Gedicht van de week - Norbert de Beule

tour   streptopelia turtur turtur

Quando la ricotta e stregata
koeren tortels in hun braadvocht
In de oldtimer van Don Valentino
vechten zes oudbakken broodjes
om een bord met vette jus
Ricardo Ricco maakt een kalvarietocht
in de straten van Verona, de goddelijke
komedie van een wielrenner op dieet
Een quickstepenergetic van bijna tachtig

denkt aan zijn eerste duifje o Julia
Quando la ricotta e stregata
zingen borrelhap en koeientong
In de oldtimer van don Valentino
twisten dertig soorten likeuren
om wie het luidste boert
Nergens emmers of een spuwbak
Riccardo Ricco barst in snikken uit
De quickstepenergetic drinkt een Duvel

                  tour torture ramphomicron microrhynchun

          In het land van rasmussen klimt verdriet
                              grafheuvels op om af te vallen

                                        sneeuw vreet vlokken aan
                                                  om dunner nog

                            rasmus knipt gaten in zijn hoofd
                                      hij fluit tussen de tanden

                        schedeldak wordt bergkam
                    haarspeld scherpt een bocht

in het bevlogen land van raspmussen
is elke bergrit een gedicht

          rspmssn rsmss stript

strpt sneeuw tot
ijzig

■

Norbert de Beule

'tour   streptopelia turtur turtur' van Norbert de Beule is de 40e bijdrage die in het kader van het project 'Gedicht van de week' op de Contrabas is geplaatst. In totaal zullen 52 dichters, die minstens één bundel bij een reguliere uitgeverij hebben uitgebracht, worden uitgenodigd om een nog niet eerder in digitale of gedrukte vorm gepubliceerd gedicht op de Contrabas te plaatsen. Dit project wordt mogelijk gemaakt door steun van het Lira Fonds.

Norbert de Beule (1957) publiceerde de dichtbundels 'YELLe!' (2003) en 'EBdiep' (2006) en schreef in 2002 een toneelmonoloog over het leven van de dichter Jotie 't Hooft.

Ailantus: lekker vooraan in het alfabet

Nederland is alweer een nieuwe literaire uitgeverij rijker. Vanaf 1 september start Boom uitgevers met Ailantus, dat zich zal toespitsen op vertaalde en oorspronkelijk Nederlandse literatuur. De leiding van het fonds komt in handen van de literair journaliste Lidewijde Paris, die een ruime staat van dienst heeft in de uitgeverswereld. Zij was zes jaar actief als uitgever bij Querido en voordien ook werkzaam bij Prometheus - Bert Bakker en Nijgh & Van Ditmar. Paris presenteert tegenwoordig elke week een verhaal in Vrij Nederland en heeft een maandelijkse boekenrubriek voor Opiumradio. Onlangs stelde Paris voor Prometheus nog het boekje En toen viel ik van het podium, over in verlegenheid gebrachte schrijvers samen. Lees verder bij de Papieren Man >>

Website Arie Storm

'"Er is één ding erger dan tachtig worden, en dat is géén tachtig worden," heeft Harry Mulisch een tijdje geleden gezegd. Inmiddels weet hij dat er iets is wat nóg erger is: tachtig worden en bij een uitgeverij zitten die je dan eert met een reeks door stoethaspels geschreven boekjes.' Lees verder op de website van Arie Storm >>

Berichtgeving tot vanavond gestremd...

... vanwege drukke bezigheden elders.

Enjambementen voor mietjes?

Wat is een 'enjambement'? Antwoord: 'Het zonder pauze doorlopen van de ene versregel in de volgende, waardoor zinsdelen die syntactisch bij elkaar horen, worden gescheiden; bij een functioneel enjambement krijgen beide zinsdelen hierdoor extra aandacht.' Dat lees ik op Meander. Erik Jan Harmens vindt enjambementen meer iets voor mietjes. Hij schrijft op zijn weblog, in een overigens vermakelijk stukje: 'Ik wist onmiddellijk dat ik enjambementen iets voor mietjes vond. Doe mij maar gewoon de tekst. De hele tekst. En niets dan de tekst.'

Straffe taal. Vreemder is in dit verband dat hij, tijdens de redactiefase van zijn eerste bundel, nog helemaal niet wíst wat een enjambement wás: 'Toen bekende ik dat ik geen flauw idee had wat dat woord betekende, enjambementen.' Heel vreemd. Iemand als Harmens, die toch wel naar school zal zijn geweest, in de rol van Nobele Wilde... nee, ik geloof het niet.

Nicolaas Beets ('God ging voorbij; / Neen, niet voorbij, hij toefde'); P.C. Boutens ('Mag ik uit de wilde spelen / van dit wisslend licht en donker, / uit de wankle op- en neergang / der verbloeiende getijden'); Reinhard Mey ('Ik tel de dagen die sindsdien verstreken / al lang niet meer / op de vingers van één hand') en Ilja Leonard Pfeijffer ('niet is het een bange hand die klampt en keelt het is een / wonderlijke hand jouw hand die mij heel / streelt heelt en zon oplegt'): allemaal mietjes. Zou hij dat echt vinden?

Hoe dan ook & wat er ook van aan zij. Daar moet ik nu voortaan steeds aan denken, als ik Harmens bezig hoor tijdens de Avonden, of lees in de Groene; dat hij een poëtisch middel a) niet kende voordat hij debuteerde en b) iets voor mietjes vindt. Enne... mietjes... het is een woord dat je maar beter kunt meiden mijden in deze tijd; een beschuldiging van homofobie heb je zo te pakken.

Nieuwe bundel Barnas: bezoeking of briljant?

Vandaag verschijnt de nieuwe bundel van Maria Barnas: Er staat een stad op. Echt zo'n titel die de gedachte oproept: 'Waar stáát die stad dan op?' Enfin. Ik heb de bundel sinds gisteren in huis. De lectuur ervan is me niet meegevallen, integendeel. Ik word erg nerveus van dit soort poëzie, vol halfbakken filosofie-achtige gedachten, kromspraak en een – om het vriendelijk te zeggen – wel erg juvenale thematiek. Ik zal mijn uitgebreidere bevindingen zo snel mogelijk publiceren. Willem Thies is het niet met mij eens, integendeel: hij denkt hier heel anders over en doet verslag in de Kleine Zaal >>

Intense literaire ervaring op Weeklog

Nu pas gezien. Het Weeklog van de Volkskrant vorige week, helemaal gevuld door Harold de Croon en Arjan Weenink – voorheen 521, toen FMG, nu weer iets anders, maar toch ongeveer hetzelfde. Het hele weeklog bevat intens beeldende en stilistisch meesterlijke passages als deze:

13.00 uur. Afspraak 3: Els Quaegebeur. Locatie: Café Thijssen. Els is te laat. Helemaal niet erg, want het gaat slechts om het ondertekenen van het contract voor de bestseller die ze voor ons aan het schrijven is. “Op bestsellerauteurs kun je best even wachten” (noteren voor Het Grote Uitgevers Aforismen Boek dat we in 2022 gaan uitgeven). Daar is ze. Contract tekenen, fotootje maken met de telefoon. Snel bedenken we nog even als werktitel ‘De zingende zaag’ en lachend lopen we gedrieën de deur uit.

Lees verder op het Weeklog zelf >>

Drie Boeddha's bezingen Liefde

Groningen/Amsterdam - De afgelopen maand zaten De Drie Boeddha's in de studio om te werken aan hun binnenkort te verschijnen cd 'Voorbindbuik'. Het nummer 'Liefde' is nu beluisterbaar voor lezers die zijn voorzien van een mp3-afspeelinstallatie.

'Liefde' is geschreven door Diana Ozon; de compositie is van Wil Schmal. Obed Brinkman blaast de trombone en Lielian Tan slaat de trommel. Volgens De Drie Boeddha's is 'Liefde' een nummer dat een breed publiek zal aanspreken. De andere nummers zijn rustiger of juist heftiger. Het nummer 'Pastores Futuant', waarin De Drie Boeddha's paus Benedictus XVI aanspreken op het celibaat lijkt het meest omstreden te gaan worden - maar dat is weer een heel ander verhaal.

Bron: Rottend Staal

Mini-interview met Herlinda Vekemans

Herlinda Vekemans (1961) studeerde Germaanse filologie in Leuven en in Hull, Engeland. Ze werkt sinds 1984 aan het Interfacultair Instituut voor Levende Talen van de K.U.Leuven. Ze geeft er cursussen medisch en academisch Engels aan studenten en biomedische onderzoekers. Tot nu toe verschenen van haar twee bundels: versneden (2005) en Buiging (d.d. Sjostakovitsj), beide bij het Poëziecentrum. Voorts publiceerde zij in tijdschriften als de Revisor, DWB, de Poëziekrant, Parmentier en Rottend Staal.

Lees verder in de Kleine Zaal >>

Indian Summer van Sjoerd Spanninga

Op 16 maart 2005 besteedde Jabik Veenbaas op het weblog van de Contrabas aandacht aan de Friese dichter Sjoerd Spanninga. In een noot vermeldden we toen: 'Dit najaar verschijnt er bij Uitgeverij Bornmeer een tweetalige bloemlezing uit het werk van deze Friese dichter, met Nederlandse vertalingen van Abe de Vries en Jabik Veenbaas en met een nawoord van Jabik Veenbaas.' Twee najaren verder is die bloemlezing verschenen, bij Bornmeer, onder de titel Indian Summer. Als opwarmer hier nogmaals het gedicht 'Romance':

Romance

Ergens uit de donkerste oorden van het hart
loopt een rivier door bergen van lijden en dode woestenijen,
maar verderop, bij de watervallen,
bloeit het leven al langs de oevers,
en uit de instincten van miljoenen jaren
en de begeerten van de wildernis
worden de teerste verlangens wakker,
tot ze de bomen en beesten omarmen als broeders en zusters;
de driften, die hun nagels uitsloegen als panterklauwen,
de felle jagers in roofdierhuiden, met de álziende ogen van de nacht,
ze liggen versuft neer onder groene schemeringen en gouden glinsters,
het wiegelend blad van de morgen;
en waar een zuchtje dwarrelt door het hout en 't gras beademt,
strijkt de stilte driest over het spoor van hun prenten,
want de dag ontwaakt over de steppen van de geest.

© Erven Sjoerd Spanninga

Pauline Stainer

Pauline Stainer (1941) werd geboren in Burslem, bij Stoke-on-Trent. Zij studeerde Engels aan de universiteit van Oxford en promoveerde daarna aan de universiteit van Southampton. Haar eerste dichtbundel, The Honeycomb, publiceerde zij relatief laat, in 1989. Daarna volgden in snel tempo nog zeven bundels, waarvan de jongste, The Lady and the Hare: New and Selected Poems in 2003 bij uitgeverij Bloodaxe verscheen. Haar vierde boek, The wound-dresser's dream, werd in 1996 genomineerd voor de Whitbread Poetry Award. Zij woonde enige tijd op Rousay, een van de Orkney-eilanden, waarvan de weerslag te vinden is in Parable Island (1999). Tegenwoordig woont en werkt ze in het Zuidengelse graafschap Suffolk. (Kees Klok)

Het konvooi

Niet de diepzinnige mechanismen
van goden,
maar militaire voertuigen
die over een grote afstand aankomen,
koplampen die lucht krijgen
van de zandstorm.

Een heviger land –
het licht verliest zijn waakzaamheid
op het inmense stof
van de wereld,
zandadders
in hun gloeiend geel

en daarachter,
als waren er geen regels
voor de strijd,
rekken met pas geverfde sari’s,
golven
scharlakenrode wind.

Lees verder >>

Twee boeken

Vandaag verschijnen in elk geval twee boeken: Moterman & 39 andere prozagedichten, van Nyk de Vries en Kleine doorschijnende man van Erik Jan Harmens. Een fragment uit Harmens boek staat op de weblog van de Riseetjes. Harmens' boek is her en der al lyrisch besproken; jammer genoeg staat Bellemans recensie in de Trouw niet online; de tekst is lesmateriaal voor de cursus 'Hoe schrijf ik een recensie niet'. Een gedicht van Nyk de Vries staat in de Kleine Zaal >>

Eenzame Uitvaart Nieuws

Ook in Rotterdam zal voortaan niet meer eenzaam uitgevaren worden, bericht F. Starik ons op 21 augustus: 'Vanmiddag werd de overeenkomst getekend tussen de Gemeente Rotterdam, meer specifiek de afdeling SoZaWwe (Sociale Zaken en Werkgelegenheid) en Stichting De eenzame uitvaart, om ook in Rotterdam eenzame uitvaarten in het vervolg vergezeld te doen gaan van ‘een speciaal voor deze gelegenheid geschreven gedicht van een kwalitatief hoogstaande dichter,’ zo formuleert men dat. Tot coördinator werd benoemd de heer Rien Vroegindeweij.'

In Amsterdam was op donderdag 23 augustus de tachtigste Eenzame Uitvaart, alweer. Johannes Koopman, 3 december 1925 † 17 augustus 2007 werd aldaar op de Begraafplaats St. Barbara ter aarde besteld. Dichter van dienst was de stadsdeeldichter van Amsterdam Centrum: Adriaan Jaeggi. Verslag en gedicht staan op de Uitvaartenwebsite >>

Interview Whitmanvertaler Veenbaas

'Whitman is een geweldenaar. Midden in de negentiende eeuw begon hij vrije, parlando-verzen te schrijven, in een tijd dat de meeste dichters zich nog keurig in het keurslijf persten van rijm en ritmische regelmaat. Met de oerkracht van een bizon riep hij Amerika tot leven, dat onmetelijke land dat nog maar net bestond en zich binnen enkele decennia tot een wereldmacht vormde. Whitman is, vind ik, meer dan alleen een heel goede dichter. Het is een dichter die met succes een eigen levensfilosofie uitdroeg: de filosofie van de van God en godsdienst bevrijde mens die krachtig op eigen benen staat. Zijn werk heeft iets zeer blijmoedigs en levensbevestigends, dat mij erg inspireert.' Lees het interview dat Sander de Vaan Jabik Veenbaas afnam, over diens Whitmanvertaling, op Meander >> Waar ook gedichten uit de bundel te vinden zijn >>

Review: A Worldly Country by John Ashbery

Liam Ferney reviews John Ashbery

Gedicht van de week - Hendrik Carette

Een niet zo geniale en niet zo geestige dichteres

'De oorzaak van alle ellende is niet zoiets als geld, macht of  schoonheid,
maar simpel dit : de ander ervaart als bitterheid
wat jij en ik juist als grappenmakerij beschouwen. Soms ook omgekeerd.'
        Charlotte Mutsaers, Een eerlijk zeemansgraf

Die zo pientere en pietepeuterige gedichten van Joke van Leeuwen
zijn zo krokant en zo saillant. En kijk haar doorkijkjes laten nog iets
      zien

zoals een oude vrijster of oude juffrouw nog jong en koket kan
      jouwen.
Hemeltje lief, laat haar maar plakken en pluizen, laat haar
      scharrelen

en naar de mussen wuiven, laat haar struinen in de duinen. Laat Joke
joelen en stroelen, maar nee, niet onder die dure Scandinavische
      stoelen.

Laat haar toch priegelen. Ja, laat haar maar haar ding dong doen,
zolang wij maar niet hoeven te behoeven en wij niet zo gauw
      geeuwen.

Hendrik Carette

'Een niet zo geniale en niet zo geestige dichteres' van Hendrik Carette is de 39e bijdrage die in het kader van het project 'Gedicht van de week' op de Contrabas is geplaatst. In totaal zullen 52 dichters, die minstens één bundel bij een reguliere uitgeverij hebben uitgebracht, worden uitgenodigd om een nog niet eerder in digitale of gedrukte vorm gepubliceerd gedicht op de Contrabas te plaatsen. Dit project wordt mogelijk gemaakt door steun van het Lira Fonds.

Hendrik Carette (1946) publiceerde verscheidene dichtbundels, waaronder 'Klacht van een grootgrondbezitter' (1985), 'Een raaf in Raversijde' (1993), 'Pact met Pound' (2000) en 'Gestolen lucht' (2006).

Wat deed Ilja in Finland?

Luis Manuel Pérez-Boitel

Fa Claes vertaalde de volledige bundel No llames en la noche van de Cubaanse dichter Luis Manuel Pérez-Boitel. Een waar kunststukje, dat hij de titel Roep niet in de nacht meegaf. Zowel voor Luis Manuel als Fa nemen wij ons petje af. Luis Manuel Pérez-Boitel werd in 1969 in Remedios geboren. Hij publiceerde verscheidene dichtbundels.

DIT IS EEN ONVERVANGBAAR LANDSCHAP

vanaf de dakrand overtuigt ons het majestueuze landschap. de septemberregen voorziet ons van valse verwachtingen, van een suggestief aroma. op de toegangstreden wenkt iemand. de koelte van de middag doet ons denken aan het meisje dat aan het raam verschijnt. in haar wereld groeien de wilgen en de nacht gaat rond. het schijnt dat enig wonder gaat plaatsvinden. ons kost het geen moeite om op dat neo-klassieke balkon uit de XVde eeuw te blijven staan om onze ellenden te verbergen. de volgende zomer zal onvervangbaar zijn zoals het landschap dat we nu vasthouden. op de heuvel steekt een man over tot in de diepte. de menigte op de markt, bijvoorbeeld, verbergt haar maskers. gisteren had ik een vreemd voorgevoel. er stond een lamp waar we allemaal vóór bleven staan zoals op een foto, aan deze kant verscheen een vaartuig op drift. de droevige lichamen op het water, het deed ons de Virgen del Cobre aanroepen. er gebeurde niets. werkelijk niets, en we besloten om voor een paar seconden deze manier van aanvaarden van de eeuwigheid (de uitdaging?) te wijzigen. Vanaf de dakrand is er een meisje dat in precies dezelfde dromen uiteenvalt. een overvangbare lucht doemt op bij de stad waar iemand een voorspoedig einde van de eeuw kwam aanbieden. intussen zie je de man niet meer op de heuvel. grijze rook bedekt het toneel. de baai gaat minutenlang verloren, en ik herinner me dat ik een roos op zak draag, ik tracht haar aan haar wereld te ontrukken, maar de wind slaat ons. de roos is de roos niet meer, het meisje staat niet meer bij het raam, het is ook geen winter. het vertraagde licht confronteert ons met de stad en de septemberregen heeft neiging om alles uit te wissen, of bijna alles, zonder iets anders te kunnen doen.

Gauw naar de volledige bundel >>

Beroep: schrijver

Uit een Brits onderzoek blijkt dat de Britten "schrijver" als het beroep zien dat ze verkiezen boven alle andere, zo meldt The Guardian. Je hoeft niet ver te zoeken naar de reden: het succes van J.K. Rowling met Harry Potter. Een uitgebreide You Gov-enquête bij 2.461 Britten leerde dat 10 % van de Britten graag aan de kost zou komen als schrijver, gevolgd door sportpersoonlijkheid, piloot, astronaut of.. evenementenorganisator.

Lees verder bij de Papieren Man >>

Bundel Tarek Eltayeb verschenen

In de Maastricht International Poetry Nights-reeks is een nieuwe tweetalige uitgave (Engels en Duits) verschenen van de Soedanese dichter Tarek Eltayeb. Onlangs werd hij bekroond met International Grand Prize for Poetry 2007 in Roemenië. In 2006 naam hij deel aan de vijfde editie van The Maastricht International Poetry Nights. De oplage is tussen de 75 en 99 en werd verzorgd door In de Bonnefant te Banholt. Eerder gaf deze reeks onderdak aan dichters als Bruno Weinhalz, Matthew Sweeney en Wilma Stockenström. (Klik op plaatje links voor titelpagina bundel en op het plaatje hier beneden voor een duidelijk leesbaar vers.)

De redactie van de Valse Noot:

Negeer de Valse Noot
in hemelsnaam niet dood.

Link >>

Je hebt van die dagen...

Voorpublicatie Barnas op Club Propaganda

Op Club Propaganda: een voorpublicatie uit de volgende week te verschijnen bundel Er staat een stad op van Maria Barnas. Het vers met de indringend-moderne titel 'Vreemdgaan' begint zo: 'Ik denk het water dat groot en grijs begon. / Begin.' Dit roept de voor mij interessante vraag op: 'Gaat deze bundel wat worden, of bevat hij meer van dit soort orakeljargon?' Wij gaan het zien. Het interview gisteren in De Avonden doet het ergste vermoeden.

Wereldlezen

Nu waagt Google zich aan het omgekeerde: booksearch resultaten koppelen aan Google Earth. Een nieuwe laag werd toegevoegd aan Google Earth (kijk in een recente versie van Google Earth in het layers-menu onder featured content om de laag te activeren). Deze laag toont boek-icoontjes voor elke locatie die Google op automatische wijze in de tekst van een gedigitaliseerd boek heeft kunnen vinden. Het voor de locatie relevante tekstfragment wordt getoond in de tekstballon bij het icoon. En aangezien het boeken betreft waarvan de copyrights zijn vervallen, kan je meteen ook doorklikken naar de rest van de tekst.

Lees verder op de Brakke Hond >>

Vandaag jarig!

Nog een verjaardagspresentje!

(...) een onfatsoenlijk vroeg tijdstip (...) krijste opnieuw het alarm (...) een sigaret op te steken (...) citeerde ik Tip Marugg (...) de schier eindeloze tijd om het op een enorm (her)lezen te zetten (...) een meer dan gemiddeld goed boek (...) een prachtige wielernovelle (...) liefdevol beschreven (...) enorm getalenteerd (...) okay, de eindes zijn in deze bundel veelal een ietwat geforceerd, maar over het algemeen ben en blijf je behoorlijk geinteresseerd gedurende de chronologische beschrijving (...) okay  (...) bon (...) tot zover. het is laat aan het worden. (...) en dat is immers ook niet lollig, om met een stopwoordje van Nescio te spreken (...)

Het kan gewoon niet op, deze verjaardagsdag: ook het weblog van Sven Ariaans (meligindenacht) is terug van weggeweest!

Anne Feddema

Via Youtube en Cornelis van der Wals weblog, een alleraardigst verjaardagsvers van Anne Feddema, getiteld 'De buorman rint graach op nullehakken!':

Verjaardagsconfetti

Frederik Lucien de Laere is 'een dichter van deze tijd'. Daarom heeft hij sinds kort ook een eigen website.

Heel aardig is het weblog Het Vliegend Eiland: 'De Vliegende Eilanders zijn alleen geïnteresseerd in zichzelf en dan nog met mate. Zij blinken nergens in uit.'

Het 'Dossier Pom Wolff' heeft dankzij Coen Peppelenbos een aardige uitbreiding gekregen: PW versus Anker.

Via Parlandooooh!: 'Over het marathon-interview met Vitalski zijn er heel wat verslagen te lezen.
Zo schreef Didi de Paris zijn bevindingen neer op De Brakke Hond Blogt. Op in Letterland getuigt Maarten Gulden. Meer materiaal is uiteraard te vinden op het weblog van Vitalski.'

Ook via Parlandoooooh!: Marleen de Crée is parland.doc-ster af. Haar bijdragen (lees die dichter) zijn hier te vinden. Bart Stouten volgt haar op.

Eggels wil Duitse dichter worden

Hanneke Eggels wil zich laten naturaliseren tot Duitser. Het 'Orakel van Beesel' heeft daarover overleg gevoerd met de Duitse ambassadeur in Nederland, Dr. Thomas Läufer, aan wie ze eerder meerdere dichtbundels heeft opgedragen. De ontwikkelingen zijn al twee weken in volle gang. 'Het is wel even afwachten, of het überhaupt mogelijk is,' liet zij maandag tegenover een journalist van de Beeseler Courant weten. Eggels wil via haar nationaliteitswissel haar dichtcarrière nieuw leven inblazen. Door een aanhoudend conflict met zowat iedereen in dichtersland komt zij nauwelijks meer tot publiceren. In sommige Duitse dichtkringen valt haar werk heel goed. In Keulen is zij tijdens het afgelopen carnaval zelfs tot 'dichter van het jaar' uitgeroepen.

Bron: nu.nl

Verzoek tot evaluatie van het stadsdichterschap van Tilburg

Marcel Degen, fractievoorzitter van Algemeen Belang, Tilburg, schreef het volgende: 'Het Tilburgs stadsdichterschap gaat zijn derde periode in. Frank van Pamelen zal de woorden moeten vinden om ons tot en met Tilburg 2009 te voorzien van frisse verzen en gedachten. Ik verheug me op zijn producten, kennende veel van zijn eerdere gedichten. Maar sinds ik in 2003 het idee opperde voor Tilburg een stadsdichter te benoemen, is er na het mooie werk van Jace van de Ven en Nick J. Swarth ook reden om tot een evaluatie te komen met als nevendoel een versteviging van de plaats van stadsdichterschap.'

Hij legde het college een tekst vol vragen voor, die op tilburgz.nl valt te lezen.

De Literaire Salon

Wannabe-dichteres Hanneke Eggels is, waar het op geld verdienen aankomt, een lichtend voorbeeld voor ons allen. Boekblad bericht: 'De merknaam "Literaire Salon", tot voor kort eigendom van de dichter en essayist Hanneke Eggels, is na een juridische schikking overgegaan naar de Centrale Openbare Bibliotheek Amsterdam. Met de overdracht is volgens Eggels een bedrag van 10.000 euro gemoeid. OBA-directeur Van Velzen spreekt dat bedrag tegen. Eggels liet de naam "Literaire Salon" in 1988 vastleggen bij het Benelux-Bureau voor de Intellectuele Eigendom.'

Dat is dan altijd nog vijf jaar na het verschijnen van De litteraire salon van Andreas Burnier. Een t meer of minder maakt hier niets uit: ik eis dat Eggels de rechthebbenden een proces aandoet. Die Burnier durfde wel zeg, een boek in druk houden met een titel waarop Eggels het Intellectuele Eigendom.

Mocht het bericht hierboven omschreven kloppen, dan is Eggels hiermee toegetreden tot de Orde van het Wereldtijdschrift, een kleine groep handige oplichters die zich bedienen van juridische middelen om hun flauwe gelijk te halen. De woordcombinatie 'literaire salon' vastleggen – het is wicked en onbenullig in één.

OBA-directeur Hans van Velzen spreekt, ook in Boekblad, het bedrag van 10.000 euro tegen, maar wil niet zeggen om hoeveel geld het dan wel gaat: 'Ik vind de hele zaak overdreven, we zaten elkaar totaal niet in de weg. Eggels heeft de naam gedeponeerd, maar wij gebruiken hem ook al heel lang. Ik kan me niet voorstellen dat mensen ons verwarren. Het is een mooie naam, die al heel lang wordt gebruikt vanuit de Amsterdamse Boekenmarkt. Nu is hij van ons en mag de Boekenmarkt hem gebruiken.'

In een reactie op het artikel emmert Eggels: 'Het bedrag is 9.000 excl. btw, dus zelfs ruim 10.000 euro! De Amsterdamsche Boekenmarkt had 1malig toestemming van mij om de naam bij de uitmarkt te gebruiken. De OBA deed alsof zij door met de Boekenmarkt samen te werken de naam zomaar konden gebruikten. Overdreven? Ik weet nog goed hoeveel een kort geding van Van Oorschot om Russische Bibliotheek aan stennis bracht!'

Marc Beerens van Vantilt reageerde daar als volgt op: 'Mij dunkt de Russische Bibliotheek van een geheel ander kaliber dan Hanneke Eggels, blaaskaak te Beesel. Een paar jaar geleden probeerde mevr. Eggels onder het mom van recensie-exemplaren boeken voor eigen gebruik bij ons te verwerven. Nu ik haar naam weer zie opduiken, benut ik graag de gelegenheid om de collega's even te waarschuwen voor deze praktijk. Veel kwalijker dan het triomfantelijke gekwaak van mevr. Eggels is overigens dat de Openbare Bibliotheek Amsterdam meer dan 10.000 euro aan belastinggeld over de balk gesmeten heeft, geld dat nu niet geïnvesteerd kan worden in (om eens wat te noemen) de collectie.'

Eggels heeft haar salon omgedoopt: 'Fondation (i.o) Cour de Culture voor projecten ter stimulering van  multiculturele internationale diversiteit'. Daarmee probeert ze natuurlijk op de multiculti-subsidietrein te springen. Als gevolg van Eggels' praktijken begin ik een rubriek die ik – hoe verrassend – 'Fondation (i.o) Cour de Culture voor projecten ter stimulering van multiculturele internationale diversiteit.' zal gaan noemen. Joehoe, Mevrouw Eggels, doe eens aangifte!

Patricia Lasoen in Parnassusreeks

Ik hou niet van poëzie die hap-snap in elkaar lijkt te zijn gezet. Poëzie met van die slordige enjambementen en tjokvol woorden die zo 'gewoon' zijn, dat ze overal thuishoren, behalve in een gedicht. De poëzie van Patricia Lasoen (volgens Philip Hoorne de eerste 'poëziebabe' in het Nederlandse taalgebied) is daarom niets voor mij, zou je op grond van bovenstaande beweringen kunnen denken; en ook ik heb dat lange tijd gedacht.

Tot ergens in 2007, toen ik bij Corman in Oostende de bundel Genadeloos en fluitend (De Prom, 1998) kocht. Een boekhandel die een bundel uit 1998 nog steeds op voorraad heeft – dat is sympathiek en dat vatte ik op als een teken. Ik was degene die deze bundel 'uit de markt' zou gaan nemen.

Deze bundel is een onopvallend meesterwerk, dat op de koop toe nauwelijks is opgevallen. Dat door de kritiek en de lezers zo goed als helemaal werd genegeerd. De carrière zit daarnaast sinds 1998 niet echt in een up. Via het Nederlandse de Prom en het Vlaamse P kwam ze terecht bij van die Vlaamse bric-à-brac-huizen waar het vroeger, tot midden jaren tachtig, van wemelde. Lasoen lijkt een naam uit het verleden.

Gelukkig verschijnt er dit najaar een keuze uit haar verzamelde dichtwerk bij P te Leuven, in de Parnassusreeks. Samenstelling en voorwoord zijn in handen Philip Hoorne. Hoe onwaarschijnlijk het ook klinkt: toen ik het boekje in Oostende kocht, wist ik dat nog niet. Maar het is, op basis van de bundel en op basis van een aantal andere bundels die ik inmiddels heb gekocht zeer terecht.

Genadeloos en fluitend is een bundel die Hagar Peeters en Tjitske Jansen eens zouden moeten bestuderen. Hij bevat namelijk poëzie met een 'vrouwelijke' stem en met een 'vrouwelijke' thematiek, zonder dat de gedichten ook maar één moment week, blasé of gratuit worden – zoals bij Peeters en Jansen vaak wel.

Dit heeft, om maar weer eens een van mijn stokpaarden te beklimmen, te maken met vakmanschap. Lasoen wéét wat zijn schrijft en waaróm zij het schrijft, iets wat veel hedendaagse dichters niet weten en wat ze, zelfs, niet lijkt te interesseren. Gevoel en intuïtie, slechte raadgevers, hebben de plaats van het goede oude vakmanschap ingenomen.

Gedichten als 'Onder de pompelmoezen maan', 'Het verlangen', 'Namiddag met weinig lucht', 'Barcelona', 'Waterman', 'Er is altijd wel wat', 'In spin uit spin', 'Yacht', 'Kapstok met spiegel' en 'Vallende vogels' – heb ik meteen na lezing een plek gegeven in mijn persoonlijke bloemlezing Breukers' favorieten, waar ze in de afdeling 'Vlaamse poëzie na 1945' zijn opgenomen, tussen het werk van dichters als Aleidis Dierick, Jos de Haes, Nic van Bruggen en Marleen de Crée – dichters die in Nederland nauwelijks bekend zijn geworden.

Het werk van de genoemde dichters heeft misschien niet veel gemeen, maar ze hebben wel allemaal lyrische, vaktechnisch zeer bekwaam gemaakte en ontroerende verzen geschreven. Uiteraard ontbreken er namen in de opsomming. Die mag je zelf invullen.

Onder de pompelmoezen maan

Onder de pompelmoezen maan
Op de oude schommel
Als op een droom van vroeger

Scharnieren knarsen
Krekels zwijgen
Onkruid
Schiet uit het droge zand omhoog

Zaden zijn verdord van de hitte
Lelies bloeien niet verder
Algen vertroebelen de vijver

Je bent er niet

Er is brood en wijn
Je bent er niet

Pompelmoezen maan
Fruit en wijn
Dompelpomp
Soezende deken
Slaap

© Patricia Lasoen

Zie Lasoens weblog, alhier >>

Mini-interview met John Schoorl

John Schoorl (1961) is algemeen verslaggever van de Volkskrant. Hij publiceerde verhalen en gedichten in de tijdschriften De Muur, Passionate en Hard Gras. Bij Uitgeverij 521 verschenen De naald erin! en Een soulman in de achterhoek – twee boeken over muziek die louter positieve recensies oogstten. Laatstgenoemde boek werd bekroond met de Pop Pers Prijs 2006. Deze week verscheen zijn poëziedebuut A Capella in de Sandwichreeks, tegenwoordig uitgegeven door Van Gennep.

Lees verder in de Kleine Zaal >>

Nieuwe bundel Wislawa Szymborska aanstaande

Volgende week verschijnt een nieuwe bundel van Wislawa Szymborska. Van niets is ze zo moe geworden als van haar Nobelprijs, zegt ze. ‘Ik leg mijn gevoel in de vrieskist. Na een tijdje maak ik die open.’

Szymborska: 'Ik heb mijn hele leven in het gezelschap van dichters verkeerd. Niet zozeer omdat ik met hen wilde leven, maar omdat ik mensen zocht met wie ik dingen gemeen had. In de tijd van de dictatuur zocht je mensen op met wie je kon praten. Maar ik ben ook altijd bevriend geweest met scheikundigen, geografen en natuurkundigen. Daar heb ik ook altijd over geschreven. Zelden over literatuur. Dat is het terrein van de lezer en van de criticus. Ik was altijd veel nieuwsgieriger naar boeken over antropologie, biologie en geschiedenis.'

In 1948 trouwde ze met de dichter en criticus Adam Wlodek en verhuisde ze naar een schrijverspand in de Ulica Krupnicza. Er kwamen ook buitenlandse schrijvers. Ze herinnert zich een bezoek van Jean-Paul Sartre en Simone de Beauvoir, eind jaren vijftig. 'Hij stond daar met dat geheven vingertje,' zegt Szymborska, 'en zei dat we van Rusland af moesten blijven. Rusland was onze enige hoop, verkondigde hij. Daar moest ik toen al erg om lachen, hij wist niet eens waar Polen precies lag, laat staan dat hij wist wat er hier aan de hand was. Wat ik vind van zijn uitspraak: de hel, dat zijn de anderen? Verschrikkelijk natuurlijk, de hel dat ben jezelf! Van Beauvoir had ik niets gelezen, we vonden haar toen wel een soevereine, dappere vrouw. Ze was meer dan "de vrouw van". Later kwam Graham Greene ook bij ons langs. Dat was een verstandige man, aan hem heb ik hartelijke herinneringen.'

Lees het schitterende interview dat voorafgaat aan de verschijning van Dubbele punt, Szymborska's nieuwe bundel op de website van de NRC >>

Gedicht van de week - Lucas Hüsgen

WATERVAL

Wij waren toch op zoek naar
de stille waterval... wij liepen daar maar
wat... niet hoorde ik jouw verhaal
van de stille waterval, niet van je kreet,

dat je broer zich simpel verstapte... bij de
stille waterval, waar ook ik naar op zoek was, telkens
opnieuw, in het volgende bos, kriskras
tussen al dat loof de bewegingen bepalen,
alsof loof daar ooit iets mee opschiet,
bewegingen daarmee hun zwaarte verliezen,

telkens
een volgend sluierend water
gezocht tussen loof voor het
volgende bezoek, waar jouw
broer niet

uitglijdt, de stille waterval
luistert naar loof... kan niet best
een eind naar beneden, hoofd
voorover, dan zie jij
niet wie pal naast je stond,

vooroverslaan, zomaar, tientallen
meters, langs rotsen op, om op

het plateau, het

rotsplateau terecht te komen, alsof jij
daar toch opnieuw versluiering mag zien,
tussen loof, langs de rotsen op, ook
je bewegingen erop afmeet, maar
jij past op, ik ook, terwijl hij daar

niet ligt, telkens er altijd weer
iemand anders moet liggen, via
de kortst mogelijke route, geluid
dat ontsluiert meekrijgen, je

hoort het niet, het
blijft stil bij de
stille waterval, die wij
telkens opnieuw zoeken
voordat jij geen kreet meer slaakt
alsof bewegen lichtheid verspeelt.

Lucas Hüsgen

'Waterval' van Lucas Hüsgen is de 38e bijdrage die in het kader van het project 'Gedicht van de week' op de Contrabas is geplaatst. In totaal zullen 52 dichters, die minstens één bundel bij een reguliere uitgeverij hebben uitgebracht, worden uitgenodigd om een nog niet eerder in digitale of gedrukte vorm gepubliceerd gedicht op de Contrabas te plaatsen. Dit project wordt mogelijk gemaakt door steun van het Lira Fonds.

Lucas Hüsgen (1960) publiceerde naast proza verscheidene dichtbundels, waaronder 'Nevels orgel' (1993), 'Stoa' (1997), 'Deze rouwmoedige schoonheid' en 'Verpoosd in schaduw' (1996).

Eerste Nestor morgen uitgereikt

Op initiatief van de auteurs en uitgevers van het literaire tijdschrift ‘Heibel’, Frans Depeuter en Robin Hannelore (Gust Obbels), wordt dit jaar voor het eerst de ‘Nestor’ uitgereikt.

Deze prijs zal jaarlijks worden toegekend aan één (of meer) Vlaamse schrijver(s) of kunstenaar(s) in de bredere betekenis van het woord als erkenning voor zijn (hun) globale oeuvre. Hij heeft tot doel een tegengewicht te vormen voor de vaak arbitraire, soms tendentieuze en lichtzinnige wijze waarop beslist wordt over diverse andere culturele prijzen en waarvan heel wat schrijvers en kunstenaars ondanks een lange en waardevolle staat van dienst het slachtoffer dreigen te worden.

Dit jaar zullen uitzonderlijk drie Nestors worden gehuldigd, nl. de auteurs Jan Veulemans en Herman Vos en de troubadour Miel Cools.

De uitreiking zal plaatshebben op zaterdag 18 augustus in de voormalige Lakenhalle op de Grote Markt van Herentals. Naast de Nestor-oorkonde, gekalligrafeerd door Wieza Everix-Peeters, zullen de gelauwerden een originele ets ontvangen van de etser-schilder-beeldhouwer Achilles Cools. De keramiste Reinhilde Van Grieken zal een symbolisch beeldje ontwerpen als aandenken.

De plechtigheid, die zal aanvangen om 16.00 uur, zal worden opgeluisterd met een voordracht van enkele gedichten van J. Veulemans en een lezing van een prozafragment van H. Vos door Assunta Geens, en enkele zangnummers van Miel Cools.

Nu in de Kleine Zaal: een interview met Frans Depeuter over de eerste editie van deze prijs: lees het hier >>

Tuinfeest Deventer, 4 augustus 2007

Rogi Wieg, waar is de dichter Wieg? Niemand wist het. De organisatie niet en de dichters niet. Omdat Wieg er niet was, zat de organisatie met een probleem. En een probleem is nooit fijn voor een organisatie. Want als Wieg er niet is, dan is er een dichter te weinig. Aangezien mijn dierbare vriend John Schoorl tijdens het Tuinfeest zou debuteren onder Gerrit Komrij in de Sandwichreeks met A Capella, was ik ook in Deventer. Mijn dichtbundel Draaibaar had ik bij mij, dus ik was voor niemand bang. Samen besloten wij op verzoek van de organisatie om Rogi Wieg te vervangen.    
De presentatie van Johns debuut verliep uitstekend en ook al zijn optredens. Maar Wieg was er niet en omdat Wieg er niet was, gingen wij naar de tuin toe waar Wieg zou optreden..

Een schitterende tuin. Zwaar romantisch, met wind en fluisterende stemmen en een hoop publiek, dat kwam voor de dichter Rogi Wieg, maar te horen kreeg dat de dichters John Schoorl en Fred Papenhove Rogi Wieg zouden vervangen. Het publiek bleef keurig zitten, ondanks dat hun held Rogi Wieg niet kwam.

Eerst gaf John een korte voordracht en daarna mocht ik uit Draaibaar voordragen. Halleluja. Met dank aan Rogi Wieg en aan dit geweldige poëziefestival.

Rogi, waar zit je?

© Fred Papenhove

A Capella, Sandwichreeks nr. 15, van Gennep, 2007
Draaibaar, BnM uitgevers, Nijmegen, 2007.

Jos Brink (1942 - 2007)

Ernest van der Kwast op weg naar wijsheid

Ernest van der Sloot-Halal-Kwast zegt eindelijk eens iets waar ik helemaal achter kan staan. Op Club Propaganda. In de rubriek 'Veel Gestelde vragen'. Als antwoord op de vraag: Grootste ergernis? Ik citeer: 'Mensen die schreeuwen op internet. Schreeuwen en niets zeggen.' Daarmee doelt Kwast-Sloot-Halal op dit bericht, door hemzelf geschreven. Zelfkennis is de eerste stap op weg naar wijsheid, zoals mijn interieurverzorgster altijd zegt.

Max Roach (1924 - 2007)

Zwagerman in Opinio

Door juist de mogelijke gekwetstheid van moslims belangrijker te vinden dan het principiële recht op vrije meningsuiting van de afvallige Ehsan Jami, houdt de PvdA zich nolens volens in de knellende greep van één bepaald geloof, de islam. Want wees eerlijk, hebben we Wouter Bos ooit horen protesteren tegen de uitspraak van Ronald Plasterk, in het boek Leven zonder God, over het samengaan van religie en wetenschap? Plasterk memoreerde onder meer een katholieke professor uit zijn jeugd, die de evolutie een wetenschappelijke waarheid noemde en de schepping een religieuze waarheid. Plasterk noemde dit kletskoek, en hij noemde de aanhangers van intelligent design ‘infantiel’. Die uitspraak resulteerde in een groot aantal brieven van lezers die zich in hun geloof gekwetst voelden. Maar die forse uitspraken over de kennelijke infantiliteit van gelovigen verhinderden niet dat Plasterk voor de Partij van de Arbeid minister van Onderwijs werd.

Zo gaan die zaken bij de PvdA. Bekritiseer je het christendom en zijn gelovigen, dan maakt dat binnen die partij niet uit voor je kansen voor een minister- of staatssecretarisschap. Bekritiseer je de islam en zijn gelovigen, dan staat de partijleider op om je te verwijten dat je gelovigen kwetst en dat je je toon beter kunt matigen. Als ex-moslim mag je binnen de PvdA dus stukken minder dan als ex-katholiek of ex-protestant. Ehsan Jami mag zich dan bevrijd voelen van de islam, de partij waartoe hij behoort, lijkt ernaar te streven zich door diezelfde islam te laten gijzelen.

Lees verder in Opinio (inlog vereist) >>

Pé Hawinkels (1942 - 1977)

Niet alleen de King viert vandaag zijn sterfdag, ook Pé Hawinkels doet dat. In de Volkskrant van vandaag zegt Arjan Peeters enige aardige dingen over Hawinkels' poëzie: '[zijn bundels] bruisen onverminderd van vernieuwingsdrift, en van een vitaliteit die 's dichters vruchteloze streven om álles te zeggen en zijn vrees dat alles relatief is, op haar beurt relativeert. (...) Bestaat hij nog, de uitgever met durf? Hij herdrukke Hawinkels.' De verzamelde gedichten van Hawinkels zijn (voor slechts € 15,00 [exclusief verzendkosten]) te verkrijgen bij Uitgeverij de Stiel.

Hawinkels jeugdvriend Manuel Kneepkens publiceert in de Kleine Zaal een vers over hun beider jeudidool Elvis, en zo is de cirkel rond >>

Poëziecircus & Georgina Verbaan

Op 21 september aanstaande is er een poëzievoorstelling ter gelegenheid van 10 jaar Poëziecircus in Tivoli in Utrecht. De lijst met voordragende dichters is weer enorm verrassend en bevat ook niet-dichters als Ronald Giphart en Tommy Wieringa: Tsead Bruinja, Bernhard Christiansen, David van den  Bosch, Annemieke Gerrist, Ronald Giphart, Ruben van Gogh, Erik Jan Harmens , Krijn Peter Hesselink,Ingmar Heytze, Sylvia Hubers, Caroline Kramer, Alexis de Roode, Herman Smith, Vrouwkje Tuinman, Tommy Wieringa, Menno Wigman, PHINX, Vliegend Schroot, Jo-Anne Vissers, Leine.

Iets verrassender. De presentatie is in handen van F. Starik en... Georgina Verbaan. Daarmee doet het Poëziecircus gezellig mee aan de nieuwe trend: laat literaire festivals opluisteren door echte dichters en zet er dan een analfabeet van de televisie naast... Dat is lachen en er komen mensen op af. Dat die mensen niet om poëzie geven, is bijzaak.

Het Grote Poëziecircus in Tivoli
21 september 2007, 20.00-24.00 uur
Tivoli, Oudegracht 245, Utrecht.
Toegang: 10 euro, bestellen via Ticketservice.

1935 - (16 augustus) 1977

Hans Kloos bij de Avonden

Dinsdag jongstleden was Hans Kloos te gast bij de Avonden. Het interview is hier te beluisteren. Het gesprek ging voornamelijk over Kloos' stadsdeeldichterschap van Amsterdam-Westerpark en over zijn nieuwe bundel Zoekresultaten...

Vraag het aan Vrouwkje

Geachte mevrouw Tuinman, Sinds 2005 ben ik de beheerder van een redelijk succesvolle poëziesite. Ik noem geen naam, maar die heeft wel iets te maken met een muziekinstrument. Lees verder op Club Propaganda >>

Lokdichters in Amsterdam?

De Amsterdamse politie overweegt agressiviteit tegen dichters tegen te gaan door 'lokdichters' in te zetten. Dat zegt de Amsterdamse hoofdcommissaris Bernard Welten in Awater, dat over vier maanden verschijnt. 'Maar alleen in het uiterste geval en als de slachtoffers, veel meer dan nu, bereid zijn om aangifte te doen,' voegt Welten daaraan toe.

In Amsterdam ligt het aantal meldingen van geweld tegen dichters dit jaar al hoger dan in heel 2006. In de hoofdstad zijn tot nu toe 21 dichtergerelateerde geweldsincidenten geregistreerd. In twaalf zaken zijn verdachten aangehouden. Ook in andere steden, zoals Haarlem en Den Haag, werden in de afgelopen weken dichters mishandeld.

Dichterbelangenorganisatie de Poëzieclub luidde dit jaar al meermaals de noodklok over toenemende agressie tegen dichters. Welten benadrukt in Awater dat het stijgende slachtoffercijfer niet hoeft te betekenen dat het geweld tegen dichters daadwerkelijk toeneemt. 'We zien en horen nu alleen meer dan vroeger.'

Uit cijfers van de politie blijkt dat het meeste geweld tegen dichters wordt gepleegd door jongeren, maar Welten ziet in de groei van het aantal senioren weer een nieuwe 'uitdaging'. 'Deze groep heeft weer zijn eigen problematiek.' De Poëzieclub pleitte begin juni al voor het inzetten van lokdichters, undercoveragenten die zich voordoen als dichters.

Bron: nu.nl

Treinbedrijf huurt dichter in

Britain’s worst-performing train company has hired a poet to soothe the tempers of its frustrated customers.
First Great Western, which operates services from Paddington to South Wales and the West Country, insisted yesterday that its decision to engage Sally Crabtree, a Cornish poet, to perform at selected stations over the next four days had nothing to do with its poor punctuality record, disclosed in The Times yesterday.

Lees verder >>

Fijne woensdag gewenst; ben even winkelen

Dèr Mouw en de canon, vervolg

Eerder verscheen dit bericht, over de oprichting van het Dèr Mouwgenootschap. Vervolgens vertelde Geert Buelens hoe een en ander in zijn werk ging tijdens de vaststelling van een canonlijst, opgesteld door een commissie, in opdracht van het Letterkundig Museum. Joost Zwagerman, net terug van vakantie, geeft ook een reactie:

'Het ging zo: alle commissieleden stelden zelf hun lijst van 100 op, en vervolgens sloeg hety Letterkundig Museum op basis van die lijsten aan het rekenen en vergelijken, met als uitkomst een lijst van 100 die uit de bus kwamen als "meestgenoemd". Maar: dat was slechts het begin. Er werd vervolgens gediscussieerd over die lijst, en namen vielen af en namen werden alsnog toegevoegd. Ik weet niet meer op wiens lijst Dér Mouw voorkwam, maar laat ik zeggen dat ík hem in iedert geval op mijn "lijst van 100" had staan. Ook een of twee anderen hadden Dér Mouw op hun lijst van 100. Maar dat was dus niet genoeg.'

Koperative Utjouwerij stopt ermee

De Koperative Utjouwerij (KU), de enige uitgeverij in Friesland die door schrijvers wordt gedragen, stopt er na 37 jaar mee. Voorzitter Piter Boersma kan geen vrijwilligers meer vinden om de organisatie draaiende te houden. Op 8 september wordt naar alle waarschijnlijkheid tijdens de ledenvergadering het formele besluit genomen om de KU op te heffen.

De KU werd in 1970 opgericht door Friese schrijvers die destijds niet veel mogelijkheden hadden om hun boeken te publiceren. De coöperatieve uitgeverij vond onderdak bij het Witte Boekhuis in Bolsward, waar de auteurs over onder meer een drukkerij beschikten. Tien jaar geleden stopte de samenwerking met het Boekhús en de KU verloor haar professionele basis, vertelt Boersma.

Van de veertig leden zijn slechts tien schrijvers en dichters actief. Die zullen volgens Boersma geen probleem hebben een nieuwe uitgeverij te vinden. Bij de KU publiceerden twee van de grootste levende Friese dichters: Anne Feddema en Cornelis van der Wal.

Gelezen in de Leeuwarder Courant >>

Dossier Pom Wolff

Op Rottend Staal is een interessant dossier over een van de meest hardnekkige internettrollen geopend: het dossier Pom Wolff. Pom Wolff, u weet wel, de man die er geen been in ziet om zich via intimidatie en bedreigingen een weg naar, eh, naar waar eigenlijk te banen? Zijn website is een onschuldige vijver vol derderangs dichters en meelopers – maar het vervelende is dat hun roddels, intimidaties en leugens worden opgemerkt door de zoekrobots van Google en andere zoekmachines.

Daarom dus dit dossier over Pom Wolff. Als zoveel mogelijk mensen ergens op hun site een link leggen naar deze site of naar deze site onder de woorden 'Pom Wolff', dan zal Google binnen enkele weken bij het zoeken naar 'Pom Wolff' dit dossier tonen, waarschijnlijk als derde zoekresultaat. Als op heel veel sites zo'n link staat bestaat zelfs de kans dat dat dossier het eerste zoekresultaat wordt. Niet alleen zoekers naar Pom Wolff, ook mensen die zoeken naar door Wolff valselijk beschuldigde dichters (m/v) krijgen de informatie te zien.

De Contrabas zegt: linkt allen tesamen. Of volg het voorbeeld van Ingmar Heytze, die zowel naar Wolffs eigen site als naar het dossier linkt.

Breukers Bromt

Epibreren - In Deventer is een nieuwe stadsdichter aangesteld: Jos Paardekoper. Naar aanleiding van uitlatingen van Paardekopers voorganger laat onze redacteur Breukers zijn licht schijnen op het verschijnsel 'stadsdichter', in zijn nieuwe wekelijkse column Breukers Bromt. Deze column verschijnt des woensdags op Rottend Staal en wordt de week daarna eveneens alhier gearchiveerd, in de Kleine Zaal >>

Weer terug

Ben weer terug. De operatie aan mijn teen is geslaagd, maar helaas is mijn onderbeen gevallen in de strijd. Nu ja, de medische wetenschap kan veel, tegenwoordig, en volgende week krijg ik mijn prothese. Wel jammer dat het mijn rechter onderbeen is geworden, ik stond altijd fijner op rechts dan op links.

John Cage 4'33

Gedicht van de week - Tsead Bruinja

met een groot wit nummer op de rug

1.

in zijn glimmende rode wijde american football shirt
spreidt de jongen zijn armen

even lijkt hij zijn vriendin in de deuropening van de trein
de weg te versperren

maar zodra hij begint te zwieren aan de beugels
en zijn gympen van teen naar hak
het perron loslaten

zie ik met hoeveel speelse moeite
hij haar wil laten gaan

2.

we willen praten

ze trekt haar schoenen uit
laat haar tenen kronkelen
door het topje van de panty

we willen schreeuwen

ze ontspant haar tenen
en strekt haar benen
over een krant
op het bankje

alsof bloed weer mag stromen

laten we iets zoeken om te vieren
iets om te zingen

3.

hij oud en warrig
zij slim en dementerend

ze verlaat zichzelf
en hij neemt geen afscheid

zoekt naar nieuwe taal
waarin hij ontdekkingen vermoedt

wil haar niet kunnen bijhouden

het gebeurt in een film over een stel op leeftijd
waarin we de herinneringen van iris murdoch
uitzwaaien tot ze sterft

en hij met haar jurk in zijn handen achterblijft

het is laat en ik loop sniffend naar de keuken
waar morgen de nieuwe wasmachine wordt gebracht

we zijn jong

ik gebruik het minder felle licht
zodat ik mezelf niet zal zien
maar bij het plassen mislukt het

ik zie mijn sippe lippen
en op mijn borst boven het hemd
plakt een flinter oude kaas
die ik at bij de wijn

sas ligt boven naast de wekker
en onze trouwfoto

de nieuwe wasmachine komt morgen
tussen half elf en half één
zegt de website

wie van ons gaat het eerst vraag ik me af
en redden we het met zijn tweeën

hoeveel wasmachines mag dit uitzwaaien duren

Tsead Bruinja

'met een groot wit nummer op de rug' van Tsead Bruinja is de 37e bijdrage die in het kader van het project 'Gedicht van de week' op de Contrabas is geplaatst. In totaal zullen 52 dichters, die minstens één bundel bij een reguliere uitgeverij hebben uitgebracht, worden uitgenodigd om een nog niet eerder in digitale of gedrukte vorm gepubliceerd gedicht op de Contrabas te plaatsen. Dit project wordt mogelijk gemaakt door steun van het Lira Fonds.

Tsead Bruinja (1974) publiceerde in het Fries en Nederlands, waaronder de bundels 'De wizers yn it read' (2000), 'De man dy't rinne moat' (2001), 'Gegrommel fan satyn' (2003), 'Gers dat alfêst laket' (2005), 'Dat het zo hoorde' (2003) en 'Batterij' (2004).

De film 'Iris' van Richard Eyre over het leven van Iris Murdoch wordt a.s. zondag 12 augustus om 23.30 uur op Nederland 2 vertoond als filmkeuze van de zomergast en Vlaamse hoogleraar dr. Christine van Broekhoven.

De zomer van 2007

Zo las ik Drie Theremins van Frank Pollet en dacht: mwahh, aardig, maar 'driemaal in mijn huid', nee. Zo las ik Spijsamen van Rob Schouten en dacht: mwahh, 'kan alle kanten uit', maar 'afgekloven voor je 't weet'. Zo las ik zoekresultaten van Hans Kloos en dacht: hé, ik heb inderdaad 'een neef/ waar nooit iemand uitstapt', maar 'kedoengkedoeng', niet helemaal. Zo las ik, van voor tot achter, The Collected poems of Ted Berrigan en dacht: daar kan Rutger Kopland nog een puntje aan zuigen. Zo las ik Gestolen lucht van Hendrik Carette en dacht: een miskend talent: 'Toen was 't. En toen gebeurde het.' Zo las ik The Age of Huts van Ron Silleman en dacht: vooral blijven bloggen, 'then home'. Zo las ik The Present Work van Matvei Yankelevich en dacht: dé bundel van 2006 is slechts in een oplage van 200 uitgebracht: 'We said movement. But movement isn't everything/ The coca-cola fizzing... Zo herlas ik drievuldig feilloos vals van Piet Gerbrandy, uit 2005, en dacht: die houdt niet van mijn gedichten. Zo las ik Is het dan goed (1994) van Nachoem M. Wijnberg, gekocht bij De Slegte, en dacht: 'hij deed dit,/ hij deed dat,/ zoals bij de dag.' Een fijne bundel. Zo las ik De rok van de archeologe van Toon Vanlaere en dacht: 'met een vingerknip', zo gehaaid. Zo las ik Crystallography van Christian Bök en dacht: fenomenaal. Zo las ik The Ecstasy of Capitulation' van Daniel Borzutszky en dacht: 'a splendid jumble of wit, charm, and guile.' Zo las ik Scrapmetal van Ammiel Alcalay en dacht: 'maybe/ I'll find you somewhere in the dark'.

Zo las ik Evolutionar denken van Chris Buskes en onthield: 'Ons taalvermogen is geen kunststukje van adaptieve, doelgerichte evolutie, maar slechts een neutraal bijproduct van onze mentale architectuur.' Zo dacht ik: Waar is poëzie goed voor? En las:

lightght

Letho over L=A=N=G=U=A=G=E

'My claim here will be that Language as a "movement" may rather be seen as related to, and reacting against, the structures and mentality of the Cold War and the 20th Century Mass Communication Society.

It was the beginning of the development that, in the opinion of many, has led to the shallowing of the public life, the emptying out of cultural heritages.

The core group of Language poets can perhaps be seen as representing the first American TV Generation, and the "languages" they have been interested in have often been precicely those of the controls I mentioned. More importantly, though, they should, in my view, be seen as the first serious gathering of poets to react to the changing conditions of poetry in this new environment.

One of the indications of this emphasis of writerly control is how it is reflected in the positions taken by the two most important contemporary tendencies purporting to "carry on" the Language project: Conceptual Writing and Flarf. Both these tendencies are geared to "loosen" or question the control of the author on the poetic work - even in the "non-naturalistic" and disjunction-oriented way generally found in Language Poetry.'

Leevi Lehto: In the Un-American Tree; The L=A=N=G=U=A=G=E Poetries and Their Aftermath, with a Special Reference to Charles Bernstein Translated

John Cayley's 'Translation'

'Cayley, who also works as a literary critic and a translator from Chinese, has attempted to capture in 'Translation' something of the dicey night-sea voyage from one language into another that all texts must endure when they are translated. This journey is never simply a straightforward conveyance from source to target; it is always a transformation that entails not only the proverbial loss of 'original' meaning but also the emergence of unexpected, unwarranted, parasitical, even anagrammatic meanings that flow back upstream toward the source, muddying the waters of its pristine originality, making it the 'target' of its own translation.'

John Zuern in A Little Practical Arithmetic: Natural Language processing and the Sport of Translation.

Naar John Cayley's 'Translation' >>

What Water Left Behind genomineerd

What Water Left Behind (Wat water achterliet) van Rutger Kopland en vertaald door Willem Groenewegen (Waxwing Poems, 2006) is genomineerd voor de Corneliu M Popescu Prize for European Poetry in Translation. De bundel bevat 20 Engelse vertalingen van Willem Groenewegen en 20 bewerkte Engelse vertalingen van wijlen James Brockway, met een inleiding van Willem Groenewegen. Het boek is tweetalig uitgegeven.

EINDE PUBLIEKSPRIJS – LEVE HET OVERZICHT

De Contrabas en Rottend Staal hebben besloten geen derde Publieksprijs voor beste bundel van het afgelopen jaar te organiseren. Wat wel zal verschijnen is het overzicht van de in 2007 gepubliceerde bundels, met bij elk boek een door de respectievelijke dichters zelf gekozen vers en recensie-informatie.

De voornaamste reden om de prijs en de daaraan gepaard