« februari 2008 | Hoofdmenu | april 2008 »
Vandaag, maar dan 70 jaar geleden, overleed Willem Kloos. Het Artistiek Bureau zet hem in het zonnetje middels een wat slepende tekst van Simon Vestdijk. Op Laurens Jz. Coster zijn gedichten van hem te lezen >> Op de website van DBNL staan waarlijk veel Kloosiana >>
'Wanneer men zo eens rond kijkt in de wereld, dan is er veel dat wij pas bereid zijn te aanvaarden, wanneer ons het verband tussen de verschillende gebeurtenissen duidelijk wordt - wanneer we zien hoe verschijnselen voortkomen uit een enkel principe, een Idee die een hele reeks van gevolgen achter zich aansleept. Voorbeeld: "Ik heb het allemaal voor jou gedaan". Of: "Het is de schuld van de buitenlanders". Of zelfs: "Dat is grotesk".' Deze, en andere teksten, op http://grotext.blogspot.com/ - de nieuwe weblog van Rutger H. Cornets de Groot en Dirk Vekemans.
Het Brakke Verslog is het digitale themakanaal poëzie van De Brakke Hond. Ton van 't Hof en Chrétien Breukers verzorgen elke week nieuwe gedichten op dit weblog. Een keer per jaar maakt de voltallige DBH-redactie een papieren the best of. Inzenden kan naar dit mailadres >>
Dit weekend was je in de hoofdstad van je Thuisland voor een lang weekend, je aangeboden als cadeau voor je XX-e verjaardag. De hoofdstad is een van de fijnste steden om zomaar eens een weekend in door te brengen. Vooral als je mag logeren in een hotel waar ze de prettigste bedden ter wereld hebben.
Lees verder in de Kleine Zaal >>
Beken het
beken het luidkeels en ruiterlijk.
Al breken de ogen
Veranker de wandelende stem.
Mooie woorden van C.B. Vaandrager. Lees ze in de recensie die Max Pam schreef over diens verzamelde gedichten die onder de titel Made in Rotterdam bij de Bezige Bij zijn verschenen >>
Voor 't weekend: enkele interessante reviews:
Stephen Burt over John Ashbery.
Ron Silliman over Ben Friedlander.
Kristina Marie Darling over Rae Armantrout.
Patrick F. Durgin over Rachel Blau DuPlessis.
Michael Heller over George Oppen.
Een Amerikaanse en een Engelse bibliotheek werken aan de digitalisering van de oerteksten van toneelschrijver William Shakespeare. Deze teksten zijn volgend jaar voor iedereen op internet toegankelijk. Lees verder in Het Parool >>
Ben Cami behoort tot die grote groep Vlaamse dichters die in in Nederland helemaal geen bekendheid geniet. In Vlaanderen wordt hij door een kleine groep lezers en kenners gewaardeerd om zijn poëzie en in studies over het experimentele tijdschrift Tijd en Mens duikt hij uiteraard op, want hij was een van de gezichtsbepalende figuren. Lees meer over Revolver 137 in de Kleine Zaal >>
De aftiteling is nog nat, maar er is wel al een Fitna-gedicht, na te lezen op Ingmar Heytze's weblog >>
Onlangs verscheen Gerrit Kouwenaar en de politiek van het lezen – de dissertatie van Gaston Franssens. In zijn boek 'reconstrueert [Franssens] de interpretatiegeschiedenis van
Kouwenaars gedichten en laat zien dat deze aangestuurd wordt door
leesconventies.' Dat die conventies inderdaad nogal... wisselend kunnen zijn, bewijst deze posting van Wiel Kusters, waarin hij stelt:
'Er is veel voor te zeggen Kouwenaars werk als typisch "Hollands" te beschouwen. Het is een in hoge mate "witte" poëzie, die strakheid en soberheid nastreeft op een wijze die eerder aan Mondriaan en de lege, witte kerkinterieurs van Pieter Saenredam herinnert dan aan zuidelijke meesters. En die bijvoorbeeld ook weinig gemeen heeft met het werk van dichters als de Vlaming Hugo Claus of de Limburger Pierre Kemp. En hoewel ik me de laatste jaren misschien wat meer aangetrokken voel tot de poëzie van deze laatsten, heb ik sinds mijn twintigste nog steeds een sterk fascinatie voor de "zuiverheid" van die Hollandse dichter.'
Gaston Franssen, Gerrit Kouwenaar en de politiek van het lezen, Vantilt, 2008, €19,90
Kan de jury van een grote prijs, met €50.000 gedoteerd, eigenzinnig zijn? Of nee, ik moet de vraag scherper stellen: Kan de jury van een met een groot geldbedrag omgeven literatuurprijs, zoals de Libris Literatuurprijs (€50.000) eigenzinnig zijn? Kan zij tot een verrassende shortlist komen? Kan zij, in vervolg daarop, tot een verrassende bekroning komen? Lees verder in de Kleine Zaal >>
'Populisme komt neer op het opvrijen van de massa om er beter van te worden. Populisme komt neer op het lippendienst bewijzen aan de gewone man zonder onderscheid te maken tussen domme, slimme, hardwerkende, luie, rancuneuze, tolerante, humane en debiele gewone mannen. Populisme komt neer op totale minachting voor de gewone man.' Lees verder op Lucifer in het hooi >>
Joris Karl Huysmans schrieb 1884 die Bibel der
Décadence. Sein Roman "Gegen den Strich" inspirierte Dandys und
intellektuelle Snobs.(...) Bereits kurz nach seiner Veröffentlichung wurde es zur Bibel der
Décadence, zum Kultbuch, das nur wenige Leser fand. Einer von ihnen war
Oscar Wilde. Lees verder in Die Zeit >>
Vor 200 Jahren ist Goethes »Faust« erschienen, der uralt, sehr modern und ganz aktuell ist. Ein Osterspaziergang... Lees verder in Die Zeit >>
[ingezonden mededeling] Schrijver, performer en notoir nachtbraker JMH Berckmans geeft op 30 maart een feestje ter ere van zijn muze, actrice Kristien De Proost. De Man van Staal heeft een boek voor haar geschreven, Sorry Naomi, Merci Kristien: Onverstuurde brieven en kortverhalen. Met Kristien in de hoofdrol en de Grauwzone als achtergrond.
Het boek wordt voorgesteld in het hart van de Grauwzone, het OCMW-cafetaria in de Balansstraat & ’s avonds in het hart der duisternis bij Berckmans thuis. Jean-Marie Berckmans wil een paar liederen brengen, iets van Tjechov of Gogol voorlezen, en misschien brengt hij ook iets uit z’n nieuwe boek.
Lente in Alaska; Zondag 30 maart; vanaf 15 uur: Balansstraat 3, Antwerpen, België; en vanaf 20u30: Lange Batterijstraat 3, Antwerpen, België; met: Jean-Marie Berckmans, Kristien De Proost, The ChocolateLovers, Vitalski, Didi de Paris, Peter Holvoet-Hanssen, Simon van Buyten, Dimitri Van Zeebroek, Perverted, Hans Mortelmans, The Dump Brothers, Philip Meersman, Andy Fierens.
Meer info op dit weblog >> Waar het boek verschijnt, blijft bij dit alles ongewis.
Woest&Ledig meldt: 'Bij de Petruskerk in Leens wordt vrijdag
een kunstwerk onthuld ter herdenking van de dichter C.O. Jellema (1936
– 2003). Het werk is ontworpen door Anne Hilderink en bevat twee
gedichten van Jellema. Het werk maakt deel uit van een plan dat onder
meer het wierdenlandschap in Groningen wil herstellen. Jellema voelde
zich als bewoner en dichter nauw verbonden met het wierdenlandschap.' Lees meer >>
[Ingezonden mededeling] De Stichting Literaire Activiteiten Utrecht presenteert hierbij de Utrechtse Literaire Canon: een ‘tophonderd’ van de Utrechtse literatuur uit alle eeuwen. Bij de samenstelling is gelet op literaire kwaliteit, historisch belang en ‘Utrecht-gehalte’: Heeft een auteur in Utrecht belangrijk werk geschreven? Heeft dat werk betrekking op Utrecht? En is of was hij of zij actief in het Utrechtse literaire leven?
De canon maakt deelt uit van een veel breder project ‘Het literaire leven’. De lijst van auteurs die in Utrecht schrijven of schreven is eindeloos lang en telt al bijna duizend namen. Op dit moment zijn er in Utrecht enige tientallen schrijvers actief – met meer of minder succes. Al die informatie wordt de komende jaren verwerkt in een website en te zijner tijd in een boek. Er zullen literaire voettochten worden georganiseerd en literaire tentoonstellingen.
Deze canon is een voorstel: wij staan open voor nieuwe informatie en voor (beargumenteerde) voorstellen tot wijziging. Staat iemand naar uw mening te hoog of te laag? Bericht het ons. Mist u iemand? Of staat een auteur er onterecht op? Laat het ons weten. We zijn van plan komend najaar een ‘canontribunaal’ te houden om de canon definitief vast te stellen. Dit canonvoorstel is opgesteld door Slau-redacteuren Hans Heesen en Roland Fagel en door studente Nederlands Tiana Sagrawa van de Kraats (stagiaire).
Hebben in Vlaanderen de katholieken zich van hun meest zwarte kant laten zien na de dood van Hugo Claus, in Nederland gorden de zwarte steunkousen zich aan tot de strijd. Blijkbaar heeft Claus bij leven toch net iets te hard op sommige metafysische tenen gestaan, en zien de tenen nu hun kans schoon.
Op de website van het Reformatorisch Dagblad schrijft Enny de Bruijn, iets minder schofferend dan Danneels of die vreemde Vlaamse broeder, maar tussen de regels is de afkeuring duidelijk hoorbaar, onder meer:
Intussen kan het werk van Claus de toeschouwer en de lezer
behoorlijk shockeren. (...) In zijn romans en toneelstukken wordt het kwaad
onverbloemd uitgebeeld in akelig-trieste, gewelddadige, soms gruwelijke
taferelen. Veel duistere walging, leegte, seks, dood - maar Claus houdt
de ernst op afstand met zijn ironie. (...) Nu, na zijn zelfverkozen dood, lijken de spraakmakers van literair
Nederland elkaar de loef af te willen steken met hun loftuitingen. (...) En
volgens Henk Kraima, directeur van de CPNB (...) hoort Claus bij de absolute top
van de Nederlandstalige literatuur van na de Tweede Wereldoorlog.
Toch heeft hij als weinig anderen de tijdgeest -het naoorlogse
existentialisme, het surrealisme, het modernisme- geproefd en in zijn
teksten neergelegd. In tienduizenden bladzijden heeft hij zeer gedreven
geprobeerd om "het drama van het bestaan" vorm te geven, de tragedie
die volgens hem bestaat in het ondergaan van de werking van de tijd.
Met die tijd had hij zijn handen zo vol dat de eeuwigheidsdimensie uit
het zicht verdween.
Broeder,
U heeft gemeend in de pers te moeten reageren op de
manier waarop schrijver Hugo Claus uit dit leven is gestapt, en op de
manier waarop in de media over zijn dood is bericht. Dat is uw goed
recht. Zoals het ook Claus’ recht was om zijn onomkeerbare
aftakelingsproces af te breken en op de dood toe te stappen in plaats
van haar nog langer en steeds weerlozer af te wachten.
Maar
het gaat hier niet over rechten. Het gaat hier zelfs niet over de twee
tegengestelde visies op leven en sterven en de ethische consequenties
daarvan, het gaat hier niet over gelijk en ongelijk. Het gaat hier over
niveau. Over het niveau waarop iemand denkt, zijn overtuigingen
uitdrukt en de overtuigingen van andersdenkenden weergeeft. Het gaat
hier over stijl en, welja, intellectuele klasse. Het gaat hier over
alles wat in uw reactie ontbrak.
Geheel tegen mijn gewoonte wil ik beginnen met een anekdote. Omdat De Limburgse vlaai met kersen en kruimeltjes geen gewone vlaai is, mag ik dat van mezelf, van een gewoonte afwijken. Tussen haakjes gezegd, De Limburgse vlaai met kersen en kruimeltjes is een van die speciale vlaaien die je doen beseffen dat er ook gewone vlaaien zijn.
De anekdote: ik liep met De Limburgse vlaai met kersen en kruimeltjes door een Nederlandse stad. Ik ben niet alleen zijn bakker bij bakkerij Souren. Als bakker en vlaai komen we elkaar tegen in het project 'vlaaien overstemmen de bakker'. Als we dan samen door een stad lopen, dan praten we over de wereld – en dus over het bakwezen in ruime en de vlaai in enge zin. Dat is net zo vanzelfsprekend als wanneer je over vlaaien praat, of wanneer je een vlaai bakt, dat je het dan over het bakwezen hebt, dat je dan als het ware diverse gistingen exploreert.
Onlangs verscheen Geert Buelens essaybundel Oneigenlijk gebruik. In dat boek formuleert hij antwoorden op 'een oude, maar nog steeds belangrijke vraag: wat betekent poëzie?' Daartoe onderzoekt hij ook teksten die niet meteen door iedereen tot het domein van de poëzie worden gerekend, zoals liedteksten en gedichten die door politici zijn geschreven. De Contrabas vroeg zich af: wat dreef Buelens om zijn boek te schrijven?
Lees verder in de Kleine Zaal >>
Waarom geklaagd over hoofddoekjes, als er nog mensen zijn als kardinaal Danneels? Die zegt in zijn paaspreek, naar aanleiding van Claus' zelfgekozen dood: 'Door zomaar uit het leven te stappen, antwoordt men niet op het probleem van lijden en dood. Men loopt er in een boog om heen en omzeilt het. Omzeilen is geen heldendaad, geen voer voor frontpaginanieuws.' Het staat na te lezen in de Standaard >>
Het probleem van leven en dood? De mens wordt verwekt en geboren, hij leeft en plant zich eventueel voort – en daarna zal hij sterven. Wat daar precies het probleem van is, behalve dat vooral het laatste niet echt een fijn vooruitzicht vormt?
Ik vraag me trouwens af of Claus zijn dood gezocht heeft om een 'heldendaad' te verrichten. Misschien wilde hij gewoon... waardig sterven, voordat de deken van het grote vergeten over hem was uitgespreid.
Mijn oma stierf in 1955, na een lang en van pijn doordesemd ziekbed. Dat deed ze niet omdat ze het probleem van lijden en dood wilde doorvorsen, maar omdat de pijnbestrijding in die dagen – voor 'ons soort' mensen – nog niet op het niveau van nu stond. Natuurlijk wist de priester, achteraf, hoe zinvol haar ziekbed was geweest, en meldde hij de familie dat mijn oma rechtstreeks naar de hemel zou gaan, zonder omweg via het vagevuur.
Heel fijn, allemaal, maar mijn arme oma heeft daar allemaal weinig aan gehad toen ze lag te creperen.
Wat is dat toch met religieuze mensen, waarom hebben ze allemaal een zo grote lijdensdrift? Waarom worden ze, als het om humaniteit gaat, allemaal meteen Mel Gibson of kardinaal Danneels? En waarom willen ze die drift opleggen aan mensen die daar, feestelijk, voor bedanken? Waar haalt Danneels het lef vandaan om Claus, nu die zich niet meer verdedigen kan, te gispen? Welke geest zou hem deze paaswoorden hebben ingeblazen?
"Contraterrein: allicht zou deze inleiding kunnen volstaan met de inleiding die Cornets de Groot zelf voor deze bundel schreef - het is een van de mooiste teksten uit zijn werk. Maar Contraterrein is een ambivalent boek. Het lijkt 'in elkaar geflanst' zoals in dat voorwoord wordt benadrukt, maar de compositie is hechter dan van eerder verschenen werk - zij het ook weer niet zo hecht als in werk van daarna. Er is met andere woorden een neiging naar orde en structuur van iemand die zich van nature thuisvoelde in een 'systematische ordeloosheid', maar die zich gaandeweg ook een 'echte systeembouwer' noemde."
Lees verder op de weblog van Zoon Cornets >> en op de website van de vader >>
VAARWEL MY LOVE
De dag waarop ik rot zonder het juiste te hebben gezegd
Bij het licht van mausoleumkleurige kaarsen
Zul je mijn pestkeel komen aanraken
Met de droefenis van een mooie weduwe
Je zult mijn naam in je mond willen oppoetsen
En de eeuwige betovering van de dood ontdekken
In de grafkuil waar de doden elkaar ophitsen
Zul je de nieuwe dikte van mijn bloed proberen te raden
Je zult de graven van je verwanten gaan bekijken
Voor wie ik nooit iets betekende
En van wie ik niet meer wist dan dit.
Je zult me zoeken in het gegons van de vliegen
En moe van dat te proberen zul je onder de mooiste
Rozenstruik van de begraafplaats gaan liggen
Vanuit de grond met de hongerige wormen
Zal ik je het mooiste Russische gedicht lezen
Ik zal slapen
En je zult blij zijn dat je me hebt verloren
Yuri Pérez
Vertaling Fa Claes
Lees alle gedichten op Stanza >>
De Utrechtse schrijfster en beeldend kunstenares Dirkje Kuik is afgelopen dinsdag in haar slaap overleden. Kuik is 78 jaar geworden. Zij is vrijdag in stilte begraven in haar geboorteplaats Utrecht. Kuiks literaire carrière begon in 1964. Bang dat een hardnekkige oogontsteking het einde zou betekenen van het schilderen en tekenen, zette ze zich aan het schrijven.
Ze debuteerde met nog in het ziekenhuis geschreven gedichten in Hollands Maandblad, waaraan ze ook verbonden was als tekenaar en redacteur. Het debuut in boekvorm kwam vijf jaar later, met de bundel 45 Gedichten en de kroniek Utrechtse notities. De Nederlandse literatuur verliest in haar een markant auteur, een groot dichter en een eigenzinnig kunstenaar.
Lees wat Leo Mesman over Kuik schreef, op zijn weblog >> Ingmar Heytze verzucht: 'De sombere balans na deze Boekenweek: een wereld zonder Hugo Claus, Ed Leeflang, Dirkje Kuik. Dringend bericht aan de St. CPNB: volgend jaar een ander thema, alstublieft.'
Bron: AD
Over Vuur van H.H. ter Balkt
'Het ploegen, het zaaien, het daarbij betrokken zijn. Dat heeft tegenwoordig niet de minste betekenis meer; je één voelen met, daar is alle zuurstof uit.'
Wan ouder dan Rome, gele ode
uit de strot van t kaf gevlogen:
Ochtend komt; de avond over
wacht de wan tot slot de schoven.
Lees verder in de Kleine Zaal of als pdf.
Afgelopen maandag is in zijn woonplaats Amsterdam op 78-jarige leeftijd de dichter Ed Leeflang overleden. Dit bericht zijn uitgever De Arbeiderspers vandaag. Ed Leeflang was al geruime tijd ernstig ziek. Hij overleed drie weken na generatiegenoot J. Eijkelboom. Beide dichters debuteerden in 1979 bij De Arbeiderspers. Zij werden door de toenmalige uitgever, Theo Sontrop gepresenteerd als 'De echte Vijftigers'.
Ed Leeflang - op 21 juni 1929 in Amsterdam-West geboren - leek aanvankelijk een heel andere dan literaire carrière te volgen. Weliswaar kreeg hij na inzending van gedichten in 1953 een eervolle vermelding van de jury van het Reina Prinsen Geerligsfonds, maar hij zag af van publicatie na kritische opmerkingen van redacteur Ad den Besten, kort voordat zijn debuut zou gaan verschijnen in de Windroosreeks.
Hij werkte vervolgens enige tijd in de journalistiek en de uitgeverij, maar kwam terecht in het onderwijs, waarin hij tientallen jaren werkzaam is geweest als leraar en conrector.
Voor zijn eerste bundel De hazen en andere gedichten kreeg Ed Leeflang in 1980 de Jan Campertprijs toegekend. Daarna verschenen nog Bewoond als ik ben (1981), Op Pennewips plek (1982) en Late zwemmer (1992). Liereman (1996) was zijn laatste reguliere bundel zijn.
Bron: Boekblad
In De Morgen schrijft Geert Buelens een mooi in memoriam over Hugo Claus: 'Hugo Claus heeft geen enkel zwak gedicht geschreven. Alsof een atleet niet alleen elk onderdeel van de tienkamp beheerst, maar ook nog eens onklopbaar blijkt in zakdoek leggen, kleurenwiezen, petanque en schaak.'
Wiel Kusters schrijft op zijn weblog terecht dat Michaël Zeeman Hugo Claus in zijn overigens fraaie in memoriam ten ontrechte op aswoensdag liet sterven. Claus stierf namelijk op 'Schortelwoensdag', ook wel 'Schorselwoensdag' genaamd! Dat is de dag waarop het klokgelui wordt opgeschort, tot Stille Zaterdag.
Kusters weblog bevat een passage die mij even deed opschrikken: 'De bange vraag komt op: zou deze criticus van reformatorischen huize het (anti-)katholieke substraat in het werk van Claus überhaupt op zijn betekenis en waarde kunnen beoordelen?'
Tss. Het gaat hier om het woord 'anti', dat tussen haakjes staat. Als er een auteur is geweest, naast Boon, die wat het katholicisme betreft van zijn hart geen moordkuil heeft gemaakt, dan is het Claus wel. Daar hoef je niet gelovig-katholiek voor te zijn, om dat te begrijpen.
Claus gebruikt waar het zijn katholieke 'moederkerk' betreft meestal een groot, onder zijn mokerslagen helder opklinkend aambeeld. Zoals bijvoorbeeld in zijn cyclus 'Een weerzinwekkend bezoek', waarin hij op het bezoek van Paus Johannes Paulus II aan België reageert: 'Hij knielt, hij kust de grond / en de aarde krimpt van schaamte.'
Zou Claus worden 'ingelijfd'? Want hij was, ten slotte, ooit katholiek, – en eens katholiek is altijd katholiek. Daar is niets aan te doen. Nu nog een serie werkcolleges aan de Maastrichtse universiteit eroverheen, en een symposium van het Thijmgenootschap, en hup... Hugo Claus was een (anti-)katholiek auteur... of nee, een katholiek auteur.
Al zal dat wat broeder dr. Stockman betreft nog even duren: 'De wijze waarop wordt omgegaan met de euthanasie die Hugo Claus pleegde, de wijze waarop sommigen deze daad niet alleen proberen goed te praten, maar zelfs, als summum van edelmoedigheid de hemel in prijzen, stoot tegen de borst.' Het staat er echt, op kerknet.be >>
Dit is de slotregel uit de eerste bundel van Arjen Duinker, een van onze beste levende dichters. Dan is er voor Perdu geen betere dag dan de eerste dag van de lente om Duinker een carte blanche aan te bieden.
Duinkers werk is levendig, abstract, groots opgezet, detailrijk, grappig, ontroerend, onvoorspelbaar en tegelijk in zijn opbouw zo helder als de logica zelf. Behalve op zichzelf staande gedichten schrijft hij gedichten voor twee stemmen, en behalve in het Nederlands dicht hij in andere talen, waarbij de typische Duinker-muziek en Duinker-zinsbouw herkenbaar blijven in het Engels, Frans en Spaans. Zoals te lezen is in zijn in kleine oplage uitgebrachte, viertalige en tweestemmige bundel, Starfish / Zeester / Etoile de Mer / Estrella de Mar (2007). Deze vier teksten zijn geen vertalingen van elkaar, maar werken dezelfde structurele en thematische principes (tweestemmige gedichten van 211 regels over het mysterie van de zeester) in vier talen uit, helemaal hetzelfde maar ongeveer anders.
Samenwerkingen en grensoverschrijdingen, taal en muziek vormen de leidraad van Duinkers carte blanche. Duinker zal optreden samen met dichter en schrijver Kees 't Hart in het Nederlands en Engels, met flamencogitarist Eric Vaarzon Morel in het Spaans en op gitaar, en (onder voorbehoud) met de dichteres Karine Martel (met wie hij samen de bundel En dat? Oneindig schreef) in het Frans; zij brengen ook eigen werk ten gehore.
Stichting Perdu, vrijdag 21 februari, aanvang 20.30 u, zaal open 20.00 u, entree: 6 euro (5 met kortingskaart), Kloveniersburgwal 86, Amsterdam, reserveringen 020-4220542.
[Ingezonden mededeling]
We hebben iets gewonnen. Een DutchBloggie. In de categorie: 'Literatuur'. Voor een DutchBloggie kun je jezelf nomineren, maar je kunt ook door iemand anders worden genomineerd. Je kunt met de DutchBloggies, kortom, alle kanten op; iets wat je van de VSB Poëzieprijs niet kunt zeggen. In 'onze' categorie was maar een literair blog medegenomineerd: De Recensie. Voor de rest was het diepe droefheid en Merel Roze wat de klok sloeg.
De andere categorieën heb ik niet bestudeerd, maar het 'beste weblog' van Nederland is, volgens de jury, 'MooisMagazine', een wel heel erg freubelgeval.
Een wedstrijd winnen is leuk, maar je moet natuurlijk wel tegenstand hebben. Op de koop toe werden we door de jury nog 'op het militante' af genoemd. Een fikse opsteker. Maar verder wil ik dit gegeven paard, etc. Hoewel, gegeven paard; volgens mij hebben we helemaal niets gewonnen. Geen geld, geen weekend naar een stad, geen abonnement op de bieb... helemaal niks.
Ik denk dat ik voor volgend jaar maar eens gek ga doen, en Loewak nomineer. Of In Letterland.
Vandaag is het Witte Donderdag. Hoe? Witte Donderdag, een belangrijke dag binnen het katholieke geloof. In de liturgie van de Katholieke Kerk staan op Witte Donderdag de instelling van de Eucharistie en het Priesterschap door Jezus centraal. Ook worden zijn doodsstrijd en zijn gevangenneming herdacht. Op Witte Donderdag begint het Triduum sacrum dat verder bestaat uit Goede Vrijdag en Stille Zaterdag (die tijdens de bijbelwake overgaat in het Paasfeest.)
Enfin. Gisteren was er een heel ander soort liturgische bijeenkomst, in Passaporta (Brussel), waar een aantal 'berichten aan de bevolking' werd voorgelezen door auteurs die tegen de Amerikaanse inval van Irak, vandaag vijf jaar geleden, gekant zijn. Helpen doet het allemaal niet, en heel erg interessante teksten levert het ook niet op. De holle retoriek is niet van de lucht ('killing Muslims is now calmly accepted in Euro-American culture' en, mijn favoriet, 'On the way they fulfilled the hidden agenda of Israel to get rid of Iraq', een prachtzin uit de martelkelders van Lieven de Cauter), maar het houdt sommige auteurs van de straat.
De 'berichten' zijn nog op de homepage van Passaporta te bekijken.
'We zitten midden in een duizelingwekkende culturele omwenteling vol paradoxen. Niet eerder in de geschiedenis kon je zo makkelijk zoveel informatie vergaren. Met één klik tover je de Metamorphosen op je scherm. Maar als gebruiker van massamedia word je steeds enthousiaster behandeld als een twaalfjarige randdebiel die net zijn eerste lobotomie achter de rug heeft. De digitalisering zelf raast sinds de jaren negentig als een permanente revolutie de wereld rond. Hoewel de dotcombubbel miljarden euro’s kapitaal heeft vernietigd, is de digitale zendingsdrang onverkort heftig. Maar zolang een toestel als de iLiad Reader 642 euro kost, blijft de digitale revolutie een bron van nieuwe sociale ongelijkheden. Boekhandelaar Selexyz Donner in Rotterdam had er eind 2007 ruim 150 verkocht. 150 stuks. Het lijkt wel een dichtbundel.'
(...)
'De menselijke kennis is haast volledig geoutsourcet. Moet je nog wel iets kennen? Bij voorkeur wel, maar je moet vooral kunnen zoeken. Elke mens heeft in 2007 gemiddeld 45 gigabyte aan digitale informatie gegenereerd. De informatieberg is eenvoudigweg niet meer beheersbaar. Laat staan dat je nog in staat zou zijn de rozen op de mestvaalt op te merken. Zo ontstaat er informatiestress en organiseert de domheid zichzelf. Vooruitgangsutopisme is een slechte raadgever. Net als de papieren bibliotheek is het e-book een welkom verlengstuk van onszelf. Maar vergeet niet te lezen.'
Lees de hele tekst van Harold Polis, eerder verschenen in De Morgen, op zijn weblog >>
Hugo Claus is vandaag gestorven. Dat heeft zijn uitgever, de Bezige Bij, bekend gemaakt. Hij leed aan Alzheimer en heeft in het ziekenhuis in Antwerpen euthanasie laten plegen.
Op het themakanaal 'geschiedenis' van de VPRO zijn beelden van Claus te bekijken.
Vanavond na Pauw & Witteman, rond middernacht, een portret dat Ivo Niehe maakte van Claus. Zie de website van Nederland 1 voor meer informatie.
In Beroepsgeheim 3 van Willem M. Roggeman staat een interview met Claus. Dat is op de website van DBNL te lezen, hier >> Mooie openingspassage:
Hugo Claus, je bent al zo vaak geïnterviewd geworden, maar
slechts zelden heb je iets losgelaten over je opvattingen in verband
met literatuur. Dat ligt dan waarschijnlijk aan de vragen, die men je
heeft gesteld.
- Natuurlijk.
De Belgische interim-premier Guy Verhofstadt verkeerde in een wel heel bijzondere vriendenkring, waarin Claus de hoofdrol speelde: 'Ik ken geen persoon die hem ontmoette waarop hij niet een onuitwisbaar spoor achterliet.'
Onno Blom specialiseert zich in bijna-dode letterkundigen. (Oudere auteurs die hem zien aankomen, trekken bleek weg: het is bijna zo ver...) Vandaag draafde Blom op bij DWDD. Hem leek 'De Vlaamse Leeuw is dood' een passende kop voor zijn in memoriam, nu in Trouw te lezen. Ik weet niet of dat zo is; Claus lag nu net zijn hele leven overhoop met die Vlaamse Leeuw...
Op de website van De Morgen doen ze alvast aan tut-tut ho-ho: 'Hugo Claus was geen groot lyricus, en hoewel zijn stijl helder en puntig was, kan hij evenmin een groot satiricus of epigrammenschrijver worden genoemd.'
Ron Elshout, dichter en voormalig redacteur van Bzzlletin, is ook aan het webloggen. Hij brengt zijn verspreid verschenen stukken over poëzie samen onder de naam Poste Restante >> We hebben PR opgenomen in de blogroll, onder het kopje Elders, links, iets naar beneden.
Een heel aardig, doch uit zinnen die de substantie hebben van natte klei opgebouwd stuk over Lucebert, op 7 maart 2007 door Marc de Kesel uitgesproken in Perdu is te lezen p/a In Letterland [de weblog die geen feed aanbiedt, maar er zelf wel driftig gebruik van maakt] >>
Vandaag heb ik – ach! – voor het eerst een stuk mogen bijdragen aan de opiniepagina van dagblad De Limburger, mijn favoriete krant. Het staat er heel mooi in, net onder het hoofdredactioneel commentaar. Mijn bromstuk gaat over een door Sander Bisscheroux (zie foto) in elkaar geknutselde syllabus die hij gebruikt tijdens de lessen 'Limburgse taal en cultuur' aan het door en door vernauwd-katholieke College Rolduc.
In deze syllabus probeert Bisscheroux de Limburgers tot eenheid in taal & cultuur (en geloof, uiteraard) aan te zetten. Aangezien Limburg geen eenheid is, en ook nooit zal worden – en aangezien Bisscheroux dit ook wéét – is zijn lesprogramma eerder doordrenkt van nationalistische en regressief-religieuze sentimenten dan van wetenschappelijk besef. Zo draagt Agent008 bij aan de almaar hoger wordende tsunami, bestaande uit geïndoctrineerde en bewust verkeerd geïnformeerde leerlingen, die op hogescholen en universiteiten afdendert. Dus.
Lees het hele (helaas van zijn alinea-indeling ontdane) stuk in de Kleine Zaal >>
Poëziewebsite De Contrabas gaat 'desinformatie' inzetten tegen 'culturele instelling' Mediamatic. Dat heeft de hoofdredactie gisteren bekend gemaakt.
De Contrabas roept mensen die ook plaatsvervangende schaamte krijgen van deze kleuterclub op tegen een videocamera 'I am sorry' te zeggen. In hun filmpjes, die op de internet komen te staan, kunnen zij gebruik maken van 'de boeken van Dirk van Weelden, het habijt van Pater Altena' of 'een kekke Mediamatic-bril'.
De Contrabas stelt dat Mediamatic aandacht probeert te trekken door 'populistische provocaties'. 'De organisatie klopt geld los van mensen die bang zijn voor cultureel correcte internet-oplichters. Om nog meer geld te verdienen, probeert Mediamatic zoveel mogelijk mensen bang te maken.'
Bron: Het Parool >> en website Mediamatic >>
En dan is het nu tijd voor een romantisch intermezzo. Ooit, lang geleden, toen ik in Nijmegen ging studeren, probeerde ik klant te worden bij Boekhandel Ten Hoet, een zeer oude firma van naam en faam. Mijn eerste betreding van het winkelparket werd opgemerkt door de eigenaar, een rijzige man met een adelaarsblik en de houding van iemand die tijdens het maken van een birdie ruw uit zijn concentratie wordt gehaald.
Lees verder in de Kleine Zaal >>
En wel op Parlan.doc, de dichtersrubriek van de prachtige weblog Parlando.
Dichten als schaatsen, zwieren, zwaaien. Het is een sierlijke metafoor voor eerder werk van Oosterhoff, waarin hij woorden, regels, zinnen onbevangen over het papier laat glijden, waarin sprake is van poëzie die je, zoals Rob Schouten ooit omschreef, niet steeds moet willen begrijpen of verklaren, maar waar je in mee moet gaan, waar je je door moet laten overweldigen, schuddebuikend soms.
Maar Ware grootte is een andere bundel. Hij doet verslag van een worsteling van de ik-figuur met de voortschrijdende tijd, het ouder worden, het verlies. Deze worsteling uit zich in een reeks donkere gedichten, die de eerste helft van de bundel beslaat en waarin meer dan in vorige bundels van Oosterhoff wordt nagedacht en minder geschaatst.
Lees verder in de Kleine Zaal of als pdf.
Marc Dejonckheere (48) opent vandaag om 16 uur het Poëziefestival Beauvoorde 2008 in de kerk van Wulveringem (bij Veurne). Samen met zijn 16-jarige zoon Egon brengt hij de 14 staties van de Kruisweg die in 2006 bij PoëzieCentrum Gent verschenen als Kruisweg. In Flanders Fields.
De voorstelling wordt opgeluisterd door organist Jan Vermeire en sopraan Inge Zutterman die werk brengen van François Couperin (Leçons de Ténèbres) en van Giovanni Sances (Stabat Mater). Toegang: 10 euro.
Meander presenteert in samenwerking met fotografe Keke Keukelaar een serie indringende portretten van de stamoudsten van de Nederlandse literatuur. Deze krasse knarren zijn te zien op de expositie Zilveren Schrijvers in De Drvkkery in Middelburg en op de Meanderpagina Zilveren Schrijvers >>
Een van de 'zilveren schrijvers' – Dirkje Kuik – heeft een fraaie website, die hier is te bekijken >> Goed nieuws: in april verschijnt een nieuw boek van Kuik, München '38.
De wolkenvelden staan vanavond leeg. Eerder balde God
zijn vuist. Hij schepte adem, maar Hij zweeg. En gaandeweg
heeft ingehouden zwijgen heel de lucht gevuld. Ik sta.
Bekijk de lucht en bal Mijn vuist terug. (...)
Lees mijn gedicht 'Mania Religiosa' in De Brakke Hond #97 >>
Tijdschrift De Boekenwereld mag eigenlijk in geen enkel boekenminnend huishouden ontbreken. Nummers over De Koopman Collectie in de Koninklijke Bibliotheek, artikelen over de Pirckheimer-Gesellschaft en de rubriek 'Letterspijs' van Frans A. Janssen, – ze zijn te fraai om ongelezen te laten. Onlangs verscheen nummer 3 van de 24e jaargang van dit 'tijdschrift voor boek en prent (...) voor iedereen die interesse heeft in het oude en moderne boek en de prentkunst.' Schuttersstuk van het nummer is 'Wel! En lees je graag in mij? Pierre Kemp kleedt zijn boeken aan' van dichter, hoogleraar en Kemp-biograaf Wiel Kusters. Lees verder in de Kleine Zaal >>
Op donderdag 13 maart 2008 houdt Jacqueline Bel ter gelegenheid van de boekenweek om 15.00 uur een korte lezing in de VU-boekhandel over Couperus als gerontoloog. In zijn werk besteedt Couperus veel aandacht aan oude mensen en daarbij gaat het niet alleen om Nederlandse ouderen, maar ook om Javaanse (De stille kracht, 1900) en Noord-Afrikaanse mensen op leeftijd (Met Louis Couperus in Afrika, 1921). Couperus was al multicultureel voor de term was uitgevonden.
Aanstaande zaterdag hervat boekenclown Martin Ros zijn wekelijkse openbare uitbarsting over, nou ja, over van alles & over boeken. Dat doet hij op zijn vaste tijdstip, om kwart over tien in de ochtend. Plek van uitzending: de website van Selexyz >> Talloze liefhebbers van Ros' meer dan bloemrijke proza zullen opgelucht ademhalen, denk ik. Want niet zo lang geleden werd Ros door de Tros (sorry voor het rijm) ontslagen en leek het of de woordlava van zaterdagochtend voorgoed tot het verleden behoorde. Ros is, op de koop toe, het min of meer levende bewijs dat je tijdens de derde leeftijd nog kunt werken, dus een en ander past mooi in het 'thema' van de boekenweek.
De bestsellerlijsten van week één tot en met tweeënvijftig: spannend boek, afslankboek, kookboek, afslankboek, autobiografisch boek, afslankboek, en nooit eens een gedichtenboek. Het is of de poëzie iets ergs heeft gedaan, zo nadrukkelijk wordt er aan haar voorbijgegaan.
Toch zijn het de boeiendste boeken, gedichtenboeken. Neem het nieuwe werk van Ingmar Heytze (1970), Tonnus Oosterhoff (1953) en Toon Tellegen (1941). De schrijvers hebben weinig met elkaar gemeen. Ze bezetten drie verschillende perkjes in de rijke kruidentuin van de Nederlandse poëzie. Maar deze bundels, de allermooiste van het literaire seizoen, zeggen eenstemmig: lees nu eens, lees eens echt, de hele persoon, met je allernuchterste ochtendwezen en je allergrilligste avondaard.
Lees, inderdaad, Mario Molengraafs tekst 'Klein pleidooi voor poëzie', in de Provinciale Zeeuwse Courant >>
'Vorige week is in Amsterdam de Nederlandse auteur Jacques Kruithof (1947) op 60-jarige leeftijd aan slokdarmkanker overleden. Het nieuws raakte pas nu bekend. De neerlandicus en literatuurdocent Kruithof verdiende zowel zijn sporen als prozaïst, essayist en dichter. Hij was jarenlang verbonden aan het tijdschrift Vrij Nederland en schreef regelmatig voor het Nieuw Wereldtijdschrift van Herman de Coninck.' Lees meer bij de Papieren Man >>
Na Anne Frank en Marjan Berk krijgt nu ook Hella Haasse een eigen boom, in het Vondelpark in Amsterdam. Lees meer in Trouw.
'Een krakkemikkige optocht van aardappelzakken. Het jaarfeest van de Boeren- en Tuindersbond. Innige tevredenheid met zichzelf.' Lees de rest van dit bericht op Komrij's weblog >>
[ingezonden mededeling] Op 12 maart 2008 verschijnt – ter gelegenheid van de Boekenweek – bij Adr.Heinen Uitgevers de uitgave Van oude mensen ... Van boektitel tot staande uitdrukking. In dit boek worden vele tientallen oorspronkelijk Nederlandse boektitels behandeld die zich in onze taal tot uitdrukking hebben ontwikkeld.
Het verdriet van België, Nooit meer slapen, Voer voor psychologen, Herfsttij der Middeleeuwen, Van oude mensen, de dingen die voorbijgaan – het is een greep uit de verzameling Nederlandse boektitels die worden hergebruikt in onze taal. Soms in hun volledige vorm (zoals De stille kracht), maar vaker nog omdat er op gevarieerd kan worden.
Zo kan – met een knipoog naar Mulisch’ meesterwerk – zo ongeveer elke beroepsgroep ingevuld worden achter Voer voor ..., terwijl de goede verstaander in Herfsttij der punkbeweging een toespeling op Huizinga’s meesterwerk herkent. In Van oude mensen ..., een allusie op misschien wel Couperus’ mooiste roman, beschrijft Ton den Boon, taalpublicist en hoofdredacteur van de Grote Van Dale, de circa tachtig bekendste boektitels tot uitdrukking zijn geworden.
Tussen 12 en 19 maart a.s. zal elke dag een boektitel worden behandeld op www.taalbank.nl – klik op het tabblad Van oude mensen ... Het artikel staat steeds maar één dag online!
Drie nieuwe signalementen op Club Propaganda, over het debuut van Pauline Pisa (Het gestolen wijf), over Jos Versteegens fraaie nieuwe bundel Slapen bij een warme man en over Ware grootte van Tonnus Oosterhoff. Lees hier >>
[ingezonden mededeling] Op 14 maart presenteert Passionate Magazine de special Op de Sien. Literatuur in Rotterdam in de jaren zestig en zeventig in Lantaren/Venster. Een blad met een uniek overzicht gepresenteerd op een avond met optredens van o.a. Simon Vinkenoog, Benjamin Herman jazzkwartet, Hans Sleutelaar en Gustaaf Peek. Tevens presenteert De Bezige Bij de uitgave Made in Rotterdam, de verzamelde gedichten van C.B. Vaandrager. In de filmzaal draaien filmportretten van o.a. J.A. Deelder, Frans Vogel, A. Moonen en C.B. Vaandrager. Aanvang: 20:30 toegang gratis. Meer info: www.passionatemagazine.nl.
Tijdens de boekenweek koop ik geen boek. Ook bezoek ik geen bibliotheek
– noch een openbare, noch een die aan een universiteit of hogeschool is
verbonden. Het zijn elk jaar weer elf lange dagen, een tijd van
abstinentie die onderdeel uitmaakt van mijn eenmansgeloof, een vage
cultus waarin drukwerk de plaats bekleedt van Torarol of familiebijbel.
Natuurlijk is dat kinderachtig van mij. De stichting C(ollectieve)
P(ropaganda van het) N(ederlandse) B(oek) heeft mij niets misdaan. Haar
doelstelling ‘de positie van het algemene boek in de samenleving
steviger te verankeren’ lijkt mij zinloos, maar niet vrij van
sympathieke trekken. Het boekenweekgeschenk, de worst die kopers in spe
voor de neus gehangen krijgen, wordt de meeste jaren geschreven door
een auteur die geen vlieg kwaad doet.
Lees de rest van mijn gastcolumn op Literatuurplein >>
Oude schrijvers genoeg in Nederland. Een Nobelprijs voor de literatuur zijn ze ook best waardig. Waarom wordt er dan niet gewonnen? Lees verder >>
Hoe haalt de schrijver het boek uit zijn hersens? Wordt de Zwarte Doos geopend met drank, discipline of engelengeduld? In De Pers publiceert interviews met auteurs over hun succesformule, hen afgenomen door Hans van Willigenburg. Gisteren: ‘good old’ Leo Vroman (1915). Onlangs verscheen bij uitgeverij Querido zijn nieuwste dichtbundel Nee, nog niet dood. Lees verder >>
Een Iraanse echtgenoot die zijn vrouw in de steek heeft gelaten, moet van de rechter meer dan 8000 poëzieboeken voor haar aanschaffen, als gevolg van een overeenkomst die het koppel sloot toen ze met elkaar in het huwelijk traden. Dat meldt de Corriere della Sera, die het bericht haalde uit het dagblad Iran. Rechter Mahmud Baqal-Shiravan van het Hof voor Familiezaken in Teheran, veroordeelde een zekere Shahram tot het kopen van 8100 boeken voor zijn in de steek gelaten vrouw, tegen de overeengekomen kosten van 700 miljoen rial (50000 euro). Dat was vastgelegd in de ‘mehrieh’, op het moment van hun huwelijk vier jaar geleden. De mehrieh is wat volgens het islamitische recht de man op zich neemt om dat aan zijn bruid te doen toekome, op welk moment ze daar ook maar om vraagt. Lees verder bij de Papieren Man >>
Welke dichteres zou Sylvain Ephimenco hier bedoelen? – 'Na afloop van het debat kwam De Dichteres naar mij toe. Ze gaf me een hand en met vuurspuwende ogen maakte ze me deelgenoot van haar frustraties: ‘Ik heb me al die tijd aan u zitten ergeren’. Wat kun je doen of zeggen tegen zo veel onbehagen? De jonge vrouw leek oprecht. Ze had een blok cement op haar maag liggen. En de gelegenheidsmetselaar die daar verantwoordelijk voor leek te zijn, die was ik.' Lees de rest van zijn column op de website van Trouw >>
Inmiddels is mij verteld om welke dichteres het hier gaat: Marjolein Pieks. Op haar weblog staat inderdaad dat zij de bijeenkomst waar Ephimenco het heeft, opluisterde >>
Gisteren was 'De avond van het boek'. Deze avond was kunstig gecomponeerd rond de 'bekendmaking' van 'het beste buitenlandse boek aller tijden', een door NPS en NRC bedacht vehikel om de letterkundig angehauchte kijker te behagen.
Het is na gisteren duidelijk dat moslims nog niet massaal meedoen aan NRC-verkiezingen, want de Koran was op de shortlist afwezig. Daar staat tegenover dat de immer idealistische uitgeverij De Geus wel weer lobbywerk verricht, – want anders is de tweede plaats voor Marianne Fredrikssons Anna, Hanna en Johanna niet te verklaren.
Op zijn weblog schrijft Max Dohle ondermeer: 'Wat je wel kon voorspellen, gebeurde natuurlijk: In de ban van de ring is gekozen tot het beste buitenlandse boek. (...) En de onvermijdelijke Etty - die zich duidelijk geprepareerd had op deze eveneens onvermijdelijke keuze - zei "We hoeven er ons niet voor te schamen." (...) Maar het hielp niet meer. De jury kon zich niet neerleggen bij deze in hun ogen smakeloze keuze van het publiek. Hun publiek.' Lees zijn hele bericht hier >>
Het was inderdaad hartverwarmend om te zien hoe Elsbeth Etty en Femke Halsema hun eigen 'favorieten' erg nadrukkelijk, bijna fanatiek naar voren schoven; daarmee hoopten ze het literaire gehalte van de avond te redden, denk ik. Dat Femke Halsema, politica tot in haar haarwortels en dus ook tijdens literaire avonden, uitlegde dat Céline heel erg fout was en toch mooi kon schrijven, vond ik het bewijs dat men bij Groen Links buiten de eigen tuin veel goeds kan ontwaren, soms.
Tot slot iets over het aantal uitgebrachte stemmen, dat volgens presentator Joost Karhof (veel beter dan Hans Goedkoop, veel losser ook) rond de 5.000 lag. Is dat niet een beetje weinig, als NPS en NRC de handen ineen slaan?
Zo'n vijf jaar geleden ben ik – om redenen die ik nu niet meer kan achterhalen – opgehouden met het lezen van Ons Erfdeel. Omdat de redactie zo aardig was mij nummer 1 van de 51ste jaargang toe te sturen, is deze onverschillige houding van mij een halt toegeroepen. En gelukkig maar. Het blad, zo'n 200 bladzijden dik, bevat talloze interessante essays en teksten (en een 'artikel' van Cyrille Offermans en een 'tekst' van Daniel Rovers).
Lees meer over Ons Erfdeel 2008/1 in de nieuwe rubriek Tijdschriften, terug te vinden in de Kleine Zaal >> De komende dagen ook aandacht aan De Boekenwereld (24/3) en Stroom 28.
Die hardhandige optrede van die polisie in dwelmklopjagte in drie kuierplekke hier kan ’n draai in die hof maak nadat verskeie partytjiegangers klagte teen die polisie ingedien het. Die klopjagte het vroeg Saterdagoggend in die Mystic Boer, Bohemia en die Springbok Pub plaasgevind. Volgens die polisie is dwelms in die drie plekke gevind.
(...)
’n Digter uit Vlaandere, Dirk van Bastelaere, en ’n Nederlandse skrywer, Tommy Wieringa, is deur die polisie op die grond gegooi toe hulle in Bohemia was, het prof. Dorothea van Zyl, feesdirekteur, gesê.
Lees verder op de website van Die Burger >> (met dank aan Jos Joosten.)
ZWANEN VAN RAUQUEMÓ
We zochten geneeskrachtige kruiden op de pampa
(paardenstaart en polei, aarmunt en smalle weegbree).
De zon was violet, de weiden raakten bedekt met rijm.
De Rahue stroomde donker voort, zonder glans van vissen.
We hoorden koeien loeien, verloren in de laagvlakte,
en het geluid van een tractor op weg naar Cancha Larga.
We kwamen tot bij de rivier en vroegen om overvaart,
een sloep kwam zonder geluid naar ons toe.
Ze spraken op zachte toon en gaven ons stokken
en een paar slokken brandewijn om de kou te verdragen.
We zwommen heel licht om geen kramp te krijgen.
De nevel sloot het gezicht van de oever af.
Midden in de rotan bogen twee zoetwaterlichamen,
wit gelijk twee manen in de nacht van het water,
hun twee gebroken halzen van zuiver zilver
en ontweken flauwtjes de slagen en de felle stroming.
Elk van hen greep een vogel bij de staart of de poten
en zwom stroomopwaarts naar de boot, tussen de bomen verscholen.
De mannen ontstaken hun jachtlantaarns
en gooiden de zwaargewonde prooien in zakken.
Dronken gingen we weg, met dood gevederd,
terwijl we een paar rancheras zongen en urineerden in de wind.
Midden op de pampa gingen we liggen slapen
en overdekten ons met rijm, met kruiden en beheksingen.
Jaime Huenún
Vertaling Fa Claes
Een interview met Philip Hoorne: 'Wat mijn poëzie betreft, stond ik na Het ei in mezelf op een tweesprong. Ofwel ging ik in mijn vierde bundel nog een stap verder in de gekte en werd ik een soort veredelde light verse-dichter, ofwel maakte ik rechtsomkeert in de richting van Niets met jou. In mijn volgende bundel probeer ik alvast het beste van beide werelden met elkaar te verzoenen. Dat weet ik nu al, want die bundel krijgt stilaan vorm.'
Een interview met Vrouwkje Tuinman: 'Misschien verandert het nog, maar op dit moment vind ik het nog niet interessant om te schrijven vanuit een mij totaal vreemde wereld, of dat nou de tennisvereniging betreft of met een motorhome rondtrekken door Amerika, of een ander tijdperk dan het huidige.'
Een interview met Geert Buelens (waarover later dit weekend meer): 'Een "les" bevat Oneigenlijk gebruik hopelijk niet. Het is geen college. Maar een punt maakt het hopelijk wel. Eigenlijk gaat het erover dat je poëzie ook kunt gebruiken voor bijvoorbeeld propaganda. Dat is, in het licht van de erg romantische of niet minder erg postmoderne visie die bestaat misschien een 'oneigenlijk gebruik' van de poëzie. Tegelijk verwijst die titel Oneigenlijk gebruik ook naar de manier waarop in poëzie met taal wordt omgesprongen: niet de 'eigenlijke' manier zoals in een gesprek, maar "oneigenlijk", want indirect, uiterst geconcentreerd, soms op de rand van wat te begrijpen is. Maar net op die rand spelen zich vaak spannende dingen af.'
De Verzamelde gedichten van Willem Elsschot verschijnen deze maand nog in het Duits. Dat meldt het dagblad Trouw vandaag. Op de komende Leipziger Buchmesse, die loopt van 13 t/m 16 maart a.s. stelt uitgeverij Neue Literatur de Gedichte van Willem Elsschot voor. Lees verder op de weblog van Ons Erfdeel >>
Dolf Zwerver, die de boekomslagen van Ingmar Heytze verzorgt, heeft een grote tentoonstelling in Museum Willem van Haren in Heerenveen, van 15 maart tot en met 25 mei 2008. Wie in die periode niet in Friesland hoeft te zijn, kan Zwerver ook opzoeken op het web, alwaar hij zijn eigen website heeft.
Bart FM Droog meldt: 'Deze week ontdekte ik dat digitale analfabeten en vandalen rücksichtlos
een belangrijk digitaal poëziearchief gesloopt hebben. Dat archief - in
de loop van vijf jaar tijd door Tsead Bruinja
en mij gecreëerd - bevatte informatieve pagina's over Groninger
dichters uit heden en verleden, pagina's over dichters uit binnen- en
buitenland, vijf jaar recensies van een van de grotere poëziefestivals
in Groningen-stad een en overzicht van Groningen-bloemlezingen die
sedert 1934 verschenen zijn.' Lees verder op het VK-log van Droog >>
Gerrit Komrij meldt onder meer: 'Vóór alles geldt de hoffelijkheid jegens de mensen die er anders over denken of die uit een andere wereld komen. Vóór alles geldt de wet dat vreemdelingen heilig zijn. (...) Wat de leiders van de PvdA en de VVD tot hun kiezers en hun achterban (die niet altijd samenvallen) zouden moeten zeggen is: Godverdomme, laat het uit je stomme kop jullie stomme poten uit te steken naar vreemdelingen, hetzij hier op doorreis, hetzij bij ons herberg en beschutting zoekend. (...) Wij, burgers, zouden de politici heel wat minder onderdanig moeten toespreken en het beest bij zijn naam moeten noemen. Verdonk, zouden we behoren te zeggen, jij hork, jij trapt op eeuwige mensenwetten. Evenveel gevoel zit er in je horkerig lijf dan bloed in een rotsklomp.' Zie