de bijdrage hierboven ontbreekt het woordje 'voorop'. Monteer dat er zelf maar ergens in.

[Geplaatst door: Hans de Koning]

En over twee jaar horen we niets meer over flarf.

[Geplaatst door: RHCdG]

Je schrok zo van die steek dat je het gewoon vergat! Maar je vergat niet om zonder brondvermelding de argumenten van die zelfverklaarde te herhalen, dichtertje.

[Geplaatst door: RHCdG]

In de bijdrage hierboven staat een d te veel. Maar dat is niets vergeleken bij wat er in andere bijdragen te veel staat, terwijl het te weinig lijkt.

[Geplaatst door: Mark van der Schaaf]

Dichtertje... Dat zal ik wel zijn (in dit gerenommeerde gezelschap). En vreemd, dat mijn aanvulling wordt gezien als steek (in reactie op wat Benders enkele reacties hierboven meldt). De rigiditeit die flarf wordt toegedicht ken ik gewoon niet (en pas ik ook niet toe).

[Geplaatst door: M.H.Benders]

"Dichtertje... Dat zal ik wel zijn (in dit gerenommeerde gezelschap). En vreemd, dat mijn aanvulling wordt gezien als steek"

Let a.u.b. niet op dat geraaskal van De Groot, de zelfbenoemde criticus en 'essayist' die grif toegeeft nooit ook maar een enkele Amerikaanse dichter te hebben gelezen en daar nog trots op is ook. Die man heeft totaal geen interesse voor poezie, het enige wat hem trekt is online de clownesque dilletant uithangen met zijn vocabulaire van vijf gelezen dichters.

[Geplaatst door: M.H.Benders]

"Dat gevonden fragmenten niet mogen worden aangepast is mijns inziens niet van toepassing."

Maar wat maakt flarf dan eigenlijk verschillend van 'normale' poezie? Hoe meer ik over flarf lees hoe meer ik het een soort kleurloze, vormeloze brij begint te vinden die alles probeert te omvatten en daarin dus juist uiterst metafysisch is (take that, Vriezen).

[Geplaatst door: Jeroen van Rooij]

Dus de definitie van metafysica is zoiets als "een kleurloze, vormeloze brij". Juist. Dat wist ik niet.

[Geplaatst door: Samuel Vriezen]

Flarf is in de eerste plaats de poezie die op de flarflist is ontstaan, met het doel om zo stompzinnig mogelijke poezie gepubliceerd te krijgen op poetry.com. Googlesculpting is een techniek die daarbij op grote schaal werd en wordt toegepast. Die techniek is nooit vastomlijnd, sommigen hebben de zoekresultatenpagina vrijwel volledig overgenomen als readymade, sommigen hebben allerlei vernuftige truuks en transformaties toegepast, je zou bijna kunnen zeggen, het materiaal meer gebruikt als basis voor eigen improvisaties.

Deze dingen zijn overal op het internet goed te volgen, o.a. in een paar prima artikelen van Ton van 't Hof.

Flarf is dus voroal een nogal open situatie met een zekere houding en een grote belangstelling voor kletspraat op internet. Een metafysica is een theorie. Dat is het verschil, Benders.

Nauwer wordt de term vaak gebruikt voor poezie met google. Zeker in Nederland, waar Flarf een importterm is, en daardoor per definitie minder open dan in het origineel waar het vooral om een groepje vrienden gaat.

Dichter in de buurt dan dat van die metafysica kom je wat mij betreft met "Het is de ultieme meningenkunst, dus". Ik vat zelf Flarf op als een soort parodie op de Web 2.0-democratische ideologie. Het feit dat we hier al zo leuk zitten te zwetsen er over maakt dat flarf over ons gaat.

[Geplaatst door: Mark van der Schaaf]

"Dat gevonden fragmenten [...] niet van toepassing. Maar wat [...] 'normale' poezie?" Ben er geen voorstander van om een persoonlijke mening als algemeen geldend te beschouwen.

[Geplaatst door: Ruben van Gogh]

Nu komen we ergens: google-sculpting om eventueel tot flarf te komen, wat in eerste instantie stompzinnige poëzie wilde zijn.
Alleen als men hier in Nederland stompzinnige flarf wil schrijven is dat epigonisme.
Nu ben ik er uit. Flarf IS epigonisme. Epigonisme 2.0!

[Geplaatst door: Samuel Vriezen]

Hoc est flarf nostrum.

[Geplaatst door: Samuel Vriezen]

Hoc est flarf nostrum.

[Geplaatst door: Samuel Vriezen]

Doublure not intended.

[Geplaatst door: M.H.Benders]

Het lijkt me veel interessanter om het fenomeen van datamining, waarop Google gebaseerd is, te vertalen naar een poetische methodiek. Algoritmes zijn juist wat aan flarf ontbreekt en als zodanig is het juist anti-google poezie die gebruik maakt van het nogal oubollige menselijke selectiemechanisme van de smaak. Dat het verder bewust slechte smaak is vind ik verder niet zo interessant.

[Geplaatst door: Ruben van Gogh]

Gedichtenschrijven gaat altijd middels een menselijk selectiemechanisme van de smaak, of die nu oubollig is of niet.

[Geplaatst door: M.H.Benders]

Dat is maar helemaal de vraag. Neem bijvoorbeeld het 'automatisch schrijven' van de surrealisten daar komt geen menselijke smaak aan te pas.Daarom noem ik flarf ook een verwaterde kunstvorm: het is een inconsequente en conformistische methode die gewoon geen duidelijke keuzes lijkt te durven maken.

[Geplaatst door: RHCdG]

Beste Mark van de Schaaf,
Niet elke schoen die je aantrekt hoeft je te passen.

[Geplaatst door: Ruben van Gogh]

Het nadrukkelijk willen schrijven van stompzinnige poëzie lijkt me een zeer duidelijke keuze. Maar goed, in Amerika is die keuze natuurlijk anders ingegeven.

Zo viel me, zijdelings off-topic, bij de l=a=n=g=u=a=g=e-avond in Perdu onlangs op, dat die poëzie toch niet zo talig expirimenteel genoemd kon worden, zoals wij dat hier plegen te noemen of doen. Wel viel me het rethorisch en plat politiek taalgebruik op. Maar ja, zet het directe taalgebruik van Reagan destijds naar de met mitsen en terzijdes doorspekte leestaalgebruik van ee orerende Lubbers destijds en je snapt het verschil in poëzie.
We missen hier misschien de aanstootnemerij aan de flarf, omdat we dat al dagelijks tegenkomen in de internetreacties onder bv een willekeurig artikel op de AD-site.

[Geplaatst door: Mark van der Schaaf]

Beste RHCdG, onduidelijke verwijzingen roepen onduidelijke reacties op.