Wielerweekend...

'Niet meer de opwarmrondjes in Australië , Quatar, Azië, op Mallorca, aan de boorden van de Middellandse Zee of in Californië, maar zaterdag gaat het over de Kluisberg, Côte de Trieu, Oude Kwaremont, Hotondberg, Muur, Valkenberg, Eikenberg, Leberg, Berendries en Molenberg. Oftewel de Omloop het Volk. Zondag is het de beurt aan Kuurne-Brussel-Kuurne. Dan gaat het over de Edelare top, La Houppe, Kanarieberg, Kruisberg, Oude Kwaremont, Côte de Trieu, Tiegemberg en Nokereberg.' Lees verder bij Peter Visser >>

Ivan Rebroff (1931 - 2008)

Citaat Erik Lindner

In de Groene Amsterdammer (voor de jongere lezers: dat was ooit een opinieblad dat men is vergeten op te heffen, maar waar volgend jaar, onder nieuw beleid van Xandra Schutte, wellicht weer enig elan in wordt gestuwd) publiceert Erik Lindner deze week, in het onnavolgbare Volapük dat hij zich, eh, eigen heeft gemaakt, een 'recensie' over Uw afwezigheid van Edwin Fagel. 'Het is een zeldzaam moment in deze doorpratende bundel dat er spanning komt te staan op de regels.' Van die zinnen.

Maar daar gaat het hier niet om. In zijn 'inleiding' schrijft Lindner onder meer het volgende:

Er zijn Engelstalige websites waar lezers nog aardig met elkaar discussiëren over waarom de Canadees Ken Babstock zijn derde bundel Airstream Land Yacht noemt, waarom hij in een bepaalde regel de verleden tijd en niet de tegenwoordige tijd hanteert. Op het Nederlandse domein gaat het over heel andere dingen. Amateurdichters zijn er met elkaar aan het haarkloven over status, reputaties en googlehits, een webmaster bant mensen die er een andere mening over hoofddoekjes op na houden. (...) Te midden van dit tranendal schijnt, na héél goed zoeken, een klein lichtje. Het is een knus en bijna onvindbaar hoekje waar een verlichte geest zijn licht laat schijnen en er vaak op zachtaardige wijze iets over beweert. (...) De website heet De Recensent en de bespreker heet Edwin Fagel.

Een bekende truc. Eerst het buitenland erbij halen, om aan te tonen hoe groots men daar te werk gaat. Dan even trappen op Rottend Staal. Om vervolgens een leugen te vertellen over 'een webmaster', enfin, over mij. Waarna Lindner, de goedheid zelve, overgaat tot het aanduiden van het Ware, Onvindbare Licht, dat voor iemand met een internetaansluiting nou ook weer niet zó onvindbaar is; maar in de wereld van Lindner zijn leugens feiten, en die 'feiten' zijn bedoeld om zijn 'programma' erdoorheen te jassen. Helaas is niet helemaal duidelijk wat dat programma behelst, maar er zit in elk geval oud & nieuw zeer in.

Vreemd genoeg stuit zijn zin over die webmaster me nogal tegen de borst. Omdat hij niet waar is, onder meer. Geband worden hier zij die schelden of zij die zich niet tot de kwestie waar over wordt gediscussieerd beperken. Dat die mensen vervolgens loeien over 'censuur' en wat dies meer zij – uiteraard. Maar goed. Het helpt niet. Want Erik Lindner zal zijn leugens – schaamteloos – mogen blijven verspreiden. 'Jammer genoeg bestaan zijn regels soms uit te veel woorden' – zou ik met een Lindner-citaat willen eindigen.

En ja, ook onder dit bericht worden de schelders en de berijders van een eigen stokpaard 'geband'.

Petitie voor behoud graf Jotie T'Hooft

'Ingrid Weverbergh, de weduwe van de Vlaamse jonggestorven cultdichter Jotie T'Hooft (1956-1977) heeft een petitie opgestart om te voorkomen dat zijn graf op de begraafplaats van Oudenaarde wordt geruimd én te bekomen dat het beschermd wordt. Het stadsbestuur zou de concessie moeten overnemen, zo wordt er op aangedrongen. De petitie, die 1.100 handtekeningen verzamelde, wordt vandaag door Ingrid Weverbergh, zijn vader Rik T'Hooft en kunsthistorica Anne-Mie Havermans overhandigd aan het stadsbestuur van Oudenaarde.' Lees verder bij De Papieren Man >>

Nieuwe uitgeverij: De Contrabas

– De Contrabas verbindt onder- en bovenwereld met een nieuwe uitgeverij –

Ooit schreef Hans Groenewegen, de goeierd, het volgende: 'Uit weblogs spreekt vaak verontwaardiging over de boze bovenwereld. Die stelt de normen. Men voelt zich buitengesloten. Maar over wat daar gebeurt en welke boeken er verschijnen lijkt grotendeels aan hen voorbij te gaan. Er wordt geen kennis van genomen. Tegelijk is men voortdurend op die bovenwereld gericht. Het lijkt soms verdorie wel of men erbij wil horen. Dat was een vreemde uithaal van Groenewegen, maar we vergeven hem: deze uitspraak is gedaan in 2005, en was verstopt in het sympathieke tijdschrift de Volksverheffing van dat jaar.

De Contrabas V.O.F (opgericht door Ton van 't Hof en mijzelf) werd in 2,5 jaar een sterke merknaam in de onderwereld. Maar het is nooit genoeg. Daarom lanceren we vandaag onze eigen uitgeverij: De Contrabas. We zijn hiermee de eerste websitebeheerders die een eigen uitgeverij hebben: de onder- en bovenwereld raken, net als in de vastgoedsector, definitief met elkaar verweven.

Even wat achtergrondinformatie. Kort geleden stelde De Contrabas aan BnM Uitgevers voor om de papieren reeks zelfstandig voort te gaan zetten. BnM Uitgevers richt zich meer en meer op de kunstmarkt; een website annex uitgeverij die zich specialiseert in poëzie, kan zich specifieker richten op de 'moeilijke' poëzie-uitgaven. Daarom doet BnM de Contrabasreeks vandaag (in goede harmonie) over aan De Contrabas V.O.F.

Voor de Belgische distributie zijn contacten gelegd met een verdeelcentrum. In Nederland wordt als vanouds met het CB samengewerkt. Uiteraard kunnen de uitgaven worden verkocht via de website en worden ze verder te pas en te onpas te koop aangeboden. Ton van 't Hof en ik zijn ervan overtuigd dat deze stap publicitair voordeel heeft, voor iedereen, dus voor dichters, distributeurs, geïnteresseerde kopers én uitgevers.

De Contrabas heeft uitgaven in voorbereiding van Eva Cox, Hans Kloos, Frédéric Leroy, Hans van Willigenburg, Lammert Voos en Cees van der Pluijm.

Meer berichten over deze en andere zaken volgen spoedig.

Oorlog in Kessel-Lo

De naam Kessel-Lo bestaat uit twee delen: Kessel en Lo. Kessel komt van het Latijnse Castellum, wat vesting betekent. Lo staat voor bos. Kessel-Lo heeft vier parochies: Vlierbeek, Blauwput en Boven-Lo, en Don-Bosco Vlierbeek heeft een abdij die een woelige geschiedenis kent.

Sinds kort bevinden zich binnen de grenzen van Kessel-Lo ook twee rivaliserende webloggers: Didi de Paris en Dirk Vekemans. De tijden van het Pruisische duel herleven. Er wordt met modder wordt gegooid. Het Belgische surrealisme, iets of wat ingedut, krijgt een energy boost... Kwik en Flupke staan op uit hun graf.

Fijne lectuur. Didi de Paris laat bovenop dit alles weten: 'Alle steun is welkom. Dit is (vooral) een oproep aan alle literaire kanonnen. Frontvorming is nu van het allergrootste belang. Wollen sie den Totalpoesie? Kiest dan partij voor ons en sluit u aan, neemt deel aan onze kruistocht tegen den vijand! Te wapen!'

Jan Eijkelboom (1926 - 2008)

Jan Eijkelboom, stadsdichter van Dordrecht, is vannacht overleden. Hij was al enkele weken ziek na een hersenbloeding en overleed, naar verluidt, aan de gevolgen van een longontsteking. Jan Eijkelboom was, voor hij zich de laatste dertig jaar van zijn leven aan de letteren wijdde, medeoprichter van het tijdschrift Tirade, adjunct-hoofdredacteur van Vrij Nederland, voorlichter bij de gemeente Dordrecht en hoofdredacteur van De Dordtenaar. Hij publiceerde naast een groot aantal dichtbundels ook vaak veelgeroemde vertalingen van poëzie uit het Engels (o.a. John Donne en W.B. Yeats). Hij zou aanstaande zaterdag 82 jaar geworden zijn.

Tijdschrift: Deus ex Machina

[Ingezonden mededeling] Deus ex Machina houdt de vinger aan de pols van onze onrustwekkende tijd, die de koortsdromen van schrijvers lijkt aan te wakkeren. Voor een gevoelige geest zijn er aanleidingen genoeg: bevolkinsexplosie, opwarming van de aarde, vluchtelingenstromen, terrorisme, preventieve oorlogen, verruwing alom. Er wordt duchtig gespeculeerd over scenario's voor allerhande dystopieën en niet zelden vreest men alles wat dierbaar is te verliezen in een ware Apocalyps.

Deus ex Machina; Verhalen van verval. Dystopie en apocalyps in de literatuur; 128 pagina's; nummer 123, jaargang 31; € 7,50 in de betere boekhandel; € 8 via deusexmachina.be (inclusief verzendkosten)

Vroegere woning Bukowski nu echt monument

De vroegere woning van Charles Bukowski in Los Angeles (Oost-Hollywood) is nu definitief opgewaardeerd tot monument, zo meldt de International Herald Tribune en AFP. Het stadsbestuur heeft nu ook ingestemd met het positieve advies van de City Council's Planning and Land Use Management Committee (zie ons eerder bericht). Lees meer bij De Papieren Man >>

Zbigniew Herbert: het jubeljaar

In Polen zijn grootscheepse culturele evenementen omtrent de Poolse dichter Zbigniew Herbert van start gegaan, zo meldt de Warsaw Business Journal. De internationaal bekende Herbert krijgt een jaar lang aandacht in diverse debatten, tentoonstellingen van zijn teksten en grafisch werk, evenals met theatervoorstellingen en multimedia-events. "Zijn leven en werk kan een voorbeeld zijn voor de jongere generatie", aldus de Minister van Cultuur en Nationaal Erfgoed Bogdan Zdrojewski bij de lancering van het Jaar van Zbigniew Herbert, met een alvast bijzonder ogende site. Lees en klik verder bij de Papieren Man >>

Het Dedemvaartse Trio

'Al 23 jaar zit ze in "Het Dedemsvaartse Trio". De 82-jarige Willy Kosters schrijft eigenlijk al haar hele leven gedichten en heeft al voor menig publiek gedichten opgedragen. Samen met keyboardspeelster Herma van Faassen uit Dedemsvaart en zangeres Anneke Hoekman uit Dalfsen gaat ze nog geregeld het land door om mensen een muzikale en poëtische avond te bezorgen.'

Lees verder op hardenberg.nu >>

Dagen uit het leven van Mr. Lee

De Kleine Hans, ook wel * ’s werelds grootste kleine fotoprijs * genoemd, ging deze week naar Mr. Lee. Het werk van deze Amerikaanse kater is te bewonderen op www.mr-lee-catcam.de. Juergen Perthold, een Duitser die in de VS woont, bouwde een cameraatje dat hij aan het halsbandje van Mr. Lee hing. Het apparaatje neemt om de minuut een foto.

Kijk op de NRCNext voor meer informatie >> De schitterende fotoverhalen over Mr. Lee staan op zijn eigen website >> Met dank aan Montagne >>

Biografie Ritter jr. onvoltooid?

Op 29 januari jl. overleed in Hilversum, het centrum van de Nederlandse omroepen, de journalist/ radiomaker/publicist Jan J. van Herpen (1920-2008). Vanaf 1992 publiceerde hij met de regelmaat van de klok over de letterkundige radiopresentator P.H. Ritter Jr (1882-1962). Daar had hij een flinke kluif aan: Ritters archief bestond uit meer dan 80.000 beschreven vellen. Al die losse publicaties over Ritter Jr. zou Van Herpen samenballen tot één leesbare, kritische biografie. Lees verder op de prachtige en zeer informatieve nieuwe weblog Artistiek Bureau >>

Interview met Marjoleine de Vos

'Wat mijn werk typeert is het zoeken naar balans, vervolmaking. De gulden middenweg in de zin van Horatius: niet als saaie middelmatigheid, maar het volmaakte evenwicht.' Lees verder op Woest en Ledig >>

In de schoot van de Strategische Adviesraad (SAR)

De Vlaamse Auteursvereniging meldt:

'In een eerder bericht (dat u hier kunt herlezen) meldden we u al dat we met minister Anciaux een tweeledig princiepsakkoord hadden bereikt over oeuvrebeurzen en pensioenfonds. Vorige week vrijdag kregen we tijdens ons permanent overleg met het kabinet Anciaux de bevestiging dat gewerkt wordt aan beide pistes (die ruim worden opengetrokken naar de verschillende sectoren van de kunsten: naast auteurs, vertalers, illustratoren, striptekenaars en scenaristen zullen ook bv beeldende en podiumkunstenaars ervan kunnen genieten).
De toekenning van de oeuvrebeurzen aan oudere kunstenaars (een 25-tal per jaar, vanaf 2008) zal gebeuren in de schoot van de Strategische Adviesraad (SAR) voor het beleidsdomein Cultuur, Jeugd, Sport en Media, sectorraad Kunsten en Erfgoed, en na raadpleging van de betrokken partners in het veld. De Vlaamse Auteursvereniging verfijnt op dit moment haar visie op de objectieve criteria voor toekenning van oeuvrebeurzen aan literaire auteurs, vertalers, illustratoren, striptekenaars en scenaristen, en zal die criteria vervolgens onderhandelen met de SAR.'

Net als in de boekhandel wordt er druk gelabeled, in het Vlaamse... Lees de rest hier >>

Brengt poëzie ook iets teweeg?

For poetry makes nothing happen: it survives
In the valley of its making where executives
Would never want to tamper; it flows south
From ranches of isolation and the busy griefs,
Raw towns that we believe and die in; it survives,
A way of happening, a mouth.

In een artikel in The Guardian gaat Neil Astley, redacteur van Bloodaxe, in op de oude vraag: Brengt poëzie iets teweeg? Hij citeert uit Audens requiem 'In Memory of WB Yeats';

'Those who want poetry to make things happen forget the last line of the above: that poetry is itself a way of happening. But what does it mean to be 'a way of happening'? Does it mean anything at all?'

Astley antwoordt:

'But we should start from a position that poetry, like music or art, is not supposed to make anything happen, except in our responses to it.'

En eindigt zijn essay als volgt:

'But in Ireland people still think poetry is important. If our own politicians spent just a couple of minutes each day reading these kinds of poems, they might be better fitted to carry out their duties more responsibly. We might even be able to trust some of them then to act in our interest in what they do to tackle the problems of environmental destruction and global warming.'

'Might' is hier het juiste woord. Of hopelijk. Er is geen indicatie, laat staan bewijs, dat het lezen van gedichten ons tot 'betere' mensen maakt. Dat betekent niet dat poëzie niets teweeg zou kunnen brengen. In ons.

vom Fehlen der Worte

'Und vielleicht war ihm der Rauch ins Gesicht gestiegen, vielleicht auch nicht.' In der Novelle von Winfried Völlger steht dieser Satz auf einer der letzten Seiten. Aber als ich das Buch nach langer Zeit wieder in die Hand nahm, war es der erste, den ich las. Die weiße Katze ist ein Jugendbuch. Geschrieben wurde es 1983, aber erst 1988 veröffentlicht. Damals waren noch lange Nebensätze und abstrakte Gedankengänge in Jugendbüchern erlaubt. Völlger nimmt sich viel Zeit, baut genaue Situationen und erreicht dadurch eine emotionale Stimmigkeit, die tief in die Geschichte hineinzieht. Bücher von Winfried Völlger muss man heute in Antiquariaten suchen. Seine Novelle Die weiße Katze erzählt vom Fehlen der Worte. Lees verder in Die Zeit >>

Waar de klok ontwaakt! – de single

Vorige week verscheen de bundel Waarop de klok ontwaakt! van Kurt de Boodt, bij uitgeverij Wereldbibliotheek. Muzikant en componist Niko Westelinck maakte op 9 gedichten krachtige songs. Hij vertrok vanuit het ritme van de gedichten, zoals door De Boodt voorgelezen. Op www.kurtdeboodt.be zijn 4 van deze nummers te beluisteren en bekijken (Emanuel Maes maakte de bijbehorende typografische filmpjes).

De Wet van Gaston

'Als het van de Vlaamse regering afhangt, vinden we samen het Vlaming-zijn weer uit, moeten we hoera roepen en aanschuiven bij de van staatswege gesubsidieerde barbecue. Deze groteske uiting van domheid is een perfecte illustratie van de wet van Gaston: wie het wiel uitvindt, valt op zijn bakkes. Van alle Vlaamse Gastonnen is Gaston Burssens de enige geweest die de wet van Gaston op sublieme wijze heeft beschreven, met dank aan Paul van Ostaijen.' Lees een artikel over Gaston Burssens uit 2002, van Harold Polis, op zijn weblog >>

Eerste geluidsopname Howl teruggevonden

Onlangs werd de eerste geluidsopname teruggevonden van Allen Ginsberg die zijn beroemde gedicht 'Howl' voordraagt:

'In February 1956, during a hitch-hiking trip from Berkeley to the Pacific Northwest with fellow-poet Gary Snyder, Allen Ginsberg gave a poetry reading at Reed College at which he read "Howl" and seven other poems. Ginsberg and Snyder were on campus for two nights, February 13 and 14; the recording unearthed recently in the Reed archives includes Ginsberg's "Howl Part I," the longest section of the poem published six months later by Lawrence Ferlinghetti's City Lights Books with the initial title "Howl for Carl Solomon." The reel-to-reel tape held by Special Collections at Reed's Eric V. Hauser Memorial Library is the earliest-known recording of Ginsberg reading "Howl."'

Luister naar de opname >>

Henk Romijn Meijer (1929 - 2008)

De schrijver en dichter Henk Romijn Meijer is zaterdag overleden. Dat maakt zijn uitgever vandaag bekend. Romijn Meijer was al langere tijd ernstig ziek. Hij schreef meer dan twintig boeken, waarvan de verhalenbundels Onder schoolkinderen (1963) en Bon Voyage, Napoleon (1976) en de romans Mijn naam is Garrigue (1983) en Oprechter trouw (2001) het bekendst zijn geworden. In 2004 was Henk Romijn Meijer vijftig jaar schrijver. Ter gelegenheid van dit jubileum verscheen bij uitgeverij Augustus Alle verhalen tot nu toe, waarin alle verhalen van Romijn Meijer tussen 1954 tot 2004 zijn opgenomen. In oktober 2007 publiceerde hij Verhoudingen, een veelgeprezen roman.

Bron: nu.nl en website Augustus

Breukers Bromt: over literaire tijdschriften

'Ik ben een God in 't diepst van mijn gedachten, / En zit in 't binnenst van mijn ziel ten troon / Over mij zelf en 't al, naar rijksgeboôn / Van eigen strijd en zege, uit eigen krachten.' Met deze nu wat gewrongen overkomende verzen van Willem Kloos begon de moderne Nederlandse poëzie.

'Wat is het toch prettig, om als de gedachte moê is en uitgewrongen van over het papier gevloeide liefde, wat is het zacht aangenaam, na een dag van worsteling met de verbeelding of de rede, na de uren gewijd aan de smart van het Woord, stilletjes te zitten en te schrijven over woordenkunst, zoo gewoon weg maar, zonder voorbereiding, zonder inspanning, zoo als men spreekt met een toevallig binnengekomen vriend.' Met deze woorden van Lodewijk van Deyssel begon, in het voetspoor van Busken Huet, de moderne Nederlandse kritiek.

Kloos en Van Deyssel waren verbonden aan de Nieuwe Gids, een tijdschrift dat in 1885 werd opgericht en in 1943, na decennia ondraaglijk lijden, voor lezers en redacteuren, aan de pil van Drion ging.

Lees verder in de Kleine Zaal >>

Interview Juliën Holtrigter

'Ik ben als socialist voorstander van toegankelijke gedichten. Hoe meer de poëzie van de gewone mensen is, hoe beter. Kunst mag niet alleen voor de intellectuele elite zijn. Er valt weer wat engagement bij beeldende kunstenaars te bespeuren. Waar blijven de dichters? Maar ik weet het, het is heel moeilijk om poëzie te schrijven die iets laat zien van de wereld waarin we nu leven en die toch ook geheimen herbergt en muzikaal is.' Lees verder op Meander >>

Gedichten en geld

Erik Jan Harmens schrijft: 'Al eerder schreef ik over mijn fascinatie voor financiële taal, zoals je die dagelijks kunt aantreffen in Financial Times. In mijn tweede dichtbundel nam het beursidioom ook een prominente plek in, bijvoorbeeld in het uit Financial Times gekopieerde motto: Pockets of strength keep the bears at bay. Oftewel: een klein beetje goed nieuws per dag en de pessimisten zullen er het zwijgen toe doen. (...) De Vlaamse dichter Mark van Tongele publiceerde in 1994 in tijdschrift De Brakke Hond één lang gedicht, waarin fragmenten uit Financial Times, citaten uit het werk van de Franse filosoof Henri-Pierre Jeudy en Van Tongeles taal zelf kwistig en kundig werden vermengd.' Lees en klik hier verder >>

Armando Roa Vial

Armando Roa Vial (Santiago, 1966) is advocaat. Zijn literair werk omvat verhalend proza, essay, poëzie en vertalingen. Hij publiceerde onder meer de dichtbundels El hombre de papel y otros poemas en Hotel Celine. Hij vertaalde gedichten van Robert Browning en Ezra Pound, Macbeth van Shakespeare en het middeleeuwse Voyage of St Brendan the Navigator (El Navegante). In 2002 kreeg hij de prijs Pablo Neruda. Tegenwoordig is hij docent aan de ‘Universidad del Desarrollo’.  (Fa Claes)

KELDER

Van zoveel spelen met de taal
vergat ik de deur te sluiten van het woord kelder
en de nacht viel de trappen af de afgrond in
tussen wanden die in stilte verwelkten
en het gereutel van klokken
en stoffige hutkoffers
en een vaag kabaal van dode gedachten.
Alles werd ondergronds
tot het midden in de duisternis zijn wortels verloor.
En toen voelde ik dat iets te pletter stortte
in de verslindende diepte van mijn mond
tot het veranderde in naargeestige vorm,
in beklemming van grond
en in nabijheid van beenderen.

Lees alle gedichten op Stanza >>

Eerlijke en gestructureerde steun aan de boekhandel?

Soms begrijp ik een ons toegezonden persbericht niet helemaal. Boek.be meldt bijvoorbeeld het volgende (en ik citeer een gedeelte):

Het invoeren van een kwaliteitslabel voor boekhandels zou een manier zijn om het toekennen van steun aan de boekhandel langs een eerlijke en gestructureerde weg te laten gebeuren. Op dit moment is er immers geen duidelijke normering van het begrip 'boekhandel', en dat maakt het moeilijk om beleidsmatig te bepalen wie wel en wie niet voor steunmaatregelen in aanmerking komt. Boekhandels zouden bijvoorbeeld een A-, B- of C-label toegekend krijgen op basis van (o.a.) hun omzet, oppervlakte, etc. Via deze labels wordt het voor de overheid (en ook voor Boek.be) mogelijk om het beleid naar boekhandels toe op een steekhoudende manier te diversifiëren en af te stemmen op de eigenheid van de verschillende soorten boekhandels.
Het uitdenken van een labelling en het toekennen ervan zal met 450 à 500 verkooppunten van boeken in Vlaanderen geld en tijd kosten maar is een noodzakelijke voorwaarde om een gediversifieerd beleid te kunnen uitstippelen.

Hoe ik mijn best ook doe, ik kan er geen touw aan vastknopen. Een kwaliteitslabel voor boekhandels: goed, dat is zoiets als een ISO-certificaat voor bedrijven, schat ik. Betekent niets, maar houdt wel mensen aan het werk. Geen 'duidelijke normering' van het 'begrijp "boekhandel"'? Nou ja, meestal weet je, als je een winkel binnenkomt wel wat die winkel verkoopt. Of je moet, verstrooid en op zoek naar boeken, per ongeluk een bakker binnenlopen en dan – tot algehele hilariteit – om de nieuwe [naam invullen] vragen. Ha ha. Die gekke meneer toch.

Steun voor de boekhandel? Het toekennen van steun aan de boekhandel? Worden de Belgische boekhandels, na labeling, gesteund in financiële of in morele zin? Krijgen ze geld om de poort open te houden of krijgen ze stervensbegeleiding? Of is deze nieuwe maatregel alleen een mooi doekje dat de bloeding, ontstaan door de verschraling van de algemene boekhandel, aan het zicht moet onttrekken?

De aap komt, lijkt mij, pas echt lekker uit de mouw in de laatste zin: 'Het uitdenken van een labelling en het toekennen ervan zal met 450 à 500 verkooppunten van boeken in Vlaanderen geld en tijd kosten maar is een noodzakelijke voorwaarde om een gediversifieerd beleid te kunnen uitstippelen.' Ziedaar. Het kost geld en tijd, maar zonder dat geld en die tijd (te financieren door de overheid en, indirect, door het 'boekenvak', geen worst voor de neus.

Maar verder begrijp ik niet veel van dit persbericht, dus. Lees meer bij De Papieren Man >> en lees het hele bericht bij Boek.be >>

Nieuwe nummer Hollands Maandblad

Deze week arriveerde het nieuwe nummer van Hollands Maandblad (2008/2), met daarin twee gedichten van mijzelf. Daarnaast opmerkelijk werk van Vicky Franken en verzen van Leo Vroman, Anton Korteweg en Annemieke Gerrist. Meer informatie over het nummer staat op de website van HM. Een van de twee gedichten van mijzelf is te lezen in de Kleine Zaal >>

Chlebnikoffer

Dirk Vekemans ('de man met de zes miljoen weblogs') lanceert een nieuw iets, de Chlebnikoffer. Chlebnikoffer is een gezamelijk proces van Ilse Derden/ Arnout Camerlinckxs en Dirk Vekemans geïnspireerd door leven en werk van Velimir Chlebnikov.

Jeroen Naaktgeboren doet Woody Woodpecker na

Mijn naam is Jeroen Naaktgeboren, ik ben 12 jaar en ik doe Woody Woodpecker na:

"Wij willen de schoonheid van de taal toegankelijk maken door er iets om heen te creëren. De kunst om te schrijven over je stad is een publieke zaak en niets iets voor achterafzaaltjes, waar misschien dertig mensen komen. Wij willen het aantrekkelijk maken en presenteren aan een breed publiek."

Portugese hoofddoekjes

'Na het afkalven van het Herman-de-Coninck-imperium voelen de twee deftige heren Geert van Istendael en Benno Barnard de behoefte nog eens hard te fluiten om op te vallen. Ze verwaardigden zich zelfs, tot mijn verbazing, op te duiken in de smerigste der smerige milieus, de commentaar-catacomben, het eigenlijke speelveldje van querulanten, halvegaren, dyslectici en gedoemde dichters.'

Lees verder op Komrij's weblog >>

Mij lijkt vooral Komrij's eerste zin nogal... ik weet niet. Smakeloos? Ja, een beetje wel. Het lijkt wel of hij meedoet aan het De Coninck-bashen, wat vooral erg populair is geworden na De Coninck's dood. Misschien had men hem de bezwaren jegens zijn 'imperium' ook bij leven naar het hoofd kunnen slingeren?

Waar Komrij schrijft: 'Deftige heren zouden zich niet moeten lenen voor een bijdrage aan zo'n ontplofbare constructie. Terug naar jullie cognacglas en vingerkom!' – denk ik, ja, jezus... Wat nou, ontplofbare constuctie? En waarom moeten de heren terug naar cognacglas en vingerkom? Dat is een beetje cognacglas verwijt cognacglas dat het een cognacglas is.

Wegens aanhoudend gammel tijdelijk dicht

Een nieuw concept

Als ik in de VS ben bezoek ik steevast de boekenpaleizen van de ketens Barnes & Noble en Borders. Het voelt goed aan om door zoveel boeken omringd te zijn. Helaas is ook hun poëzieaanbod beperkt, waardoor ik zelden met een grote stapel boeken onder de arm vertrek. Voor mijn keuzes ben ik veelal toch aangewezen op de verkoop via internet.

Nu heeft Borders een interessant intiatief gelanceerd. Morgen wordt de eerste vernieuwde winkel geopend, waarin een flink aantal digitale services aan de klant worden aangeboden. Computers zijn beschikbaar om muziek en (audio)boeken te downloaden, CD's te branden, digitale fotoalbums te maken, genealogisch onderzoek te doen en om te leren hoe men zelf boeken kan publiceren bij onder andere Lulu.com. Personeel kan daarbij assisteren.

Het aanbod van CD's en digitale (audio)boeken neemt hiermee fors toe zonder dat men de winkel met vierkante meters heeft moeten uitbreiden of de sfeer geweld heeft moeten aandoen. Helaas staat er nog geen POD-printer in een hoek, die elk willekeurig down te loaden boek ook direct zou kunnen drukken. Maar wat niet is, kan nog komen. (Bron: USA Today)

Ann Cotten

Wenn Ann Cotten spazieren geht, begegnet ihr ein Übermaß an Welt. Das muss sie bewältigen - mit Sprache, mit Sätzen und Satzfragmenten, in denen die Welt weiter mäandert, vibriert und manchmal auch herausbrüllt. Sie ist eine Sprachartistin, eine Dompteuse, vielleicht Hochseiltänzerin. Eine gewisse Zeit lang schlägt sie ihre Zelte auf. Im Moment ist sie im Winterlager in Berlin. Denn hier können Artisten wie sie viel erforschen und kommen auf Ideen für neue Attraktionen. Lees verder in Die Zeit >>

Droog, de documentaire

Donderdag 21 februari 2008 is op VPRO Radio 6 het vijfentwintig minuten tellende 'Portret van Bart FM Droog' te beluisteren bij De Avonden, tussen 21.05 en 21.50 uur. Op zijn weblog vertelt Droog er meer over.

Behalve Rouvoet die André heette

Zeven zonen had moeder:
Allen heetten Peter,
Behalve Wanjka die Iwan heette.

Allen konden werken:
Eén was geitenhoeder,
Eén vlocht sandalen,
Eén zelfs bouwde kerken;
Maar Iwan die Wanjka heette
Wilde niet werken.

(J.J. Slauerhoff, naar aanleiding van Rouvoets
oproep tot bandeloos gedrag >>)

Fortis discrimineert varkens

Er is zoiets droefs in de wijze ogen van varkens
dat zij wel profeten lijken voor de slachttijd.
(Ik heb het niet erg op profeten en jij? Nee
meer houd ik van het klimop dat omhoog klimt)
Hun slagtand uitgerukt als zij op de lopende band
het moederlijf uittrekken, exodus uit heet Egypte,
de rode zee door van hun verlossing, stro tegemoet
en de messenrijke afgodsbeelden van de mens.

(H.H. ter Balkt, geplaatst naar aanleiding
van dit bericht >>)

Van oude mensen, en erflaters

Op 12 maart 2008 verschijnt - ter gelegenheid van de Boekenweek - bij Uitgeverij Adriaan Heinen te 's-Hertogenbosch de uitgave Van oude mensen... Hierin worden vele tientallen oorspronkelijk Nederlandse boektitels behandeld die zich in onze taal tot uitdrukking hebben ontwikkeld.

Let op! Tussen 12 en 19 maart zal op Taalbank elke dag een boektitel die uitdrukking is geworden, worden behandeld. Het artikel zal steeds maar één dag online staan, dus zorg dat u elke dag even op de website kijkt!

Lees verder op Taalbank >>

Nu ook een Crodino-colloquium

Gelezen op de Papieren Man: Aan de Vrije Universiteit van Amsterdam wordt op 5 maart e.k. een colloquium gehouden over de 'literaire kritiek in multimediale tijden'. Onder de titel Wiens gezag? treden Marcel Möring (schrijver op locatie Vrije Universiteit), Annette Portegies (uitgeverij Querido), Daan Stoffelsen (boekhandel Athenaeum; redacteur Recensieweb), Jos Joosten (hoogleraar Nederlandse letterkunde Radboud Universiteit en projectleider van een door NWO gesubsidieerd onderzoek naar de geschiedenis van de naoorlogse literaire kritiek in Nederland [er staat niet bij na welke oorlog, CB]) en Elsbeth Etty (bijzonder hoogleraar Literaire kritiek VU, prozacriticus NRC Handelsblad) aan. Ze krijgen onder meer vijf statements over het gezag van de literaire kritiek voorgelegd, in een discussie onder leiding van Ad Zuiderent. Aanmelden kan via afdelingensecretariaat@let.vu.nl. Het literaire tijdschrift De Revisor wijdde overigens in 2006 een speciaal nummer aan de literaire kritiek.

In plaats van Wiens gezag? hadden ze dit colloquium beter Als het kalf verdronken is kunnen noemen. Een tip. Die men gratis mag overnemen!

YouTube-lijst Peppelenbos

Ere wie ere toekomt: Coen Peppelenbos heeft op zijn weblog een mooie inventarisatie geplaatst van dichters die op YouTube te vinden zijn. De lijst staat hier. Aanvullingen kunnen in de reacties worden geplaatst. Ik heb erg gelachen om Manuela, het onsterfelijke vers van Jacques Herb. En om Herman Koch, die een tamelijk briljante Campert doet.

Het grijpt om zich heen

De auteurs uit het internetloze tijdperk slaan massaal aan het webloggen. Nu is Huub Beurskens ook al bezig in de 'onderwereld'. Zijn weblog, een heel schattig geval, staat hier. Opvallend genoeg beheersen de nieuwe webloggers de kunst van het linken niet: Komrij en Kusters: helemaal geen links. Huub Beurskens: één link, naar zijn eigen website.

Online hanteert Beurskens dus dezelfde methode als in zijn offline-oeuvre, dat bestaat uit almaar naar elkaar 'verwijzende' tekstflarden, – heel consequent.

Maar alle gekheid op 1 stokje. Heren, als ik even mag: een weblog of een website zonder links, is als een heel eenzaam bibliotheekboek dat onder een onderste plank is geschoven en dat alleen maar wordt gevonden als iemand per ongeluk onder die plank kijkt – en dat kan best heel lang duren. Behalve als ik dienst heb, maar daar moeten jullie niet van uitgaan!

Gedichten op dinsdag: Hans van Willigenburg

Hans van Willigenburg (niet die van de KRO) publiceert dit jaar een dichtbundel bij De Contrabas onder de welluidende titel Objectief verzuipen. Uit deze bundel vandaag drie gedichten in de zeer onregelmatig opduikende rubriek Dichters op Dinsdag. Lees verder in de Kleine Zaal >>

Alain Robbe-Grillet (1922 - 2008)

In de Franse stad Caen is schrijver en filmmaker Alain Robbe-Grillet op 85-jarige leeftijd overleden na hartproblemen, zo melden onder meer Le Monde, Le Figaro en Libération. Robbe-Grillet was de gangmaker en internationaal een van de bekendste namen van de nouveau roman, een structuralistische literatuurstroming die onder meer komaf maakte met karakterschets en lineair verhaal.

Robbe-Grillet debuteerde in 1953 met de roman Les Gommes, en werd met zijn volgende romans als Le voyeur (1955), La jalousie (1957) en Dans le labyrinthe (1959) snel een lieveling van invloedrijke critici als Roland Barthes en Maurice Blanchot. Hij schreef in 1963 het essay Pour un nouveau roman, waarin hij theoretiseerde over zijn literaire experimenten.

Lees verder bij De Papieren Man >>

Wiel Kusters ook webloggend

Na Gerrit Komrij is nu ook Wiel Kusters aan webloggen geslagen. Lees zijn fraaie bijdragen hier >>

Nieuws uit Amsterdam

Hans Kloos laat weten: 'om te weten wat er gebeurt / hoef je het stille bed niet uit' – zo luiden de beginregels van het nieuwe Westerparkgedicht. Wil je weten wat er gebeurt, ga dan naar de website van de Westerparkdichter >>

In Amsterdam werden de afgelopen week twee eenzame uitvaarten verricht, in afwezigheid van Starik. Dichter van dienst Erik Lindner verzorgde nummer 89, dichter van dienst Catharina Blaauwendraad nummer 90. De gedichten en verslagen staan op de website van de Eenzame Uitvaarten, kopje 'uitvaarten' >>

Nieuws over de boekenberg

De CPNB, de Commissie voor de Propaganda voor Nog meer ketenBoekhandels, heeft een zeer belangrijk document (pdf!) naar buiten gebracht; dat bevat de 100 bestverkochte algemene publieksboeken van het jaar 2007. Aan kop staat de nieuwe Harry Potter. Daarna volgen een eindeloze stroom thrillers, dieetboeken en streekromans, nu en dan afgewisseld met een literair vlekje. Als je de door de CPNB verstrekte getallen optelt (en dat heb ik gedaan), zie je dat ruim een vijfde van de boekenomzet in aantallen wordt gehaald met deze 100 boeken.

Meer dan 8 miljoen stuks bij een totale omzet die rond de 45 miljoen stuks ligt... 20% van de boekenomzet die wordt gemaakt met een fractie van de totale productie. Mooi nieuws voor de uitgevers van die 100 boeken, maar voor de boekenmarkt als geheel geen hoopgevende ontwikkeling, vrees ik.

Misschien is het tijd om boeken die ergens tussen de 100 en de 1500 exemplaren verkopen op een andere manier (als in: niet meer via de 'dure' boekhandel) te gaan verspreiden. Of zou de ontwikkeling die nu gaande is vanzelf in zijn tegendeel omslaan? Dat de grote ketenboekhandels, net als de dinosauriërs, ineens uitsterven, al dan niet na een economische meteorietinslag, waarna de mensheid als vanzelf weer naar het betere boek zal grijpen? Wisten we het maar.

Rest nog die andere vraag: 'Wat voor soort mensen koopt die 8 miljoen boeken?' Daarop probeert Komrij in twee postings een antwoord op te geven. Kijk maar hier en vooral hier >>

Zondag met Twee Piepjes

Ingmar Heytze geeft op zijn weblog een alleraardigste & verontrustende kijk op Twee piepjes van F. van Dixhoorn. Lees maar, het staat hier >>

Crodino-nieuws van het prijzenfront

Er wordt gemeld: 'Op vrijdag 14 maart zal dichter Nachoem Wijnberg de vijfde Ida Gerhardt Poëzie prijs in ontvangst nemen. De jury, dit jaar bestaande uit de dichters Astrid Lampe (winnares 2005) en Alfred Schaffer, heeft zijn bundel Liedjes als beste bundel van de afgelopen twee jaar aangewezen. In het juryrapport schreven ze onder meer: "In zijn bundel liedjes toont Nachoem Wijnberg dat je met de ingetogen bezieling van een ingenieur of instrumentenmaker het lied misschien wel een grotere dienst bewijst dan met alle vlotte pennen van een keurkorps ingehuurde liedjesschrijvers bij mekaar. Tegenover het product van zo’n gevierde singer/songwriter lijken Wijnbergs liedjes schokkend zeldzaam ingekeerd en ongelikt. Wars van effectbejag, ophef en podiumdrukte."'

Heel apart. Die tegenstelling tussen liedjesschrijvers en Wijnberg. Een non-tegenstelling, maar een vondst. Nu ja. Een kleine vondst. Vooral de laatste zin is een wan-liner van formaat: 'Wars van effectbejag, ophef en podiumdrukte.' Heerlijk. Die zin deed me een beetje denken aan de reclame voor Crodino, een alcoholvrij drankje, jaren geleden: 'Crodino, een drink met een bite.' Betekende ook niks, en je kreeg er niet eens alcohol bijgeleverd. Het persbericht vervolgt:

'Andere genomineerden waren Anne Vegter met Spamfighter ("Vegter stuurt je op ontdekkingsreis in een sprankelende, belangrijke, vitale bundel poëzie, met gedichten die kaf en koren samenbindt, en daarna kaf van koren scheidt.") en F. Van Dixhoorn met Twee piepjes ("De twee piepjes van Dix staan voor een monumentale muzikale piece met de smaak van  een sterappeltje").'

Oh boy... Gelukkig ben ik erg allergisch voor zowel kaf als koren, zodat ik de lezing van deze bundel voorlopig maar achterwege laat. Daar is geen loratadine tegen opgewassen. En wat te denken van dat crodino-sterappeltje van Van Dixhoorn? Niet veel. En wat, ten slotte, te denken van het interessante gegeven dat Dixhoorns redacteur Schaffer in de jury zit? Je komt elkaar altijd weer tegen, in poëzieland, maar soms moet je je misschien ook een beetje afzijdig houden, toch?

Kijk ook op de website van de prijs, die na al die jaren nog niet zo heel erg af is geraakt.

Nee, dan doet de jury van de Jo Peters Poëzieprijs het veel mooier, veel subtieler en veel literair-correcter. Na ampel overleg en god mag weten hoe lang wikken & wegen kwamen Tsead Bruinja, Marja Pruis, Wim van der Tol en Marjoleine de Vos met een enorm verrassende lijst genomineerden, echt zo'n Awater-lijst waar je even van opkijkt.

* Uw Afwezigheid van Edwin Fagel (Nieuw Amsterdam)
* Luchtwortels van Micha Hamel (Augustus)
* Vouwplannen van Ruth Lasters (Meulenhoff/Manteau)
* Servetten halfstok van Ester Naomi Perquin (Van Oorschot)

Het zegt allemaal niet zozeer iets over de kwaliteit van de bundels. Maar wel iets over literaire jury's. De tijd van aardappelmoeheid en alcoholvrije drankjes is er definitief aangebroken. Tijd voor iets nieuws, misschien?

Breukers Bromt over de Limburgse letteren

Limbugs Literatuut Lexicon: enige bedenkingen

Het is niet gemakkelijk om een Limburgse schrijver te zijn. Er is altijd wel wat.

Jan Hanlo was pedofiel en reed zich op zijn motor te pletter. Pierre Kemp was bijna blind. Hans van de Waarsenburg is in Brabant geboren. Wiel Kusters heeft onlangs Maria-verschijningen gehad, maar dat wil de Kerk niet in de openbaarheid hebben. Frits Criens houdt occulte bijeenkomsten in het Leudal. Huub Beurskens is gemaakt van twee in 1950 op Tegelen neergestorte brokstukken van Pluto. Manuel Kneepkens heeft in de gemeenteraad gezeten. Twaalf jaar. In Rotterdam. Frans Budé en Emma Crebolder wonen ónder de Pietersberg. Ik bedoel maar, die mensen zien áf.

Lees verder in de Kleine Zaal >>

Het lieflijk gelegen Emmen

Gisteren werd bekend dat Bart FM Droog is beroepen tot het ambt van Gemeentedichter te Emmen. Fijn voor Emmen, fijn voor de dichter in kwestie. Het interview stond al snel op Woest&Ledig. Maar. Gerrit Komrij kwam vandaag met een bericht getiteld 'Negorijdichter': 'Ik herinner me Bart "Telraam" Droog vooral als de man die op zijn website Rottend Staal, zaliger nagedachtenis, een verbeten campagne voerde om het zojuist ingestelde instituut van dichter des vaderlands om zeep te helpen.' En zovoorts, enzoverder.

Hatsee. Droog verzorgt nu weerwoord op zijn Volkskrantlog: 'Het begint er verdacht veel op te lijken dat Gerrit Komrij lijdt aan een overdosis slippendragers en allergisch is voor welke vorm van kritiek dan ook. Arme, arme Gerrit. Wat heeft hij het toch zwaar.' Dat van die slippendragers blijft voorlopig beperkt tot Adriaan Jaeggi, de ras-opportunist kritische journalist, die op zijn weblog wat slippen probeert te dragen.

Nooit stond Emmen zo in het brandpunt van de belangstelling. De VVV ter plekke maakt zich alvast op voor hordes poëzietoeristen... Jammer genoeg gaat het ten koste van de vrede in het anders zo lieflijke Poëziedorp Nederland.

Het laatste jaar

Het laatste jaar, zo moet een nieuw brievenboek van Robert Long (1943-2006) gaan heten. Het wordt een vervolg op Beste Robert, Waarde Cees : brieven over leven, dood, liefde, seks, werk en collega's, de correspondentie met Cees van der Pluijm (1954) uit de jaren 1995-1996 die in 1998 is gepubliceerd.

Na Longs hartinfarct in 2005 namen ze de briefwisseling weer op. Dat resulteerde in 2006 in een reeks brieven en een feuilleton waarin liefde, vergankelijkheid en afscheid centraal staan. Ook maakten ze zich weer ouderwets kwaad over actuele onderwerpen. Samen met de column die hij op zijn sterfbed dicteerde, vormen deze brieven de laatste woorden van Robert Long, een testament van zijn visie op leven en dood.

Stof genoeg voor een nieuw boek, waarin ook de laatste column wordt opgenomen. Hedendaagse brievenboeken lijken echter doorgaans slechts interessant voor een select publiek. Commerciële uitgeverijen zien er weinig brood in. De Nijmeegse non-profituitgeverij De Stiel van onder meer Van der Pluijm is wel bereid de correspondentie uit te brengen, mits er minimaal tweehonderd voorintekenaars gevonden worden. Op de website Het Laatste Jaar is alle informatie te vinden.

Zorgwekkende berichten uit Engeland?

Onlangs werd bekend dat de winst van Marks & Spencer over 2007 sterk is gedaald, maar het ware onheil moest nog komen: een boze brief van Jeremy Paxman. De bekende presentator van Newsnight klaagde daarin over de tanende kwaliteit van de sokken en het ondergoed van het oerengelse warenhuis. Lees verder op het Londens Dagboek >>

Dood Vogeltje - Marc Kregting

[Ingezonden mededeling]

Met Astrid van Baalen, Anneke Brassinga, Tsead Bruinja, Annemieke Gerrist, Ernst van den Hemel, Krijn Peter Hesselink, Hans Kloos, Fernande de Korte, Hilde Meeus, Alfred Schaffer, Anne Vegter en Ben Zwaal.

In 2006 verscheen een geweldige dichtbundel van Marc Kregting: Dood Vogeltje. 33 maal 3 korte prozateksten beschrijven het personage Dood Vogeltje, hets [sic!] gedachten en belevenissen, in een exuberante en geestige taal die het alledaagse zo veel mogelijk omarmt om het te bevragen. Perdu brengt vanavond Dood Vogeltje op kleurrijke wijze tot leven door de bundel integraal voor te laten lezen door een 'heterogeen koor' van niet minder dan twaalf totaal van elkaar verschillende dichters. Zo komt de complexiteit en rijkdom van een van Nederlands meest gedurfde poëtische projecten tot klinken in een strijdbare wirwar van stemmen. Deze unieke avond mag u niet missen.

Stichting Perdu, vrijdage 15 februari, aanvang 20.30 u, zaal open 20.00 u, entree: 6 euro (5 met kortingskaart)

Stichting Perdu: Kloveniersburgwal 86, Amsterdam, reserveringen 020-4220542

Film Pfeijffer op Second Life

Op Poetry International Web lees ik dit over deze prachtige film:

'Last week we kicked off the celebrations of Poetry Day in Holland and Flanders with some excellent performances in de Arminius in Rotterdam. PIW’s contribution to the event was two short films made using Second Life, and a live link between an audience and readings in Second Life which was screened in real life. For those of you who’ve missed the (fading) hype, Second Life is a three-dimensional virtual world on the internet “where users can socialise, connect and create using voice and text chat”. Each inhabitant creates an avatar, a representation of your real or fantasy self, and with that avatar can meet other people, attend events and workshops. It’s a direct and personal way of communicating with people around the world using new technology. The SL writing community is growing, with organisations such as The Written Word doing fantastic work to co-ordinate events and give writers a virtual home. I hope we’ll be able to bring you more link-ups between PIW and Second Life in the future.'

Erg kinderachtig, trouwens, van PIW, of van wie dan ook, dat deze film niet kan worden overgenomen. Dan is linken het enige dat erop zit...

Bart FM Droog nieuwe gemeentedichter Emmen

Met ingang van 1 maart is Bart FM Droog uit Eenrum de nieuwe gemeentedichter  van Emmen. Hij volgt Gezienus Omvlee op die deze functie twee jaar lang heeft uitgeoefend. Bart FM Droog is door de Stichting Gemeentedichter Emmen gekozen uit een zevental goede kandidaten.

De keuze is op hem gevallen omdat hij een uitstekend dichter is, regelmatig een gedicht of blog wil publiceren over Emmen en bereid is activiteiten te helpen ontwikkelen om het literaire klimaat in Emmen verder te verbeteren. Hoewel het geen selectiecriterium was, is het toch prettig dat Bart FM Droog in Emmen is geboren en getogen en nog steeds banden met Emmen heeft.

Belangrijk is ook dat zowel de Stichting Gemeentedichter Emmen als Bart FM Droog vinden dat poëzie dichterbij de bevolking gebracht moet worden.

Kennismaken met de dichter kan ook via de VPRO-radio. Op donderdag 21 februari tussen 20 en 22 uur wordt op Radio 6 het programma de Avonden uitgezonden. Een van de programmaonderdelen is een documentaire over Bart FM Droog. Deze documentaire is gemaakt in de periode dat hij solliciteerde als gemeentedichter van Emmen. Mogelijk bevat de documentaire ook opnamen uit het sollicitatiegesprek. De documentaire geeft een interessant portret van de nieuwe gemeentedichter van Emmen.

Bart FM Droog was eerder stadsdichter van Groningen (2002-2005). Van hem zijn verschillende gedichtenbundels gepubliceerd bij uitgeverij Passage in Groningen. Een nieuwe bundel met liefdesgedichten is in voorbereiding. Hij treedt regelmatig op in binnen- en buitenland, alleen of in combinatie met de Dichters uit Epibreren (winnaars Johnny van Doornprijs voor gesproken letteren 2003) en met Wil Schmal en Diana Ozon als de Drie Boeddha's.

Soms is wetenschap net poëzie

Johan Braeckman is verbonden aan de Universiteit van Gent. Op dit moment is hij bijzonder in het nieuws nu de universiteit hem een ruim budget verstrekt om de evolutieleer in Vlaanderen te verdedigen en ons te behoeden voor het creationisme en intelligent design.

In zijn boeken en lezingen maakt hij, soms vriendelijk en soms snerpend- ironisch, een eind aan allerlei vaag-religieus gezwatel. Een paar teksten zijn te lezen op zijn website en zijn weblog.

Zijn studie Darwins moordbekentenis bevat prachtige passages, die niet onderdoen voor de mooiste moderne poëzie. Het boek is helemaal gratis down te loaden via de website van zijn uitgever, Nieuwezijds.

Braekman geeft morgen een lezing in  Kunstgalerij Mens & Natuur aan de Maenhoutstraat 75a in Sint-Martens-Latem, België. Toegang 5 euro. Meer info op de verniewde website van deze galerie >>

Blaasmuziek

Als Adri van der Heijden Mozart zou zijn – we nemen het maar even aan – dan is Kluun... Lees Lucifer in het hooi >>

Meester Marc Maakt Mettes met Leyman, etc.

Marc Reugebrink, de sympathieke, bescheiden auteur uit Gent, heeft weinig op met mensen die zomaar een beetje kritisch komen reageren op zijn weblog. Sinds hij genomineerd is voor een Belgische prijs, neemt zijn humeurigheid tegen deze mensen echt giganteske vormen aan. Vandaag publiceerde hij vijf keer dezelfde posting over één (1) reactie van De Papieren Man. Kijk maar, Zout, zo heet die posting. De vuistjes van Marc gaan van boem. Zijn voetjes van stamp.

Behalve de gewone suggestieve praat ('[...] een zekere kritische ingesteldheid jegens het reilen en zeilen van het literaire bedrijf — iets wat me alleen maar gezond lijkt [uiteraard], maar waarvan Dirk Leyman blijkbaar niets moet hebben') bevat 'Zout' ook een heerlijke bijna-apologetische uithaal van Reugebrink:

'Volslagen onbekend of niet, mijn engagement met de literatuur duurt nu, louter professioneel gesproken, al zo'n twintig jaar, gaat van als moeilijk beschouwde dichtbundels via een paar romans en een essaybundel naar redacteurschappen van kleine en als groot beschouwde literaire tijdschriften, en behelst zelfs een op het — enfin, laten we zeggen: het wat grotere publiek gericht redacteurschap van een ooit groot literair festival in Nederland. Alles omdat mijn geloof in literatuur meer dan gemiddeld is, groot genoeg om haar te willen verdedigen tegen een ieder die het zout in de pap niet waard is.'

Kijk, zo kennen wij Marc weer. Als iemand die zijn licht niet onder de korenmaat steekt en die ons jaren, wat zeg ik, twintig jaar heeft bijgelicht, waar wij slechtziend dreigden te worden. Het is dan ook ronduit shockerend wat wij in een andere post, 'Gouden Uil', die van gisteren is, lezen: '(...) ik leef hier nog steeds met een verblijfsvergunning, al heb ik de papieren voor mijn naturalisering tot Belg al enige tijd in huis (en mijn rijbewijs is na inruil Belgisch!) — het is maar dat voor mijn gevoel ik langzamerhand meer tot de Vlaamse dan tot de Nederlandse literatuur behoor.'

Maar Marc... dat kan toch niet? Net nu je bent doordrongen van het 'besef dat deze nominatie — waar ik, maak u geen zorgen meneer Leyman, oprecht blij mee ben — mij als een blijkbaar tot nu toe "volslagen onbekende" op de een of andere kaart heeft gezet, zodat er iets dichterbij komt wat je als schrijver toch altijd het liefste wil: dat men je leest (niet evident in een tijd waarin een boek binnen korte tijd moet "aanslaan", wil het niet binnen twee maanden spoorloos uit de rekken van elke boekhandel verdwenen zijn).', enfin, net nu je dat allemaal meemaakt, vertrekken uit ons land.

Wij zullen wezen zijn. En weten nu niet meer of we moeten duimen voor je, of niet...

Eerlijk is eerlijk: Koos Dalstra heeft geen bom gelegd

Boze mail. Van Koos Dalstra. Hij schrijft mij: 'twee jaar geleden wees een limburgse collega kunstenaar te maastricht me op uw artikel: huub mous zijn mestkar. daarin debiteert u de passage: dalstra, ja, gevlucht voor de politie, na de aanslag op scholte,'. ect.' Ik citeer Dalstra, ik maak die fouten niet om hem belachelijk te maken.

Zijn mailbericht bevat ook nog deze passage: 'ter uwer informatie. uw smaad dateert van mei 2006. dat is een jaar na de uitsprak van de hoge raad in de smaadzaak tegen scholte ter mijner gunste. U verspreidt laster en smaad binnen de nederlandse literaire wereld en suggereert met deze woorden, dat ik de aanslag op scholte zou kunnen hebben gepleegd.' Nogmaals: ik citeer hem letterlijk.

Of die zin van mij de suggestie bevat, dat Dalstra de aanslag op Scholte zou kunnen hebben gepleegd? Ik denk van niet. Hoewel je het gewraakte zinsdeel natuurlijk verkeerd kunt lezen. En dat is zeker niet de bedoeling! Al was het maar omdat een dergelijke opmerking een tapijtbombardement (no pun intended) aan boze mails van de auteur tot gevolg heeft, vol juridische dreiging. Wat weer een stuk fijner is dan de fysieke dreigementen die je soms te verduren krijgt, van weer andere dichtachtigen.

Daarom zeg ik, hier, op deze plaats, nogmaals: Koos Dalstra heeft geen bom gelegd onder de auto van Rob Scholte. Het idee alleen al, dat Dalstra een dergelijk plan in zijn eentje zou hebben uitgevoerd... een bom kopen of maken, de bom plaatsen, en zo verder... nee, dat gaat de fantasie van Dalstra zeker te boven. Daarom streep ik de zin die Dalstra zo ergert, gewoon door. Want heus, ik ben de kwaadste niet, en Dalstra moet al leven met zijn eigen, eh... tsja, met Dalstra.

Nogmaals, en ten overvloede: Koos Dalstra pleegde nooit een aanslag op zijn goede vriend Rob Scholte. Nooit. De Hoge Raad heeft het zelf gezegd.

En ten slotte: ach, hoe graag zou ik eens willen weten wie die 'limburgse collega kunstenaar te maastricht' is... De arme ziel.

Poëzie = politiek. In Rotterdam

Vorige week vrijdag vrijdag verscheen Vrouwen & Rotterdammers, de nieuwe bundel van Manuel Kneepkens, bij uitgeverij Douane. Kneepkens toespraak bij het overhandigen van  het eerste exemplaar van de dichtbundel Vrouwen & Rotterdammers aan burgemeester Ivo Opstelten in Boekhandel Snoek bewijst dat poëzie politiek is, ook of vooral in Rotterdam. De hele tekst staat in de Kleine Zaal >>

Interview met Van der Graft

‘Zonder poëzie kan ik niet leven,’ zegt Van der Graft in het interview dat Peter Gielissen met hem had voor Lezen.tv. Hij zou stikken als hij zijn gedichten niet zou kunnen schrijven, beaamt hij met enige aarzeling. Hij is bang dat het al te pathetisch klinkt. Een jaar of twee geleden ontdekte hij dat het vijfenzestig jaar geleden was dat zijn eerste gedicht verscheen. Een mooie gelegenheid om de balans op te maken. Hij deed dat in de vorm van Praten tegen langzaam water, een door hemzelf samengestelde bloemlezing van bijna 350 pagina’s uit zijn poëzie.' Verder lezen en doorklikken op Literatuurplein >>

Walter Soethoudt komt in de hemel

‘Walter is altijd het levende bewijs geweest  van de stelling dat je niet gek hoeft te zijn om in Vlaanderen als zelfstandig uitgever te opereren, maar dat het wél helpt.’ Walter Van den Broeck merkte dit ooit op, niet over zichzelf, maar over voornaamgenoot en uitgever Walter Soethoudt. Laatstgenoemde bestierde tussen 1964 en 1986 een naar hemzelf genoemde uitgeverij, waar veel Vlaamse kopstukken een plek vonden. Vanaf 1986 tot vorig jaar stond hij aan het hoofd van jeugdboekenuitgeverij Facet.

Een van zijn latere wapenfeiten als literair uitgever was de uitgave van het debuut van Dirk van Bastelaere, Vijf jaar, in 1984. Het werd een succesvolle publicatie, die zelfs een herdruk beleefde. Van die herdruk bezit ik een exemplaar, ooit in de Slegte verworven.

Bij Didi de Paris lees ik nu dat er de mémoires van Soethoudt gaan verschijnen, onder de prachtige titel Uitgevers komen in de hemel. Of dat in de meeste gevallen opgaat, is twijfelachtig; maar ik kan wel, met een achterplatcliché, zeggen dat ik me op weinig boeken zo verheug als op deze mémoires...

Hoofddoekjes - vervolg

Op de weblog van Jan de Pauw staat een samenvatting van het 'hoofddoekjes- debat' waar we hier al over berichtten.

Twee discussiebijdragen verdienen een separate vermelding. In de eerste plaats die van Sylvie Marie. Zij fleurt haar uithaal op met een film waarin Van Hecke van het Vlaams Belang aan het woord komt. Heel fris, zeker als je bedenkt dat B & VI zich juist distantiëren van het Vlaams Belang. Zij schrijft voorts dat Barnard en Van Istendael 'een vervelende superintellectuele taal' hanteren. Zo kun je het noemen. Maar je kunt beter lid zijn van het Vlaams Belang dan je taal zo onverschillig bejegenen als Marie doet.

En dan – hij is hier al een tijdje niet meer genoemd – Olaf Risee. Die beëindigt zijn verhaal, waarin hij wil bewijzen dat moslims gewone mensen zijn, iets wat niemand ooit zou willen bestrijden, met de volgende zure oprisping:

'Als je goed kijkt en luistert, lijken het soms net echte mensen. Eigenlijk hebben ze doorgaans net zo'n saai, truttig en voorspelbaar leven als uzelf. En het zou zo mooi zijn als u ze de vrijheid zou gunnen om zo'n saai, truttig, voorspelbaar leventje te leiden, zoals u dat zelf zo goed kent, desnoods met een of ander lullig klerkenbaantje bij de gemeente Lier, in plaats van over hun moslimruggen te proberen uw eigen mislukte bestaan met mooie, dure woorden enigzins te verheffen. Die hele hoofddoekjes-discussie zegt namelijk - alle principiële prietpraat ten spijt - niets over moslims. Het zegt alleen iets over ú. En niet bijster veel goeds ben ik bang.'

Iemand die zo slecht redeneert, moet wel ergens rijp voor zijn. Voor de rest van zijn trieste leven, bijvoorbeeld; of, nog erger, voor een redacteurschap van Awater.

En ondertussen heeft Loewak de oplossing voor dit probleem. Iedereen heeft er overheen gekeken, maar Benders niet... Lees maar >>

Van Willigenburg: Stop zinloze subsidies

Nooit zal ik de kracht van een idee, ideaal, visie of droom on