Dilemma's van een dichter

Ik vraag me weleens af waarom ik geen postzegels kan verzamelen en waarom ik geen amourettes kan collectioneren. En geen wijsheid. Zo vraag ik me ook wel eens af waarom ik zou moeten berichten over poëzie- of literatuurfestivals die De Dichters uit Epibreren noch mij ooit hebben uitgenodigd, maar wel bijkans smeken om op het nu slapende Rottend Staal vermeld te worden. Ik spreek hier over bijvoorbeeld Saint Amour, Crossing Border en de Utrechtse Nacht van de Poëzie.

Voor wat hoort wat, zou je zeggen. Zo deelde in Esfehan een Indiase professor me mee dat men aan de universiteit van New Delhi overweegt een leerstoel Nederlands op te zetten, maar 'daar moet Nederland natuurlijk wel wat tegenover stellen.' En een Amerikaans dichter vertelde me al jaren geleden dat hij ons aan optredens in The States zou kunnen helpen, maar 'dan moet je mij eerst een optreden in Nederland bezorgen.'

Daarom stel ik voor dat alle festivalorganisaties die nog nooit een Contrabas- of Rottend Staalredacteur geboekt hebben, eerst eens wat van die lieden boeken via SSS, zodat wij, net als een aantal van onze collega's van b.v. de Volkskrant, NRC Handelsblad, Trouw en Vrij Nederland daarna vol lof over onze nieuwe broodheren kunnen berichten.

Comments

[Geplaatst door: Samuel Vriezen]

In Italie heb ik wel eens een scene leren kennen van componisten die zo te werk gingen. Allemaal hebben ze een festivalletje in hun eigen streek of theatertje, en dan gingen ze elkaar steeds programmeren.

De inhoud van de muziek deed er daarbij niet zo heel veel toe. Het niveau was meestal wel OK, maar ik begreep nooit goed wat het ene stuk nou met het andere te maken had. Nogal zonde, want daardoor had het allemaal geen enkele uitstraling.

Het is altijd zóveel uitdagender om gewoon je ding te doen...

[Geplaatst door: Koenraad Goudeseune]

Nog niet zo heel lang geleden, een halve eeuw, traden dichters helemaal niet op. Als er poëzie ten gehore gebracht moest worden, dan werd dit door toneelspelers gedaan. Die hadden enkele jaren dictie gevolgd en mimiek en zo.

[Geplaatst door: Rutger H. Cornets de Groot]

Bij de voorstellen en overige oprispingen van Bart gaat het altijd om recht, rechtvaardigheid en evenredigheid, in sociaal, juridisch, financieel, auteursrechterlijk of nog ander opzicht. Dat is leuk, zulke paranoia, maar verwacht er voor de poëzie niet te veel van: 't gaat er bij die benadering immers niet om wat men schrijft, maar dat men schrijft.

[Geplaatst door: Bernd Ebbo Visser]

De voor-wat-hoort-wat-mentaliteit leidt tot vernietiging van liefde. Na dat komt niets.

[Geplaatst door: Ruben van Gogh]

Maar Bart, Rottend Staal is toch een nieuwssite, dat zou me fraai zijn, dat er ergens pas over geschreven wordt als er eerst een ruildienst heeft plaatsgevonden. Of je moet nu stellen dat Rottend Staal uitsluitend voor de Dichters uit Epibreren is bedoeld!?

En Chrétien, wat is jou standpunt? Je wordt door Bart bij naam genoemd. Is de Contrabas alleen een nieuws- en spreekbuis voor de dichters die uitgegeven zijn in de Contrabas-reeks? Pas als zij, of jij, uitgenodigd zijn op bepaalde festivals, zal je gewag maken van die bepaalde festivals!?

[Geplaatst door: Bart FM Droog]

Kijk, da's nou aardig. Waar bij diverse andere periodieken het door mij voorgestelde beleid schering en inslag is, leidt m'n kleine overpeinzing hier tot directe verontwaardiging.

[Geplaatst door: Ruben van Gogh]

Ach verntwaardiging. Dit is een periodiek met directe reactiemogelijkheden, dan wordt er ook gereageerd. Ik weet ook iet of andere periodieken die voorwaarde stellen, het is natuurlijk wel zo dat er daar af en toe sprake is van het gegeven dat een uitgenodigde dichter er over bericht -- ik neem aan dat je dan zelf ook met name Rob Schouten in VN (of was het de Groene) bedoelde tijdens Poëzie in Carré. Maar in dit geval is de eventueel uitgenodigde artikelschrijver niet de eindredacteur.

[Geplaatst door: Bart FM Droog]

Hè, dus toch geen verontwaardiging? Jammer hoor, want daar doe je het natuurlijk voor. Ik doel niet enkel op Rob Schouten, ook op lieden als Peter Swanborn van de Volkskrant en het NRC Handelsblad als geheel.